z art. 56 $ 1 kp poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że uczestnictwo powódek w charakterze wspólnika, prezesa zarządu (A. S.) oraz prokurenta (D. Z.). w spółce prowadzącej działalność konkurencyjną w stosunku do pozwanego, nie jest ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych stanowiącym przesłankę rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z. winy pracownika - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a to art. 52 § 1 pkl l kp w związku z art. 100 $
$ 2 pkt 2 i 4 kp w zw. z art. 56 § 1 kp i w zw. z art. 152 kp poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że zajmowanie sią przez powódkę D. Z. sprawami konkurencyjnej spółki w czasie urlopu wypoczynkowego nie jest ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych stanowiącym przesłankę rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a to art. 52 $ 1 pkl 1 kp w związku z art. 22 kp i art. 100 §
pkt 4 kp poprzez uznanie przez Sąd I instancji, za w pełni usprawiedliwione podjęcie przez powódki w czasie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, działalności w spółce (...), w związku z ich wiedzą o reorganizacji i zwolnieniach u pozwanego - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a to art. 52 § 1 pkt 1 kp poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że przed złożeniem przez pozwanego powódkom oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez wypowiedzenia pozwany był zobowiązany choćby raz poinformować powódki, że uważa ich działalność za konkurencyjną i naruszającą obowiązki pracownicze, a powódki powinny mieć możliwość wyboru pomiędzy zakończeniem działalności, a jej kontynuowaniem - naruszenie prawa procesowego, a to art. 233 § 1 kpc poprzez dowolną ocenę dowodów w postaci:
Z niewadliwych ustaleń Sądu Rejonowego zresztą niekwestionowanych przez powódkę A. S. w czasie usprawiedliwionej nieobecności w pracy (zwolnienie lekarskie) założyła spółkę, która zajmowała się prowadzeniem placówki bankowej (...) Banku S.A. w O., w której była udziałowcem i prezesem a powódka D. Z. w czasie usprawiedliwionej nieobecności – urlop wypoczynkowy była prokurentem tej spółki. Uczestnictwo powódek w charakterze wspólnika, prezesa Zarządu oraz prokurenta w spółce z branży finansowej a więc konkurencyjnej w stosunku do strony pozwanej jest ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych stanowiącym przesłankę do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 pkt 1 kp pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika jego podstawowych obowiązków pracowniczych. Warunkiem rozwiązania umowy o pracę w tym trybie jest zatem bezprawność działania pracownika rozumiana jako zachowanie naruszające objęte treścią stosunki pracy obowiązki o charakterze podstawowym, które spowodowało zagrożenie lub naruszenie interesów pracodawcy bądź naraziło go na szkodę . Powódka A. S.była zatrudniona u strony pozwanej na stanowisku Dyrektora Placówki Bankowej. Do jej obowiązków należało m.in. kierowanie całokształtem działalności placówki, nadzór nad realizacją celów finansowych i sprzedażowych, pozyskiwanie nowych klientów, maksymalizacja sprzedaży i dochodów placówki. Powódka D. Z. była zatrudniona u strony pozwanej na stanowisku Doradcy kredytowego. Do obowiązków powódki należało m.in. aktywne poszukiwanie i pozyskiwanie klientów, maksymalizacja sprzedaży kredytów, funduszy inwestycyjnych limitów w rachunku oraz dbanie o maksymalizację przychodów placówki oraz utrzymanie klientów w celu niedopuszczenia do rezygnacji z produktów i usług banku. Ponadto powódki zgodnie z art. 10 ust. 5 Regulaminu Pracy były zobowiązane do nie prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy ani świadczenia pracy w stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność. Zgodzić się zatem należało z twierdzeniem strony pozwanej i wbrew temu co przyjął Sąd Rejonowy, że powódki prowadziły działalność konkurencyjną wobec strony pozwanej poprzez prowadzenie placówki bankowej innego banku, którego przedmiot niewątpliwie pokrywa się z przedmiotem działalności strony pozwanej. Działalność konkurencyjna obejmuje bowiem tego rodzaju działalność pracownika która choćby w jednym elemencie pokrywa się z przedmiotem działalności pracodawcy wskutek czego konkuruje ona z dotychczasowym pracodawcą, oferując substytucyjne produkty (towary lub usługi) i walcząc o względy tych samych klientów lub odbiorców. Dlatego wbrew stanowisku Sądu I instancji już samo podjęcie przez powódki działalności w spółce konkurencyjnej świadczącej usługi prowadzenia placówki bankowej innego banku było wystarczające do przyjęcia, że powódki prowadziły działalność konkurencyjną wobec strony pozwanej będącą brakiem dbałości o dobro zakładu pracy i godzące w interesy strony pozwanej. Nie zachodziła zatem potrzeba wykazania przez stronę pozwaną faktów przejęcia czy próby przejęcia jej klientów czy oferowania na tym samym obszarze tych samych produktów. Co istotne powódki w okresie usprawiedliwionej nieobecności wykonywały te same czynności, które mieściły się w ich zakresie obowiązków związanych ze stosunkiem pracy u strony pozwanej zaprzestając świadczenie pracy na rzecz strony pozwanej przebywając na zwolnieniu lekarskim czy urlopie. Za gołosłowne należało przy tym uznać twierdzenie powódek dotyczące braku znajomości przepisów Regulaminu obowiązującego u strony pozwanej, skoro złożyły stosowne oświadczenie dotyczące znajomości tego regulaminu potwierdzone własnoręcznym podpisem w zawartych umowach o pracę. W wyniku powstałego pomiędzy stronami stosunku pracy pracownik wykonuje prace na jego rzecz i podporządkowuje się obowiązkom pracowniczym wynikającym z zawartej umowy na określonym stanowisku pracy. Wniosek Sądu Rejonowego, że skoro powódki nie zawarły odrębnej pisemnej umowy o zakazie konkurencji to nałożenie na pracownika obowiązków związanych z powstrzymaniem się od takiej działalności budzi wątpliwość jest nieuprawniony. Brak było również argumentów na to, że strona pozwana znała i tolerowała takie zachowanie powódek związanym z uczestniczeniem jej pracowników w działalność podmiotu z branży finansowej lub prowadzeniem przez nich działalności związanej z tą branżą Sąd oparł się tutaj jedynie na zeznaniach samych powódek, które przecież jako najbardziej zainteresowane świadomie dążyły do podjęcia takich działań i mając świadomość jego skutków. Natomiast strona pozwana po uzyskaniu informacji podjęła przecież decyzję o rozwiązaniu stosunku prawnego łączącego strony. Sąd Rejonowy nie wziął też pod uwagę, że przepis art. 52 kp nie nakłada na pracodawcę obowiązku poinformowania pracownika o stawianych mu zarzutach będących podstawą rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia jak też wysłuchania pracownika. Powyższe uzasadniało zarzut strony pozwanej naruszenia prawa procesowego a to przepis art. 233 § 1 kpc poprzez wadliwą i dowolną ocenę dowodów. Wnioski Sądu I instancji z zebranego w sprawie materiału dowodowego pozostają bowiem w sprzeczności z zasadami logicznego myślenia a także z obowiązującymi przepisami prawa. Wyrok Sądu Rejonowego naruszał bowiem prawo materialne przez błędną jego wykładnią, a to przepis art. 52 § 1 pkt 1 kp w zw. z art. 100 §
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy z mocy przepisu art. 386 § 1 kpc zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwa powódek oddalił. Orzeczenie o kosztach procesu Sąd Okręgowy oparł o dyspozycję przepisu art. 98 kpc oraz rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 z 2002r. poz. 1349 ).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.