5 ustawy z 13.04.2007r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny w zw. z art. 813 § 1 kc i art. 3 kc poprzez ich niezastosowanie do oceny umowy ubezpieczenia grupowego między pozwanym i (...); - art. 6 w zw. z art.
kc poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że to pozwany powinien wykazać, że treść spornej klauzuli nie narusza interesów konsumentów i nie jest sprzeczna z dobrymi obyczajami. Podnosząc te zarzuty skarżący wnosił o rozpoznanie na podstawie art. 380 kpc postanowień Sądu I instancji w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych i dopuszczenie dowodu z zeznań św. A. K. na wskazane okoliczności oraz dowodu z dokumentów przedstawionych w treści odpowiedzi na pozew a także o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa z zasądzeniem kosztów procesu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Powód wnosił o oddalenie apelacji. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Apelacja nie może być uwzględniona aczkolwiek słuszny jest częściowo jeden z jej zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji dowodu z zeznań świadka A. K. zgłoszonego w związku z dołączeniem do akt wydruków ze strony internetowej pozwanego , z których Sąd przeprowadził dowód na rozprawie w dniu 21.04.2011r., wskazując jednocześnie w uzasadnieniu wydanego wyroku, że pozwany tezy przeciwnej nie udowodnił. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uwzględnił ponowiony w apelacji dowód z zeznań tego świadka, uzupełniając w ten sposób postępowanie dowodowe. Pozostałe zarzuty odnoszące się do pominięcia innych dowodów nie są uzasadnione . Dalsze wnioski dowodowe, których Sąd I instancji nie uwzględnił, a które zostały wskazane w punkcie 8 apelacji, Sąd Okręgowy oddalił na rozprawie w dniu 28.10.2010r. (k. 166). Jak wynika z protokołu tej rozprawy, pozwany nie zwrócił uwagi Sądu na to uchybienie w formie zastrzeżenia przewidzianego w art. 162 kpc ). Nie zgłoszenie zastrzeżenia do protokołu rozprawy uniemożliwia skuteczne powoływanie się w apelacji na zarzuty związane z uchybieniem przepisom postępowania (por. wyrok SN z 27.10.2005r. , III CZP 55/05, OSNC 2006/9/144, uchwała 7 sędziów SN z 31.01.2008r., III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55). Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6 kc. Z uzasadnienia Sądu I instancji nie wynika, że wadliwie została zastosowana w sprawie zasada rozkładu ciężaru dowodu. Prawidłowo Sąd ten wskazał, że na pozwanym ciąży obowiązek wykazania twierdzenia przeciwnego niż twierdzenie powoda, jeśli chce z tego faktu wywieść dla siebie określony skutek. Przeprowadzenie zawnioskowanego w apelacji dowodu z zeznań świadka A. K. nie spowodowało zmiany ustaleń Sądu I instancji oraz dokonanej przez ten Sąd oceny , które Sąd Apelacyjny podziela. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w kalkulacji udostępnionej konsumentom na stronie internetowej pozwanego opłata za obsługę domową różni się , nawet przy takiej samej kwocie pożyczki, w zależności od okresu, i że im dłuższy jest okres spłat, tym większa jest opłata za obsługę w domu. Nie jest to więc opłata stała dla wszystkich pożyczek o tej samej wartości jak twierdził św. A. S., na którego zeznania strona pozwana się powołuje, a na wysokość tej opłaty ma wpływ ilość przewidywanych wizyt w domu klienta czyli długość spłaty. Opłata ta różni się również jeśli przyjąć tę samą liczbę tygodni spłaty (okres spłaty) przy różnej kwocie pożyczki. Z kolei św. A. K. wskazywała na procentowy sposób ustalania przez pozwanego opłaty za obsługę domową dla każdego produktu. Według świadka opłata ta jest zawsze stała dla produktu dla danej długości. Twierdzenia te nie wyjaśniają jednak dostatecznie różnicy w wysokości opłaty w przypadku pożyczki w różnej kwocie ale np. o tej samej długości spłaty. W rezultacie uprawniony jest pogląd, że pozwany twierdząc, że opłata za obsługę w domu ma charakter ryczałtowy, w istocie ustala ją jednak po uwzględnieniu zarówno wysokości jak i czasu trwania umowy. Bezspornie należy założyć, że usługa polegająca na odbiorze pożyczki w domu , która polega m.in. na wykonaniu konkretnych czynności przez przedstawicieli przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania pożyczkobiorcy wiąże się z określonymi kosztami z tym związanymi. Pozwany wskazuje tutaj na koszty utrzymania biur i pracowników administracyjnych, transportu i obsługi rozliczenia rat w systemie informatycznym oraz koszty ryzyka związanego z przenoszeniem gotówki. Nie sposób też przyjąć, że ilość wizyt, nawet przy założeniu, że zobowiązanie pożyczkobiorcy wykonane jest w momencie spłaty całej kwoty, jak twierdzi pozwany a nie poszczególnych rat, nie ma wpływu na wysokość opłaty z tytułu obsługi domowej, skoro jest ona, jak wynika z zaprezentowanej na stronie internetowej pozwanego kalkulacji, zróżnicowana właśnie w zależności od długości i wielości terminów spłat. Skoro zresztą według pozwanego, usługa obsługi pożyczki w domu polega na odbiorze całej kwoty a nie rat, to tym bardziej nie można zaakceptować przenoszenia na konsumenta ryzyka związanego z prowadzoną działalnością (w tym m.in. niespłacania pożyczek zgodnie z harmonogramem) i obciążania go kosztami, których pozwany nie ponosi w przypadku wcześniejszej spłaty pożyczki. Nieuwzględnienie wcześniejszej spłaty również w opłacie za obsługę w domu oznacza, jak słusznie stwierdził Sąd Okręgowy, że świadczenia stron nie są ekwiwalentne a postanowienie o braku możliwości obniżenia zobowiązania z tytułu opłaty za tę obsługę pozostaje w sprzeczności z dobrymi obyczajami i narusza interes konsumenta, spełniając jednocześnie przesłanki z art.
Wbrew zarzutom apelacji Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił znaczenie tych pojęć oraz to na czym polega spełnienie tych przesłanek w okolicznościach sprawy niniejszej. Powyższe należy również odnieść do składki ubezpieczeniowej, której koszty konsument musi ponosić mimo że nie otrzymuje ekwiwalentnego świadczenia w postaci ochrony ubezpieczeniowej, która wygasa z chwilą rozwiązania umowy pożyczki. Także w tym zakresie nie doszło do naruszenia art.
Zarzuty pozwanego odnoszące się do naruszenia art. 813§1 kc i art. 5 ustawy z dnia 13.04.2007r. o zmianie ustawy Kodeks Cywilny o tyle nie mają znaczenia, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena możliwości domagania się przez pozwanego jako ubezpieczającego zwrotu składki ubezpieczeniowej od ubezpieczyciela ale sposób rozliczenia się pozwanego z konsumentem zaproponowany w stosowanym przez pozwanego wzorcu umownym. Relacje między ubezpieczycielem a ubezpieczającym nie mogą negatywnie wpływać na sytuację ubezpieczonego konsumenta. Pozwany pobiera (§ 10 OWU) i zatrzymuje całość składki ubezpieczeniowej pomimo, że na skutek wcześniejszej spłaty, konsument nie jest objęty ochroną ubezpieczeniową po rozwiązaniu umowy pożyczki (§ 5 ust. 4 OWU). Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia (k. 8), datą rozpoczęcia ubezpieczenia dla indywidualnego klienta jest dzień zawarcia umowy pożyczki z ubezpieczającym i złożenia wniosku o objęcie ubezpieczeniem (§ 5 ust. 1 OWU) zaś składką, jest zgodnie z definicją zawartą w § 1 OWU, kwota należna Towarzystwu ubezpieczeniowemu z tytułu udzielania ochrony ubezpieczeniowej na podstawie umowy. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności apelacji, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.