II AKa 375/14

(2)oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt XVIII K 364/12 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. W. -Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym; zwalnia oskarżonego M. S.

(2)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE M. S.

(2)został oskarżony o to, że: w dniu 18 marca 2011r. w miejscowości M., gm. G., woj. (...), działając w zamiarze bezpośrednim, usiłował pozbawić życia D. S. zadając mu wielokrotne uderzenia w głowę przy użyciu narzędzia tępo-krawędzistego oraz pięści, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci ciężkiego urazu czaszkowo- mózgowego, licznych ran głowy w okolicy ciemieniowej i potylicznej lewej, wieloodłamowego złamania kości czaszki w okolicy ciemieniowej lewej z wgłobieniem odłamów łuski kości ciemieniowej, krwiaka nadtwardówkowego nad lewą półkulą mózgu, stłuczenia płata skroniowego lewego z obrzękiem mózgu- skutkujących u niego chorobą realnie zagrażającą życiu, a następnie pozostawił go bez udzielenia mu pomocy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu pomoc lekarską, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. (sygn. akt XVIII K 364/12): M. S.

(2)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tą zmianą że z jego opisu wyeliminował sformułowanie „oraz pięści”, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. w zw. z art, 11 § 2 k.k. i na podstawie tych przepisów skazał oskarżonego a na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę 12 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył M. S.

(2)okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie przypadający od 19 marca 2011r. do 15 kwietnia 2014r. Na podstawie art. 46 § 2 k.k. w zw. z art. 48 k.k. orzekł wobec M. S.

(2)środek karny w postaci nawiązki na rzecz D. S. w wysokości 100.000 złotych. Na podstawie art. 4la § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec M. S.

(2)środek karny w postaci trwających przez 10 lat zakazów zbliżania się do pokrzywdzonego D. S. na odległość mniejszą niż 200 metrów oraz wszelkich kontaktów z tą osobą. Na podstawie art. 192a § 1 k.p.k. zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w punktach 1-10 wykazu dowodów rzeczowych nr S-26/11,k.612 akt sprawy oraz w punktach 1 i 22 wykazu dowodów rzeczowych nr (...), k.611 akt sprawy. Na podstawie art. 230 k.p.k. zwrócił: D. S. dowody rzeczowe opisane w punktach 2-10 wykazu dowodów rzeczowych nr (...), k.611 akt sprawy, M. S.

(2)dowody rzeczowe opisane w punktach 11-18 wykazu dowodów rzeczowych nr (...), k.611 akt sprawy, N. M. dowody rzeczowe opisane w punktach 19 i 20 wykazu dowodów rzeczowych nr (...), k.611 akt sprawy. Dowód rzeczowy opisany w punkcie 21 wykazu dowodów rzeczowych nr (...), k.611 akt sprawy pozostawił w aktach na k.143. Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od M. S.

(2)na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. S. kwotę 13.150 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez tę osobę wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił M. S.

(2)od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wyrok powyższy na korzyść oskarżonego zaskarżył w całości jego obrońca. Zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej, dowolnej oceny dowodów, że oskarżony M. S.

(2)dopuścił się na szkodę D. S. przestępstwa z art.13 § 1 k.k. w zw. z art 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., podczas gdy istnieją poważne, nie dające się usunąć wątpliwości w tym względzie. W uzasadnieniu apelacji skarżący przywołuje inne niż ustalił Sąd godziny przyjazdu autobusu, którym pokrzywdzony miał jechać do domu, czas jego przyjazdu, dojścia w okolice domu oraz czas bicia pokrzywdzonego wyliczając godzinę popełnienia przestępstwa. Konfrontując ją z danymi co do logowania się telefonu oskarżonego stwierdza, że niemożliwym było dokonanie przez jego klienta zarzuconego mu czynu. Podnosi też kwestię nie odnalezienia narzędzia, którym zadano pokrzywdzonemu obrażenia i brak dowodu by odnaleziony po długim czasie trzonek siekiery mógł być tym narzędziem. Analizuje też przebieg znajomości oskarżonego i pokrzywdzonego w kontekście ewentualnych gróźb pozbawienia życia. Konkluduje w wyniku własnej analizy dowodów, iż występujące w sprawie wątpliwości, które nie dają się usunąć nakazują uniewinnienie oskarżonego od zarzutu stawianego mu aktem oskarżenia, wnosząc o stosowną zmianę zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy nie jest zasadna i to w stopniu zbliżonym do oczywistej bezzasadności. Na wstępie przypomnieć wypada, iż sprawa była ponownie rozpoznawana przez Sąd Okręgowy wobec uchylenia pierwszego orzeczenia w sprawie. Odnotować też należy, że Sąd ten zastosował się do wytycznych Sądu Apelacyjnego sformułowanych w pisemnych motywach wyroku uchylającego poprzednie orzeczenie. Zrealizował je wszystkie, oczywiście w granicach możliwych do wykonania bowiem np. próby ustalenia osoby o przezwisku (...) oraz autora listu podpisującego się (...) nie przyniosły efektu. Uzyskano jednak precyzyjną analizę logowań telefonu oskarżonego zawartą w opinii wykonanej przez kompetentnego eksperta z zakresu telefonii komórkowej. Okazano biegłemu z zakresu medycyny sądowej trzonek siekiery, uzyskując jego opinię co do możliwości by przedmiot ten (lub też taki jak okazany) mógł być narzędziem użytym przez sprawcę pobicia pokrzywdzonego. Nadto, Sąd I instancji przesłuchując ponownie praktycznie wszystkich świadków zawnioskowanych w sprawie, uczynił to w sposób bardziej dociekliwy. W efekcie uzyskano pogłębiony materiał dowodowy, wyeliminowano w znacznej mierze „znaki zapytania” wiążące się np. z osobami (...) i K. B.. Materiał ten, czego dowodem pisemne uzasadnienie wyroku, został poddany wnikliwej analizie, która doprowadziła do konstatacji, że sprawcą pobicia i obrażeń, prowadzących do pozbawienia życia D. S. jest oskarżony M. S.

(2). Argumentacja na poparcie tego stanowiska jest w pełni przekonywująca w świetle zebranych dowodów, przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Apelacja obrońcy stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu, przy czym bazując na rzeczowych wypowiedziach pokrzywdzonego i świadków próbuje dla sformułowania linii obrony wykorzystać np. różnice czasowe wynikające z ostrożnych co do tego wypowiedzi np. na temat opóźnienia autobusu, czasu przejazdu do przystanku w miejscu zamieszkiwania pokrzywdzonego, czasu przejścia z tego miejsca w pobliże posesji na której zamieszkuje itd. Oczywiście skarżący wykorzystuje dla swych wyliczeń wartości korzystniejsze z punktu widzenia formułowanej tezy. Jednakże nie podważa to zasadności ustaleń Sądu meriti, który uwzględniając inne jeszcze dowody np. określające charakter stosunków łączących oskarżonego i jego ofiarę, okoliczności dotyczące ich znajomości w okresie poprzedzającym przedmiotowe zdarzenie, a także wydarzenia po nim następujące, a zwłaszcza zachowanie i wypowiedzi samego oskarżonego przekonywująco wykazuje, iż jedyną osobą zainteresowaną dokonaniem przedmiotowego czynu, dysponującą pełnią możliwości jego zrealizowania był oskarżony M. S.. Konkludując – zdaniem Sądu Apelacyjnego argumentacja apelacji obrońcy oskarżonego w niczym nie podważyła ustaleń Sądu Okręgowego, ani trafności przyjętej kwalifikacji prawnej czynu. Także wymiar kary nie budzi żadnych zastrzeżeń, jeśli się zważy na prawidłowo wyeksponowane w pisemnych motywach wyroku, okoliczności obciążające i łagodzące. Jej wysokość zbliżona do ustawowego minimum nie może być uznana za niewspółmierną, a tym bardziej za rażąco niewspółmierną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, a z uwagi na perspektywę wieloletniego pobytu w zakładzie karnym przy niepewnej perspektywie zarobkowania, zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Zasądził natomiast od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu stosowne honorarium za obronę wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym.