Sygn.akt VIII Gz 156/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2014r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący SSO Barbara Jamiołkowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada

§ 2kpc).

Po bezskutecznym upływie terminu sąd odrzuci zażalenie. Termin wyznaczony do usunięcia braku pisma jest niezachowany, jeżeli strona w zakreślonym terminie w ogóle nie podjęła czynności uzupełniającej (postanowienie SN z 16 czerwca 2009 r., I CZ 16/09, LEX nr 738326) lub wprawdzie ją podjęła, ale mimo to brak nie został w całości uzupełniony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2008 r., I CZ 34/08, LEX nr 424407). W przedmiotowej sprawie pozwany nie uiścił opłaty od zażalenia (wniesionego od postanowienia SR z dnia 24 lipca 2014 r.). Prawidłowo zatem Sąd Rejonowy wezwał go, w trybie art. 130 § 1 kpc w zw. z art. 370 i w zw.

§ 2

kpc, do uzupełnienia braku zażalenia poprzez uiszczenie od niego opłaty (30 zł), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Tygodniowy termin, określony w art. 130 § 1 kpc, jest terminem ustawowym, a nie sądowym, a co za tym idzie - nie może być on - wbrew stanowisku skarżącego - przedłużany ani skracany. Może być natomiast przywrócony na zasadach ogólnych. Bezskuteczny upływ terminu skutkuje zwrotem pisma, a w przypadku środków odwoławczych - ich odrzuceniem. Skoro zażalenie pozwanego wniesione na postanowienie z dnia 24 lipca 2014 r. (sygn. akt VIII GNc 5625/12) nie zostało przez pozwanego w zakreślonym terminie uzupełnione (poprzez wniesienie opłaty), to przyjąć należało, iż zażalenie to, jako nadal dotknięte brakiem, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 370 i w zw.

§ 2kpc, jak słusznie orzekł Sąd Rejonowy.

Ponadto, na gruncie przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż w uzasadnieniu postanowień z dnia 24 lipca 2014 r. i z dnia 11 września 2014 r. (zaskarżonego przedmiotowym zażaleniem), Sąd Rejonowy wyjaśnił już, iż termin do uzupełnienia opłaty od zażalenia, nie jest terminem sądowym, lecz ustawowym, a zatem nie może być skrócony ani wydłużony. W ocenie Sądu Okręgowego, zachowanie strony pozwanej wyraźnie zmierza do przedłużenia postępowania. O powyższym świadczy fakt, iż pozwany w sposób notoryczny nie uzupełnia braków formalnych składanych pism procesowych oraz składa kolejne wnioski o przedłużenie terminu do uiszczenia opłaty, przy czym wnioski te nie wskazują nawet „ważnej przeszkody” i jej wpływu na niemożność dotrzymania dotychczas zastrzeżonego terminu. Składanie kolejnych wniosków o „przedłużenie terminu” do uiszczenia opłaty od zażalenia, w sytuacji, gdy pozwany został już pouczony o tym, iż termin, o którym mowa w art. 130 § 1 kpc, nie jest terminem sądowym podlegającym wydłużeniu (bądź skróceniu), wskazuje, w ocenie Sądu Okręgowego, na celowe obstrukcyjne działanie pozwanego, który z faktu nie uzupełniania braków formalnych pism procesowych uczynił swoistą metodologię przedłużania procesu. Podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa toczy się od września 2012 r. Pomimo upływu prawie 2 lat na skutek działania pozwanego, wierzyciel nie może uzyskać rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Od chwili wydania nakazu zapłaty w dniu 20 września 2012 r. pozwany składa bowiem kolejne zażalenia, których braków nie uzupełnia - pomimo wyczerpujących i jasnych wezwań sądu. Z przytoczonych względów zażalenie pozwanego, jako nieuzasadnione, nie mogło odnieść pożądanego rezultatu, i na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. podlegało oddaleniu, o czym Sąd Okręgowy postanowił jak w sentencji.