z art.
Sąd Rejonowy w Przasnyszu wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r.: I. w ramach zarzucanego czynu uznał oskarżonego T. G. za winnego tego, że w dniu 20 kwietnia 2013 r., w miejscowości N. ( gmina K., powiat (...), województwo (...))- będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości- znajdując się w stanie nietrzeźwości (wynik I badania -0,95 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu; wynik II badania - 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu; wynik III badania - 0,95 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził samochód osobowy marki O. (...) o numerze rejestracyjnym 1-B. (...), w ruchu lądowym i w ten sposób nie zastosował się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy- Żoliborza w W. wyrokiem z dnia 5 października 2011 r., w sprawie sygn. akt IV K 574/11- to jest czynu wypełniającego dyspozycję art.
kk i za czyn ten na podstawie art.
z art.
kk skazał go, a na podstawie art.
na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 ( dwóch ) lat; III. na podstawie art. 43 § 3 kk nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów objętych zakazem z pkt. 2 sentencji wyroku; IV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 ( stu dwudziestu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 289,95 (dwustu osiemdziesięciu dziewięciu złotych dziewięćdziesięciu pięciu groszy) złotych tytułem wydatków postępowania powstałych w sprawie, poniesionych przez Skarb Państwa. Powyższy wyrok na podstawie art. 444 kpk oraz 425 § 1 i 2 kpk w całości na korzyść oskarżonego apelacją zaskarżył obrońca oskarżonego. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 oraz art. 438 pkt. 3 i 4 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że materiał dowodowy pozwala na uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art.
z art.
kk mimo, iż zebrane dowody w sprawie nie wskazują jednoznacznie, że oskarżony takie przestępstwo popełnił, a także rażącą surowość kary. Na podstawie art. 427 § 1 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, bądź wymierzenie mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna w stopniu oczywistym, a zatem wniosek o uchylenie wyroku albo alternatywnie zgłaszane wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego T. G. od popełnienia zarzucanego mu czynu lub orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie zostały uwzględnione. Na wstępie należy odrzucić podniesiony w apelacji – chociaż nie wyartykułowany wprost – zarzut dotyczący obrazy przepisów postępowania, z którego skarżący wywodzi wniosek o jednostronnej niekorzystnej dla oskarżonego T. G. interpretacji dowodów w sprawie, które doprowadziły do błędnych ustaleń faktycznych, że oskarżony T. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu. Odnotować trzeba, że Sąd I instancji omówił i ustosunkował się do wszystkich dowodów. Ocena ta uwzględnia wzajemne odniesienia poszczególnych dowodów, respektuje jednocześnie dyrektywy zawarte w art. 7 k.p.k., biorąc pod uwagę wskazania wiedzy i reguły logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Ocena dokonana przez Sąd Rejonowy, której szczegółowy wyraz znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, o której mowa w art. 7 k.p.k. i jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Wprawdzie w nad wyraz obszernym jak na realia niniejszej sprawy uzasadnieniu Sąd Rejonowy przyjął rolę bardziej sprawozdawcy przebiegu postępowania dowodowego niż recenzenta jego wyników, czego przykładem jest zbędne cytowanie in extenso fragmentów zeznań świadków, jednak pomimo tego mankamentu uzasadnienie pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu Rejonowego. Przyczyną tak obszernych pisemnych motywów wyroku było zbędne jak się wydaje uzasadnianie okoliczności trzeciorzędnych dla rozstrzygnięcia i niespornych tak jak np. na karcie 3 uzasadnienia passus dotyczący pomiaru stanu nietrzeźwości, na k.8 uzasadnienia szczegółowe podawanie przyczyn ujawnienia wywiadu środowiskowego, czy na k.10 ustosunkowywanie się do dozoru kuratorskiego. Pomimo tych mankamentów wynikających ze zbyt drobiazgowego ustosunkowywania się nawet do kwestii nie mających wpływu na rozstrzygniecie, Sąd Rejonowy ostatecznie wyprowadzał i uzasadniał należycie wnioski co do wiarygodności lub niewiarygodności zgromadzonych dowodów. Kontrola instancyjna nie wykazała aby Sąd I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów w kierunku oceny dowolnej, nie stwierdzono też w rozumowaniu Sądu Rejonowego – przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku luk lub błędów o charakterze logicznym lub faktycznym, które mogły stanowić podstawę ewentualnych korekt wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w zakresie zarzuconego oskarżonemu czynu sprowadza się zasadniczo do kwestionowania oceny dowodów, dokonanej przez Sąd orzekający, w tym w szczególności odrzucenia wyjaśnień oskarżonego, nie przyznającego się do winy w zakresie zarzuconego czynu, a oparcia się na zeznaniach świadków G. C. i P. K. funkcjonariuszy policji, którzy dokonali zatrzymania oskarżonego oraz pasażerek samochodu K. O. i M. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.