z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bytowie z dnia 22 października 2012 roku w sprawie II K 163/12 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę S. G. przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lęborku VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w B.. VI Ka 81/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 października 2012 roku, sygn. akt II K 163/12, Sąd Rejonowy w Bytowie uznał S. G. za winnego tego, że: w dniu 11grudnia 2011 r. w B. przy ul. (...), publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, stosując przemoc w postaci zadawania ciosów pięściami i kopanie oraz groźby pozbawienia życia zmuszał policjantów K. J. i P. M. do zaniechania prawnej czynności służbowej, a nadto używając słów powszechnie uznanych za obelżywe znieważył wymienionych funkcjonariuszy podczas i w związku z pełnionymi obowiązkami służbowymi, to jest popełnienia przestępstwa z art. 224 § 2 k.k. i art.226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art.
za co – z mocy z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art.
– wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art.
orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych K. J. i P. M. nawiązki w wysokości po 200 zł, oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w tym opłatę kwocie 180 zł. A p e l a c j ę złożył obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok - jak wynika z treści apelacji - w całości i podniósł on zarzut: - obrazy przepisów postępowania przez naruszenie art. 7 k.p.k. wobec uznania za wiarygodne zeznań świadków oskarżenia w sytuacji nieprzedstawienia w grudniu 2011 r. oskarżonemu zarzutu związanego z popełnieniem czynu, za który został skazany, a przedstawienie i ogłoszenie mu tego zarzutu dopiero w lutym 2012 r. wbrew treści art. 313 § 1 k.p.k., który staawia wymóg ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów niezwłocznie, jeżeli zebrane dane uzasadniały popełnienie przestępstwa, a nadto w sytuacji uprzedzenia świadka (...) wobec podejrzanego w związku z użyciem przez tego świadka we własnych zeznaniach (k.15) określenia uwłaczającego i wiążącego się z pogardą dla podejrzanego, kiedy mówi o jego „plechach” mając na myśli plecy; - nadmiernej surowości wymierzonej kary, co wiąże się z nieuwzględnieniem opinii biegłych psychiatrów, której wniosek stwierdza, że prawdopodobieństwo, że badany popełni w przyszłości czyn o znacznej szkodliwości społecznej jest niewielkie pod warunkiem powstrzymania się od spożywania alkoholu – co stwarza pozytywną prognozę przy braku kary izolacyjnej. W n i ó s ł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o złagodzenie wymierzonej kary. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: w wyniku rozpoznania apelacji zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zarzut naruszenia art. 313 § 1 k.p.k. nie jest trafny bo przepis ten określa moment sporządzenia postanowienia o przedstawienia zarzutów i nakazuje niezwłocznie jego ogłoszenie a taki moment, w odniesieniu do zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 224 § 2 k.k. i art.226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art.
miał miejsce w dniu 20 grudnia 2011 r. (k.16), po przesłuchaniu K. J. i P. M. w dniu 20 grudnia 2011 r. (k.10 i 15) w charakterze świadków, a więc po zebraniu niezbędnych danych do sporządzenia postanowienia. Trudno w tej sytuacji dostrzec związek tej okoliczności z treścią art. 7 k.p.k., którego naruszenie skarżący zarzuca. Jak również, w sytuacji gdy skarżący nie rozwija swojej myśli, nie wiadomo jaki wpływ na samo rozstrzygnięcie mogło mieć niestosowne określenie użyte w zeznaniach przez świadka (...). Jednak dostrzeżone z urzędu uchybienia upoważniały Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego wyroku (440 k.p.k.) w szerszym zakresie niż wynikało to z zakresu skargi apelacyjnej. Treścią zaskarżonego wyroku jest przypisanie S. G. jednego czynu kwalifikowanego w zbiegu przepisów z art. 224 § 2 k.k. i art.226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art.
(zbieg kumulatywny). Zgodnie z jego treścią oskarżony przy ulicy (...) w B. stosował przemoc i groźby wobec policjantów oraz znieważał ich, czyniąc to z motywów chuligańskich, a więc m.in. publicznie. Tymczasem z ustaleń faktycznych (str. 1-2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), wynika, że na ulicy (...) zachowanie oskarżonego polegało na jego ucieczce przed próbującymi go przeszukać policjantami i użyciu przemocy wobec nich w momencie zatrzymania. Natomiast użycie gróźb i zniewag miało miejsce w trakcie przejazdu do siedziby policji w B., a więc po umieszczeniu oskarżonego w radiowozie. Oznacza to, że zachowanie oskarżonego nie było jednoczynowym ale wieloczynowym (zbieg realny). Przy tym, niejasne jest też czy zachowanie oskarżonego w radiowozie miało miejsce jeszcze na ulicy (...). Oskarżony oświadczył na rozprawie odwoławczej, że został umieszczony w radiowozie gdy pojazd stał na deptaku ulicy (...). Ponadto, zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji, to jak zachowywał oskarżony w radiowozie z oczywistego względu nie mogło mieć charakteru publicznego. Zatem w omawianym zakresie istnieje sprzeczność między treścią wyroku a treścią ustaleń faktycznych zawartych w jego uzasadnieniu. Już z tego powodu zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu Nie jest bowiem możliwe usunięcie stwierdzonej sprzeczności w postępowaniu odwoławczym, bez ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w trakcie, którego przedmiotem ustaleń będą wskazane okoliczności dotyczące przebiegu całego zdarzenia. W tym również te okoliczności od których zależeć kwalifikacja prawna motywów działania oskarżonego. Zwłaszcza, w razie ustalenia, że zachowanie oskarżonego przed zatrzymaniem i obezwładnieniem miało znamiona użycia przemocy, to czy było ono zachowaniem bez powodu albo z oczywiście błahego powodu. Jest to istotna okoliczność w sytuacji gdy zachowanie oskarżonego wskazuje na zamiar pozbycia się trzymanych w ręku przedmiotów. Wobec tego gdy stwierdzenie uchybienie dawało podstawę do wydania wyroku (art.436 k.p.k.) Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę S. G. przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lęborku VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w B.. Wskazane uwagi Sąd Rejonowy potraktuje jako zalecenia przy ponownym rozpoznaniu sprawy (art.442 § 2 k.p.k.), bacząc jednocześnie na treść art. 443 k.p.k.tj. wynikający z niego zakaz m. in. czynienia ustaleń w zakresie surowszej odpowiedzialności oskarżonego (również w zakresie ustaleń faktycznych), gdy ponowne rozpoznanie jego sprawy nastąpi po uchyleniu zaskarżonego wyroku na skutek uwzględnienia apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.