co doprowadziło do merytorycznego orzeczenia o prawie ubezpieczonego do renty, zamiast odrzucenia odwołania. Organ rentowy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie odwołania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd apelacyjny rozważył apelację i uznał, że jest uzasadniona. Trafny jest zarzut naruszenia prawa procesowego przez niezastosowanie art.
Sąd apelacyjny ustalił, że J. R. 9.04.2013 r. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W związku z tym został wezwany na badania celem wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika ZUS. Badania odbyły się 6.05.2013 r. i tego samego dnia lekarz orzecznik ZUS wydał orzeczenie ustalające, że J. R. nie jest osobą niezdolną do pracy. W tej samej dacie ubezpieczony potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór orzeczenia. Orzeczenie zawierało pouczenie co do terminu i sposobu złożenia sprzeciwu. Zgodnie z art. 14 ust. 2a ustawy emerytalnej od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia. Zważywszy, że orzeczenie zostało doręczone ubezpieczonemu 6.05.2013 r., co poświadczył własnym podpisem, termin 14 dni, w którym to J. R. powinien wnieść sprzeciw od upłynął 20.05.2013 r. Ubezpieczony nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarskiego z 6.05.2013 r. Istotne jest również, że ubezpieczony już wcześniej stosował opisaną procedurę, co świadczy o tym, że znał przysługujące mu uprawnienia, ale też obowiązki. Mianowicie, w postępowaniu przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, toczącym się na skutek wniosku ubezpieczonego z 1.10.2012 r., w dacie 18.10.2012 r. również zapadło orzeczenie lekarza orzecznika ZUS ustalające, że ubezpieczony nie jest osobą niezdolną do pracy. Ubezpieczony, nie zgadzając się z tym orzeczeniem wniósł w terminie sprzeciw, na skutek czego orzeczenie wydała również komisja lekarska ZUS. Ubezpieczony zatem wiedział o obowiązku złożenie sprzeciwu i potrafił z tej procedury skorzystać. W ocenie sądu apelacyjnego, sąd pierwszej instancji zaniechał sprawdzenia, czy w sprawie zostały spełnione warunki formalne do wniesienia odwołania i od razu sprawę rozpoznał merytorycznie. Tymczasem przepis art.
jednoznacznie wskazuje, że sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. (..) Jest to przepis, który nakłada na sąd orzekający obowiązek odrzucenia takiego odwołania, a nie możliwość wydania takiego orzeczenia. W sprawie niewątpliwie ubezpieczony nie wniósł sprzeciwu od zaskarżonej decyzji organu rentowego, zaś odwołanie zawiera jedynie zarzuty kierowane do orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Błędnie sąd okręgowy argumentował, że odwołanie ubezpieczonego wykraczało poza kwestionowanie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS. Należy bowiem zauważyć, że wszelkie podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczyły jedynie oceny stanu zdrowia ubezpieczonego. Również zarzut dotyczący nieuwzględnienia całej złożonej przez ubezpieczonego dokumentacji jest zarzutem odnoszącym się do orzeczenia Lekarza Orzecznika, gdyż to właśnie on wydając orzeczenie opiera się nie tylko na badaniu wnioskodawcy, ale również na przeanalizowaniu zgromadzonej dokumentacji medycznej. Należy też podkreślić, że zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy emerytalno-rentowej orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji. Organ rentowy wdając decyzję rentową, w zakresie przesłanki niezdolności do pracy kieruje się zatem jedynie orzeczeniem lekarzy orzeczników i nie ma tu odrębnej kompetencji urzędniczej dla oceny dokumentacji lekarskiej złożonej przez ubezpieczonego w toku postępowania o przyznanie prawa do renty. Podsumowując, sąd apelacyjny uznał, że sprawa nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu z uwagi na brak proceduralny polegający na niewyczerpaniu przez ubezpieczonego procedury odwoławczej, w zakresie oceny stanu zdrowia pod kątem kwalifikacji niezdolności do pracy, przy jednoczesnym sformułowaniu w odwołaniu zarzutów dotyczących wyłącznie tej oceny. Zatem sąd apelacyjny przy zastosowaniu art.
na podstawie art. 386 §2 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił odwołanie. SSA Zofia Rybicka - Szkibiel SSA Anna Polak SSA Jolanta Hawryszko
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.