i powołanych przepisów prawa materialnego zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 24 kwietnia 2013r. w ten sposób, że przyznał odwołującej prawo do spłaty emerytury za okres od dnia 1 października 2011r. do dnia 21 listopada 2012r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 stycznia 2013r. (tj. od dnia następującego po najbliższym terminie płatności świadczenia ) do dnia zapłaty. Jednocześnie oddalono odwołanie w pozostałym zakresie na podstawie art.
Apelację od powołanego wyroku wniósł pozwany organ rentowy domagając się zmiany orzeczenia i oddalenia odwołania. Zarzut apelacji objął naruszenie art.103 a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. K 2/12. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia apelujący naprowadzał , że art.190 ustawy zasadniczej jest niejasny i nieprecyzyjny. Utrata mocy obowiązującej przepisów następuje z chwilą wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego , orzeczenie ma bowiem charakter konstytutywny. Utrata mocy obowiązującej nie oznacza unieważnienia Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. pozwany organ rentowy cofnął apelację w części zaskarżającej prawo do świadczenia i jego wypłaty od dnia 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r., w pozostałym zakresie wnosząc o zmianę daty końcowej prawa do odsetek poprzez jej określenie na 19 lutego 2014 r. Apelację od orzeczenia odnośnie punktu 2 wywiodła odwołująca, domagając się zmiany wyroku poprzez przyznanie prawa do ustawowych odsetek od świadczeń należnych za okres od 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r. poczynając od 16 listopada 2012 r. do dnia zapłaty. Zarzuty apelacji objęły naruszenie prawa materialnego to jest art.118 ust.1-3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS oraz niewłaściwe zastosowanie art.
§ §1 k.p.c. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 391§ § 2 k.p.c. w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Wobec treści pisma pozwanego organu rentowego z dnia 18 marca 2014 r. , w którym pozwany dokonał czynności procesowej polegającej na cofnięciu apelacji w części zaskarżającej prawo do świadczenia i jego wypłaty na rzecz odwołującej w okresie od dnia 1 października 2011 r. do 21 listopada 2012 r. orzeczono jak w pkt 1 kierując się wskazaniami powołanej na wstępie normy prawnej. Odnośnie żądania apelacji pozwanego organu rentowego w zakresie zmiany zaskarżonego orzeczenia apelacja musi być uznana za bezzasadną. Apelujący domagał się ostatecznie ograniczenia prawa do odsetek wyłącznie do dnia 19 lutego 2014 r. to jest daty wejścia w życie ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o ustaleniu i wypłacie emerytur, do których prawo uległo zawieszeniu w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia 21 listopada 2012 r. (Dz.U. z 2014 r. poz.169). Wniosek ten przesądza zakres środka zaskarżenia – apelujący nie kwestionował uprawnienia do wypłaty na rzecz odwołującej odsetek od świadczenia emerytalnego, domagając się jedynie zmiany co do daty końcowej biegu odsetek. Tak sformułowane żądanie musi zostać ocenione jako bezzasadne. Słusznie sąd I instancji uzasadniał obowiązek zapłaty odsetek od świadczeń z ubezpieczeń społecznych brzmieniem przepisu art. 85 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.), który stanowi, że jeżeli Zakład – w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych lub świadczeń zleconych do wypłaty na mocy odrębnych przepisów albo umów międzynarodowych - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności. Z kolei – co warto podkreślić za sądem I instancji – w ramach delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 lutego 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłacania odsetek za opóźnienie w ustaleniu lub wypłacie świadczeń z ubezpieczeń społecznych. (Dz.U. 1999/12/104). Rozporządzenie to określa szczegółowe zasady wypłacania odsetek za opóźnienie w ustaleniu prawa do świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych lub w wypłaceniu świadczeń, do których przyznawania i wypłacania są zobowiązani Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnicy składek. Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia odsetki wypłaca się za okres od dnia następującego po upływie terminu na ustalenie prawa do świadczeń lub ich wypłaty, przewidzianego w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń - do dnia wypłaty świadczeń. Powyższe przesądza uznanie za bezzasadne i dowolne żądanie ograniczenie prawa do odsetek do daty wcześniejszej (zgodnie z treścią pisma pozwanego – do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r.). Argumenty przywołane wyżej stanowić muszą o oddaleniu apelacji pozwanego organu rentowego w tej mierze. Apelację E. G. także uznać należy za bezzasadną . Sąd Apelacyjny w całości akceptuje ustalenia i rozważania prawne poczynione na etapie postępowania pierwszo instancyjnego odnośnie przyznanych wyrokiem ustawowych odsetek. Bezzasadnie powołuje odwołująca na poparcie swej apelacji treść normy art.118 ust.1-3 ustawy emerytalnej. Zgodnie z tym przepisem organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji, z uwzględnieniem ust. 2 i 3 oraz art. 120.(ust.1) W myśl ust.1a. w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Organ odwoławczy, wydając orzeczenie, stwierdza odpowiedzialność organu rentowego. Jeżeli w wyniku decyzji zostało ustalone prawo do świadczenia oraz jego wysokość, organ rentowy dokonuje wypłaty świadczenia w terminie określonym w ust. 1.(ust.2) Zgodnie zaś z ust.3 jeżeli na podstawie przedstawionych środków dowodowych nie jest możliwe ustalenie prawa lub wysokości świadczenia, za datę wyjaśnienia ostatniej okoliczności, o której mowa w ust. 1, uważa się datę końcową dodatkowego terminu do przedstawienia niezbędnych dowodów, wyznaczonego przez organ rentowy, albo datę przedstawienia tych dowodów. Przepis ten – wbrew stanowisku apelującej – nie został naruszony przy orzekaniu w niniejszej sprawie. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że ostatnią okolicznością niezbędną dla wydania decyzji był fakt publikacji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. K 2/12 w dzienniku urzędowym . Nie można – jak tego oczekuje apelująca- zarzucać pozwanemu , że ten stosuje przy wydawaniu decyzji zawieszającej wypłatę świadczenia emerytalnego przepis wówczas obowiązujący w porządku prawnym, stanowiący prawo powszechnie wiążące organy państwa w tym ZUS przy wydawaniu decyzji . Dopiero wejście w życie orzeczenia TK stwierdzającego niezgodność tej normy z ustawą zasadniczą rodzi po stronie pozwanego obowiązek wydania decyzji sanującej skutki wywołane przez niekonstytucyjną normę w stosunku do ubezpieczonych będących w kręgu adresatów orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Mając na uwadze całość przywołanej argumentacji orzeczono o oddaleniu apelacji odwołującej zgodnie z brzmieniem art.385 k.p.c. del. SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans SSA Marta Sawińska (spr.) SSA Iwona Niewiadowska-Patzer
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.