§ l kk 5. W okresie od 1 listopada 2013r. od godz. 18:00 do 2 listopada 2013r. do godz. 05:30 w T. przy ul. (...) na parkingu niestrzeżonym, działając umyślnie, publicznie i bez powodu okazując lekceważenie porządku prawnego uszkodził pojazd marki (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że wybił w pojeździe tylną szybę oraz doprowadził do wgnieceń na masce pojazdu, dachu i tylnej klapy, powodując straty w kwocie co najmniej 500 zł. na szkodę D. I. - tj. o czyn z art. 288 § 1 kk w zw.z art.
W okresie od 1 do 2 listopada 2013r. w T. przy ul. (...) na parkingu niestrzeżonym, działając umyślnie, działając umyślnie, publicznie i bez powodu okazując lekceważenie porządku prawnego doprowadził do uszkodzenia pojazdu marki (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że wygiął wycieraczkę przednią, wgniótł przednie prawe drzwi, czym spowodował straty w kwocie 1000 zł. na szkodę E. O. - tj. o czyn z art. 288 § 1 kkw zw. z art.
§ l kk. 7. W okresie od 1 listopada 2013r. od godz. 19:00 do 2 listopada 2013r. do godz. 05:30 w T. przy ul. (...) na parkingu niestrzeżonym, działając umyślnie, publicznie i bez powodu okazując lekceważenie porządku prawnego doprowadził do uszkodzenia pojazdu marki (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że wyrwał prawe lusterko zewnętrzne, uszkodził grill przedni pojazdu oraz wyrwał zaczep przedniego zderzaka, czym spowodował straty w kwocie 500 zł na szkodę M. H. i B. H. - tj. o czyn z art. 288 § 1 kk.w zw. z art.
§ l kk 8. W okresie od 31 października 2013r. od godz. 23:50 do 2 listopada 2013r. do godz. 08:00 w T. przy ul. (...) na parkingu niestrzeżonym, działając umyślnie, publicznie i bez powodu okazując lekceważenie porządku prawnego doprowadził do uszkodzenia pojazdu marki (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że wyrwał prawe lusterko zewnętrzne, wgniótł i porysował prawe tylne drzwi oraz wyrwał z zaczepów tylni zderzak, czym spowodował straty w kwocie 1000 zł na szkodę J. B. - tj. o czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art.
§ l kk. 9. W okresie od 1 listopada 2013r. od godz. 20:00 do 2 listopada 2013r. do godz. 12:30 w T. przy ul. (...) na parkingu niestrzeżonym, działając umyślnie, publicznie i bez powodu okazując lekceważenie porządku prawnego doprowadził do uszkodzenia pojazdu marki (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że wyrwał dwa lusterka zewnętrzne, czym spowodował straty w kwocie 2000 zł na szkodę (...) S.A. - tj. o czyn z art. 288 § 1 kk w zw z art.
§ l kk Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Toruniu, sygn. akt II K 1626/13, wydanym w trybie art. 387 kpk, uznał oskarżonego za winnego: - popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 zarzutów i za to, na mocy art. 229 § 1 kk, orzekł wobec niego karę 10 miesięcy pozbawienia wolności - popełnienia czynów opisanych w punktach 2 i 3 zarzutów i za to, na mocy art. 226 § 1 kk, orzekł wobec niego kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności za każdy z czynów - popełnienia czynów opisanych w punktach 4 do 9 zarzutów z tym ustaleniem, że stanowią ciąg przestępstw z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 57 a § 1 kk i za to, w myśl art. 91 § 1 kk, na mocy art. 288 § 1 kk w zw. z art. 57 a § 1 kk, orzekł wobec niego karę 1 roku pozbawienia wolności Na mocy art. 86 § 1 kk i art. 91 § 2 kk w miejsce w/w kar orzekł wobec oskarżonego karę łączną 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na mocy art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na 4-letni okres próby. Na mocy art. 72 § 2 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez wpłatę na rzecz: P. Z. - kwoty 1.200 zł, E. O. - kwoty 1.000 zł, M. i B. H. - kwoty 500 zł, J. B. - kwoty 1.000 zł i (...)w W. - kwoty 2.000 zł, w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Zasądził od M. L. na rzecz D. I. kwotę 1.879,90 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 kwietnia 2014r. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 394 zł tytułem opłat i obciążył go kosztami sądowymi w kwocie 550 zł. Wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego oskarżyciel publiczny, zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 kk poprzez jego niezastosowanie w stosunku do czynów opisanych w pkt II i III aktu oskarżenia, choć popełnione zostały one przez oskarżonego w ten sam sposób, w tym samym miejscu i czasie oraz oba wyczerpują znamiona występku z art. 226 § 1 kk popełnionego na szkodę różnych osób. Wskazując na powyższe, skarżący domagał się zmiany pkt II zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynów z pkt 2 i 3 aktu oskarżenia po przyjęciu, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 226 § 1 kk i wymierzenie za to, na podstawie art. 91 § 1 kk, na mocy art. 226 § 1 kk, kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy w pozostałej części. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna. Aprobując poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, stwierdzić należało, iż skarżący trafnie zarzucił, że pomimo prawidłowego orzeczenia co do winy w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu, sąd I instancji błędnie uznał, że dopuścił się on jedynie jednego ciągu przestępstw (z art. 288 § 1 kk w zw. z art.
226 § 1 kk, które nie wykazywały prawnie relewantnych powiązań ze sobą, które winny znaleźć odzwierciedlenie w ich kwalifikacji prawnej i wymierzył mu za każdy z nich odrębną karę. Opisana wadliwość wyroku stanowiła wprawdzie konsekwencję uwzględnienia złożonego przez oskarżonego wniosku zawierającego rozstrzygnięcia - tak co do kwalifikacji prawnej, jak i orzeczonych kar - uzgodnione z prokuratorem, jednakże okoliczność, że zaskarżony wyrok zapadł w trybie art. 387 kpk nie zwalniała sądu meriti od dokonania kontroli zgodności zaproponowanych w nim rozstrzygnięć z wymogami prawa materialnego. Skoro prawidłowa analiza okoliczności popełnienia poszczególnych czynów pod kątem przesłanek wskazanych w art. 91 § 1 kk prowadziła do wniosku, że oskarżony popełnił w warunkach ciągu przestępstw zarówno przestępstwa z art. 288 § 1 kk w zw. z art.
226 § 1 kk z pkt II i III aktu oskarżenia, powielając prawną ocenę jego czynów zawartą we wniosku, sąd meriti dopuścił się obrazy przepisu prawa materialnego wskazanego w apelacji. Zważywszy na powyższe - uchyliwszy rozstrzygnięcie zawarte w pkt II zaskarżonego wyroku - uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 2 i 3 aktu oskarżenia, sąd odwoławczy ustalił, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 226 § 1 kk i wymierzył mu za ich popełnienie - po myśli art. 91 § 1 kk - na podstawie art. 226 § 1 kk, jedną karę w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie sądu odwoławczego kara ta, jako adekwatna do zawinienia oskarżonego i należycie odzwierciedlająca stopień bezprawia zawarty w w/w czynach, a także właściwie uwzględniająca okoliczności łagodzące i obciążające, wystarczająca będzie do zabezpieczenia celów ukarania wobec niego. Zgodzić się należy z prokuratorem, że kara w tej wysokości stanowi adekwatną reakcję karną na dwa wyżej wymienione, popełnione w tym samym miejscu i czasie, w istocie przy okazji tej samej interwencji prowadzonej przez dwóch policjantów, czyny oskarżonego. Zastrzeżeń sądu odwoławczego, podobnie, jak i skarżącego, nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia - w tym o karze łącznej i zastosowaniu instytucji przewidzianej w art. 69 kk - zawarte w ramach „orzeczenia o karze”. Kara łączna w wysokości 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności należycie uwzględnia ścisły związek między występkami z art. 226 § 1 kk. Zważywszy na charakter związków pomiędzy pozostałymi czynami, ich liczbę i fakt, że jeden z nich skierowany był również przeciwko innemu dobru prawnemu niż mienie, kara ta – nawet, mając na uwadze, że po dokonanej zmianie wyroku możliwe było wymierzenie jej w graniach od 1 roku pozbawienia wolności (najniższa z kar) do 2 lat i 4 miesięcy, a nie 2 lat i 10 miesięcy (ich suma) – nie może żadną miarą być uznana za rażąco surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Po dokonanych zmianach faktyczna dolegliwość wynikająca z zaskarżonego wyroku nie przekraczała tej, którą poddając się odpowiedzialności w trybie art. 387 kpk, zgodził się ponieść oskarżony (vide jego oświadczenie z rozprawy apelacyjnej – k. 203). Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też w pozostałym zakresie należało utrzymać go w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od zapłaty wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym, obciążając nimi Skarb Państwa, mając na uwadze to, że to nie jego postawa przyczyniła się do wszczęcia postępowania odwoławczego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.