III AUz 131/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Jolanta Hawryszko (spr.) Sędziowie SSA Anna

§ 4k.p.c.

wskazał, że w toku postępowania sądowego zaszła nowa okoliczność dotycząca stanu zdrowia ubezpieczonej polegająca na rozpoznaniu choroby P., co wynikało z zaświadczenia lekarskiego z 15.01.2014 r. Zażalenie na postanowienie złożył organ rentowy, wnioskując o jego uchylenie i wyrażając pogląd, że sąd I instancji nadużył instytucji zagwarantowanej art. 477

(14)§ 4 k.p.c. Argumentowano, że w badaniach biegłych sadowych w dniu 29.11.2013r. biegli wskazali na drżenie kończyny górnej lewej i dalej zaznaczona niezborność lewostronna, co stanowi objawy choroby P.. Jednak tego rodzaju nowa okoliczność, jaką miało być rozpoznanie chorobyP. nie mogła stanowić usprawiedliwionej podstawy do zastosowania art. 477

(14)§ 4 k.p.c. Sąd apelacyjny rozważył zażalenie i uznał, że jest uzasadnione, chociaż nie ujmuje istoty błędu jaki popełnił sąd okręgowy. Analogiczna sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w sprawie III AUz 104/14 i sąd apelacyjny przychyla się do wywodu prawnego zaprezentowanego we wskazanej sprawie, nie widząc konieczności powtarzania tego wywodu. Wskazuje jednak na wnioski sformułowane w jego podsumowaniu. Oczywistym jest, że badanie legalności decyzji możliwe jest tylko przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili jej wydawania, zaś postępowanie dowodowe przed sądem jest postępowaniem sprawdzającym ustalenia organu rentowego, w tym w zakresie merytorycznej trafności orzeczenia o zdolności ubezpieczonego do pracy lub jej braku. W sprawach o rentę z tytułu niezdolności do pracy postępowanie dowodowe odbywa się, z uwagi na wymóg posiadania specjalistycznej wiedzy, z udziałem biegłych sądowych z zakresu medycyny, którzy z medycznego punku widzenia oceniają istnienie przesłanki niezdolności do pracy w okresie poprzedzającym wydanie decyzji organu rentowego co do tego prawa. Dowód z opinii biegłych może być więc przeprowadzony jedynie na okoliczności istotne dla rozpoznania sprawy, czyli na okoliczność istnienia niezdolności do pracy w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Zatem pojęcie prawne nowa okoliczność w rozumieniu art.

§4k.p.c.

oznacza tego rodzaju zdarzenia prawne, które choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do dnia decyzji, ale już nie na przyszłość. Tylko w sytuacji ujawnienia tego rodzaju zdarzeń w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, na podstawie wskazanego przepisu, sprawa powinna być przekazana do ponownego postępowania przed organem rentowym po to zasadniczo, aby organy orzecznicze Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, niejako w pierwszej instancji mogły dokonać ponownej oceny stanu zdrowia z uwzględnieniem tych zdarzeń. Natomiast nie można stosować wskazanego przepisu w sytuacji, gdy nowe schorzenia ujawniają się po wydaniu decyzji przez organ rentowy. W sprawie sąd I instancji błędnie zastosował art.

§ 4k.p.c.

przyjmując, że zaistniała nowa okoliczność w rozumieniu tego przepisu mimo, że nowa okoliczność dotycząca stanu zdrowia ubezpieczonej, polegająca na rozpoznaniu choroby P. ujawniła się w postępowaniu sądowym (co wprost wynika z uzasadnienia postanowienia). Sąd okręgowy nie wziął pod rozwagę, że przesłanka nowości musi wprost odnosić się do okresu poprzedzającego wydanie spornej decyzji, a nie do okresu po jej wydaniu. Decyzja odmawiająca prawa do renty nie rozstrzyga przecież negatywnie na przyszłość i strona zawsze może złożyć kolejny wniosek o rentę. Zatem żadne okoliczności odnoszące się do stanu zdrowia za dalszy okres nie mogą stanowić o wadliwości decyzji. Nie było więc podstaw materialno prawnych by uznać istnienie nowej okoliczności w rozumieniu art.

§4k.p.c.

W takim przypadku ochronę interesów ubezpieczonej - której świadczenie wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek (art. 129 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) - gwarantował art. 477 10 § 2 k.p.c., stosownie do którego jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. W konsekwencji sąd apelacyjny na podstawie art. 397 § 2 w zw. z art. 386 §4 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie. SSA Anna Polak SSA Jolanta Hawryszko SSA Romana Mrotek

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.