VI U 4669/12

Sygn. akt VI U 4669/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Janusz Madej Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Hańc po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. w Bydgoszczy na rozprawie odwołania W. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 27 września 2012 r. znak (...) w sprawie: W. B. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rentę z tytułu niezdolności do pracy I zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonej W. B. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od (...). do (...) II stwierdza odpowiedzialność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Na oryginale właściwy podpis. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 27 września 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. – po rozpoznaniu wniosku W. B. z dnia 16 lipca 2012 r. – odmówił wnioskodawczyni ( ubezpieczonej ) prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 września 2012 r. Powołując się na przepisy art. 12, 57, 61 i 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ rentowy wskazał, iż Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 24 września 2012 r. ustaliła, iż ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła ubezpieczona, domagając się jej uchylenia w całości i przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Twierdziła przy tym, iż stan jej zdrowia jest na tyle zły ( przebyty zawał serca, schorzenia kręgosłupa, depresja ), iż powinna ona zostać uznana za osobę niezdolną do pracy. Organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie odwołania. Sąd O k r ę g o w y ustalił i rozważył, co następuje : Ubezpieczona W. B. ( urodz. (...) była uprawniona do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie od 4 sierpnia 2001 r. do 31 sierpnia 2012 r. W dniu 16 lipca 2012 r. złożyła wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Orzeczeniem z dnia 16 sierpnia 2012 r. Lekarz Orzecznik ZUS ustalił, iż W. B. nie jest niezdolna do pracy. Po rozpoznaniu sprzeciwu ubezpieczonej od tego orzeczenia Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 24 września 2012 r. także ustaliła, iż ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 27 września 2012 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do renty od dnia 1 września 2012 r., powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS. W celu zweryfikowania stanowiska organu rentowego Sąd dopuścił dowód z opinii zespołu biegłych sądowych w składzie : specjalista chorób wewnętrznych – kardiolog; specjalista medycyny przemysłowej; specjalista neurolog; specjalista psychiatra, psycholog kliniczny. Zespół biegłych rozpoznał u ubezpieczonej następujące schorzenia : 1) chorobę niedokrwienną serca pod postacią przebytego zawału serca i dusznicy bolesnej stabilnej II klasy wg. CCS; 2) kardiomiopatię pozawałową nadciśnieniową przerostową w okresie wydolności serca; 3) nadciśnienie tętnicze; 4) hipercholesterolemię; 5) zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa L-S bez klinicznej dysfunkcji układu nerwowego; 6) zaburzenia nastroju adaptacyjne. Na podstawie przeprowadzonego badania podmiotowego i przedmiotowego, materiału znajdującego się w aktach i wyników badań ubezpieczonej biegli sądowi ustalili, że jest ona nadal częściowo niezdolna do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji od daty poprzednio stwierdzonej niezdolności do pracy na okres dwóch lat. Przyczyną stwierdzonej niezdolności do pracy była - w ocenie biegłych – choroba niedokrwienna serca pod postacią przebytego zawału serca i dusznicy bolesnej stabilnej II klasy wg. CCWS, które w połączeniu z nadciśnieniem tętniczym i hipercholesterolemią stwarzają bardzo duże ryzyko powikłań sercowo – naczyniowych. W porównaniu z poprzednim badaniem biegli nie stwierdzili znaczącej poprawy, ponieważ rozpoznane schorzenia są nieuleczalne i mają tendencję do progresji. Biegli podnosili też, że organ rentowy nie podał na czym polega poprawa w stanie zdrowia ubezpieczonej. ( opinia sądowo – lekarska i orzeczenie lekarskie z dnia 10.12.2012 r. – k. 13 i 14 akt sprawy ). Zastrzeżenia do powyższej opinii zespołu biegłych sądowych zgłosił organ rentowy, wskazując iż biegły lekarz sądowy nie analizował aktualnych badań wydolnościowych, które wykazują wyraźną poprawę – echo serca : EF = 60 %, brak klinicznych objawów wieńcowych, badanie EKG metod. Holtera bez zaburzeń rytmu serca i zmian ST-T. Organ ten podnosił dodatkowo, że praca fryzjerki nie jest związana z koniecznością wykonywania dużych wydatków energetycznych, a ocena kardiologa ( biegłego sądowego ) z uwagi na liczne błędy merytoryczne nie może być brana pod uwagę. W związku z tym organ rentowy wnosił o przekazanie zastrzeżeń ZUS biegłym sądowym w celu zajęcia przez nich stanowiska co do zgłoszonych zastrzeżeń, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o oddalenie odwołania. ( pismo procesowe pełnomocnika ZUS – k. 26 a.s. ). W opinii uzupełniającej biegli sądowi podtrzymywali ustalenia i wnioski swojej wcześniejszej opinii, argumentując iż pełnoetatowa praca w zawodzie fryzjerki wykonywana bez przerwy w pozycji stojącej i wykonywana przez nią w produkcji może przekroczyć zdolności adaptacyjne jej organizmu zagrożonego bardzo dużym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych ze względu na istnienie choroby niedokrwiennej serca powikłanej nadciśnieniem tętniczym, hipercholesterolemią i kardiomiopatią pozawałową. Ponieważ w porównaniu z poprzednimi badaniami biegli sądowi nie stwierdzili znaczącej poprawy, wyrazili oni pogląd, zgodnie z którym Przewodnicząca Komisji Lekarskich ZUS usiłuje podważyć również wszystkie poprzednie orzeczenia wydane przez orzeczników ZUS. Biegli wskazywali przy tym , iż zawód ubezpieczonej nie mógł się zmienić, a stwierdzone schorzenia są nieuleczalne i w dodatku mają tendencję do progresji. ( opinia uzupełniająca z dnia 18.02.2013 r. – k. 32 a.s. ). Organ rentowy zgłosił zastrzeżenia do opinii uzupełniającej, twierdząc że opinia kardiologa nie jest zgodna z doniesieniami naukowymi, lecz własnym stanowiskiem i nie odpowiada na merytoryczne zarzuty. Organ ten wnosił o powołanie innego biegłego kardiologa, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o oddalenie odwołania. ( pismo procesowe pełnomocnika ZUS – k. 39 a.s. ). Uwzględniając powyższy wniosek dowodowy organu rentowego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego kardiologa oraz biegłego sądowego specjalisty medycyny pracy, którzy w opinii z dnia 2 lipca 2013 r. rozpoznali u badanej chorobę niedokrwienną serca I CCS oraz czynności zaburzenia rytmu serca. Na podstawie badań sądowo – lekarskich i po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską biegli ci stwierdzili, iż stan jej zdrowia nie upośledza sprawności organizmu w stopniu ograniczającym zdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W porównaniu z badaniem przeprowadzonym poprzednio biegli zaobserwowali poprawę w stanie układu krążenia. W ich ocenie choroba wieńcowa przebiega aktualnie u ubezpieczonej w okresie stabilnym ( próba wysiłkowa z kwietnia 2013 r. wypadła ujemnie klinicznie i elektrokardiograficznie ). Wydolność serca jest w granicach normy ( w Echo serca – EF 56 % ). Zdaniem biegłych w stanie zdrowia badanej nastąpiła poprawa w związku z czym zgodzili się oni z orzeczeniami Lekarza Orzecznika ZUS i Komisji Lekarskiej ZUS, natomiast nie zgodzili się z opinią pierwszego zespołu biegłych. ( protokół badań sądowo – lekarskich i orzeczenie lekarskie – k. 50 i 51 a.s. ). Wobec rozbieżnych ustaleń obu zespołów biegłych sądowych Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii kolejnych dwóch biegłych sądowych : kardiologa i specjalisty medycyny pracy. Biegły specjalista kardiolog – specjalista chorób wewnętrznych rozpoznał u badanej : 1) chorobę niedokrwienną serca przewlekłą, klinicznie stabilną – klasa czynnościowa 1 CCS; stan po zawale mięśnia serca NSTEMI leczonym zachowawczo w 2001 r. przy nieobecności istotnych zawężeń światła naczyń epikardialnych w koronografii z IX 2001 r.; 2) hipercholesterolemię i nikotynizm w wywiadzie; 3) napadowy częstoskurcz nadkomorowy prawdopodobnie AVNRT w wywiadzie bez wskazań do zabiegu ablacji prądem RF; 4) zespół zawrotowy w przebiegu niedostateczności krążenia podstawno-kręgowego; 5) zaburzenia lękowo-depresyjne typu mieszanego. Biegły kardiolog po zbadaniu wnioskodawczyni i zapoznaniu się z dokumentacją medyczną ustalił, że powyższe schorzenia ( wymienione w punktach 1-4 swoim nikłym zaawansowaniem i nasileniem klinicznych ekwiwalentów dysfunkcji układu sercowo-naczyniowego nie ograniczają aktualnie w sposób istotny i długotrwały zdolności ubezpieczonej do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W 2001 r. skarżąca przebyła OZW-NSTEMI bez powikłań hemodynamicznych i bioelektrycznych zawału. Po koronografii z IX 2001 r., która nie ujawniła zmian zawężających światło wieńcowe łożyska epikardialnego została ona zakwalifikowana do zachowawczego leczenia choroby niedokrwiennej serca. W następnych latach kilkakrotnie hospitalizowana w oddziałach kardiologicznym, internistycznym i psychiatrycznym, prezentując bogatą symptomatologię skarg, w tym dolegliwości pseudodławicowych i duże poczucie choroby z nastawieniem lękowo – depresyjnym, przy czym w świetle wykonywanych kontrolnych, nieinwazyjnych, kardiologicznych procedur diagnostycznych ( echo, testy wysiłkowe i inne ) nie znajdowano wskazań do weryfikacji angiograficznej łożyska wieńcowego. Przez okres 12 lat od zawału NSTEMI nie odnotowano również incydentów dławicy niestabilnej, a ostatni test wysiłkowy na ergometrze z IV 2013 r. jest klinicznie i elektrokardiograficzne ujemny. Ponadto wszystkie wcześniejsze, a także aktualne badanie echo ( 28.X.2012 r.) obrazują dobrą globalną wydolność serca ( prawidłowa czynność skurczono – rozkurczowa LK z LVEF w przedziale 60-65 % ) bez asynchronii odcinkowej mięśnia i obecności patologicznych przepływów zastawkowych. Również odnotowywano w wywiadzie epizody przyspieszonej czynności serca nie są poparte obiektywnymi (holter EKG) zapisami częstoskurczu i w dużym stopniu mają podłoże czynnościowe wynikające z chwiejności ( sympatykotonia ) wegetatywnej ustroju. Biegły kardiolog nie znalazł podstaw do uznania wnioskodawczyni za niezdolną do pracy ze wskazań kardiologicznych. ( protokół oględzin sądowo-lekarskich oraz wyniki badań – k. 76 – 79 a.s. ). Biegły sądowy specjalista medycyny pracy rozpoznał u badanej : 1) chorobę niedokrwienną serca przewlekłą, stabilną klinicznie, okres I CCS; 2) przebyty zawał serca NON STEMi w 2001 r., z zachowana wydolnością krążeniową, u osoby z hipercholesterolemią i nikotynizmem; 3) nadciśnienie tętnicze okres I i częstoskurcz nadkomorowy w wywiadzie; 4) zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa miernego stopnia, 5) zaburzenia adaptacyjne mieszane lękowo – subdepresyjne w wywiadzie. Na podstawie całokształtu danych z wywiadu chorobowego, badania fizykalnego oraz dokumentacji medycznej biegły specjalista medycyny pracy ustalił, iż powódka przebyła przed 12 laty niepełnościenny zawał mięśnia serca, leczony zachowawczo, w ciągu lat następnych bez wskazań do interwencji zabiegowej, przy współistniejącym chwiejnym nadciśnieniu tętniczym i zaburzeniu składów lipidów krwi. Zachowana jest u niej wydolność krążeniowa w zakresie kurczliwości mięśnia serca, rzutu skurczowego serca, przy dobrej tolerancji wysiłku w teście obciążeniowym – ujemnym klinicznie i elektrokardiograficznie przy obciążeniu 4,9 METs i braku ewidentnych objawów anginoidalnych w wywiadzie. Zaburzenia rytmu serca w wywiadzie – nieistotne hemodynamicznie. Biegły nie stwierdził, podobnie jak neurolog, objawów zawrotowych. Wyżej wskazane cechy świadczą - w ocenie biegłego – o poprawie w stosunku do poprzedniego okresu choroby. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa mają mierne nasilenie, bez istotnych objawów ubytkowych neurologicznych ani w zakresie ruchu. W zakresie stanu psychoemocjonalnego nie stwierdził on objawów psychotycznych, a zaburzenia subdepresyjne mają niewielkie nasilenie i nie wpływają na zdolność do pracy fizycznej. Biegły specjalista medycyny pracy doszedł – w kontekście powyższych ustaleń – do wniosku, zgodnie z którym ubezpieczona może nadal wykonywać pracę w zawodzie wyuczonym jako fryzjerka lub według posiadanych umiejętności i doświadczenia pracowniczego na stanowisku pracy lekkiej i średniociężkiej, z unikaniem jedynie maksymalnych wysiłków fizycznych o charakterze statycznym czy dynamicznym, przy nadal stosowanym leczeniu farmakologicznym, abstynencji od papierosów. Biegły podzielił opinię biegłego kardiologa oraz opinię drugiego zespołu biegłych. ( protokół badań sądowo – lekarskich oraz wyniki badań – k. 80 a.s. oraz k. 97 – 102 a.s. ). Ubezpieczona oświadczyła na rozprawie, iż rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy pobierała z powodu schorzeń kardiologicznych, jednak podkreśliła również, że od 8 lat leczy się psychiatrycznie, a 12 lat z powodu schorzeń neurologicznych. Złożyła też do akt sprawy kserokopie badań rezonansem magnetycznym kręgosłupa szyjnego oraz kręgosłupa lędźwiowego z XII 2013 r. W tej sytuacji Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii kolejnego zespołu biegłych sądowych w składzie : neurolog, psychiatra i psycholog. Biegli tego zespołu rozpoznali u badanej : - zaburzenia depresyjne, - chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową L4/L5/S1 i szyjną C5/C6, - przewlekły zespół bólowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy objawowy z okresami zaostrzeń, - przewlekłą chorobę niedokrwienną serca I CCS, - przebyty zawał serca NSTEMI ( 2001 r. ), - nadciśnienie tętnicze w wywiadzie, - bóle i zawroty głowy o złożonej etiologii. Po przeprowadzonych badaniach sądowo – lekarskich i zapoznaniu się z dokumentacją medyczną znajdującą się w aktach sprawy biegli sądowi ustalili, iż stan zdrowia ubezpieczonej czyni ją nadal okresowo, częściowo niezdolną do pracy. Przyczyną tej niezdolności są zaburzenia depresyjne, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową L4/L5/S1 i szyjną C5/C6, przewlekły zespół bólowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy objawowy z okresami zaostrzeń, przewlekła choroba niedokrwienna serca I CCS, przebyty zawał NSTEMI ( 2001 r. ), nadciśnienie tętnicze w wywiadzie i zawroty głowy o złożonej etiologii. Biegli sądowi wskazali, iż powyższe schorzenia skutkują u badanej zaburzeniami nastroju i napędu, bólami i zawrotami głowy, ograniczeniami ruchomości kręgosłupa, przewlekłym zespołem bólowym lędźwiowo-krzyżowym, bólami klatki piersiowej o charakterze bólu dławicowego, obniżeniem tolerancji wysiłku fizycznego. Praca fizyczna, dźwiganie ciężarów, długotrwała praca w pozycji wymuszonej, praca w złych warunkach atmosferycznych nasila dolegliwości i niekorzystny postęp schorzeń. Zdaniem biegłych powyższe schorzenia nadal powodują u orzekanej istotne upośledzenie sprawności psychofizycznej ustroju i zdolności do zatrudnienia zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi. Biegli uznali, iż ubezpieczona jest nadal okresowo, częściowo niezdolna do pracy do maja 2015 r., a niezdolność ta istnieje od dnia 1 września 2012 r. i spowodowana jest przede wszystkim zaburzeniami depresyjnymi oraz chorobami współistniejącymi, a stan jej zdrowia od czasu orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 13 sierpnia 2010 r. nie uległ istotnej poprawie. Biegli podzielili opinię zespołu biegłych sądowych z dnia 10 grudnia 2012 r. co do orzeczonej częściowej niezdolności do pracy, natomiast nie zgodzili się z opinią Lekarza Orzecznika z dnia 16 sierpnia 2012 r. i Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 24 września 2012 r. z powodu większego nasilenia dolegliwości w przebiegu schorzeń, które powodują istotne upośledzenie sprawności ustroju i zdolności do zatrudnienia. Ponadto biegli wyjaśnili, iż do oceny stanu zdrowia ubezpieczonej dysponowali tymi samymi dowodami, które posiadał także organ rentowy w postępowaniu administracyjnym. ( protokół badań sądowo-lekarskich i orzeczenie lekarskie z dnia 15 maja 2014 r. – k. 134 i 135 a.s. ). Organ rentowy nie wniósł zastrzeżeń medycznych do powyższej opinii biegłych sądowych z dnia 15 maja 2014 r., a na rozprawie wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie ubezpieczonej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od (...). do(...) ( pismo procesowe pełnomocnika ZUS – k. 154 a.s.; oświadczenie pełnomocnika ZUS do protokołu rozprawy – k.; 164 v. ). Rozważania w kwestii spełnienia przez ubezpieczoną przesłanek nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy rozpocząć należy od odwołania się do właściwych unormowań prawa materialnego. Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( t.j. Dz.U. z 2013r. poz.1440 ) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy – niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego w myśl art. 57 ust. 1 pkt. 2 uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie między innymi pięć lat, jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat. Pięcioletni okres winien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy, do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej. ( art. 58 ust. 1 i 2 w/w ustawy) Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 w/w ustawy). Oceniając stopień niezdolności do pracy należy, w myśl art. 13 wymienianej ustawy, uwzględnić stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, iż istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń Sąd Okręgowy dokonał na podstawie opinii ostatniego zespołu biegłych sądowych z dnia 15 maja 2014 r., który przyczyn stwierdzonej dalszej niezdolności do pracy ubezpieczonej upatrywali we wszystkich zdiagnozowanych u niej schorzeniach, których skutki ujęte całościowo ograniczają częściowo, okresowo zdolność ubezpieczonej do pracy zgodnej z poziomem posiadanych przez nią kwalifikacji. Niewątpliwie – jak wykazały to opinie biegłych kardiologów i specjalistów medycyny pracy – schorzenia kardiologiczne samoistnie nie ograniczają zdolności do pracy ubezpieczonej zgodnej z posiadanymi przez nią kwalifikacjami zawodowymi w sposób skutkujący jej częściową niezdolnością do pracy. Jednak nie pozostają one obojętne dla oceny zdolności ubezpieczonej do pracy przy uwzględnieniu innych poważnych schorzeń ( zaburzeń depresyjnych oraz choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z wielopoziomowa dyskopatią lędźwiową L4/L5/S1 i szyjną C5/C6, jak również bólami i zawrotami głowy o złożonej etiologii. Stan zdrowia ubezpieczonej oceniany kompleksowo ( przy uwzględnieniu wpływu wszystkich schorzeń na stan czynnościowy jej organizmu ) uzasadnia wniosek biegłych sądowych neurologa, psychiatry i psychologa, co do braku poprawy jej stanu zdrowia i nieodzyskania przez nią od 1 września 2012 r. zdolności do pracy. Ubezpieczona w toku procesu uzyskała umiarkowany stopień niepełnosprawności ( orzeczenie z dnia 4.07.2013 r. – k. 145 ), a biegli podkreślali w swojej opinii, iż występują u niej przeciwwskazania do pracy fizycznej, dźwigania ciężarów, długotrwałej pracy w pozycji wymuszonej czy pracy w złych warunkach atmosferycznych. Z dołączonych do akt rentowych świadectw pracy wynika, iż ubezpieczona wykonywała prace w tego rodzaju warunkach zgodnie z posiadanymi przez nią kwalifikacjami. W okresie od 30.10.1974 r. do 28.02.1979 r. pracowała ona w zawodzie fryzjera, a następnie od 3 marca 1986 r. do 3 sierpnia 2001 r. jako pudełkarz i pomocnik maszynisty w Zakładach (...) w Ś. ( następnie (...) Spółce z o.o. - świadectwa pracy k. 5 i 29 akt rentowych ). Oczywistym jest, iż pracy fryzjera towarzyszy długotrwałe jej wykonywanie w pozycji wymuszonej. Notoryjnie też znane są Sądowi ( choćby z rozpoznawanych wielu innych spraw ) trudne i uciążliwe warunki pracy w firmie (...) w Ś. ( i u jej poprzedników prawnych). Biegli sądowi ostatniego zespołu uwzględnili powyższe uwarunkowania zatrudnienia ubezpieczonej zgodnego z posiadanymi przez nią kwalifikacjami. Ten element stanu faktycznego sprawy dostrzegał – jak się wydaje - także organ rentowy, gdyż nie zgłosił zastrzeżeń do opinii z dnia 15 maja 2014 r. W ocenie Sądu opinia ta była w pełni wiarygodna, a jej moc dowodowa pozwalała na dokonanie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe motywy uzasadniały zatem zmianę zaskarżonej decyzji organu rentowego i przyznanie ubezpieczonej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na dalszy okres orzeczony przez biegłych sądowych w opinii z 15.05.2014 r. ((...) do (...) ) – art. 477