k.p.c., uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi rentowemu do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że już wynik badania spirometrycznego z 17 stycznia 2012 roku ( (...) - 49% normy) wskazywał na znacznego stopnia zaburzenia obturacyjne, a wynik z 16 kwietnia 2012 roku ( (...) - 58% normy) na umiarkowane zaburzenia obturacyjne. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w trakcie badania przez biegłych wyniki badania były jeszcze gorsze i kwalifikowały pacjentkę już tylko do znacznego upośledzenia wentylacji płuc (wynik badania spirometrycznego z 18 lipca 2012 roku (...) – 47%, wynik z 5 lutego 2013 roku (...) – 37% normy). Zdaniem Sądu Okręgowego nie sposób zatem przyjąć, tak jak to uczynił organ rentowy, że stan zdrowia ubezpieczonej uległ pogorszeniu dopiero po wniesieniu odwołania. Niezdolność ubezpieczonej do pracy fizycznej (kwalifikacji do wykonywania innej pracy ubezpieczona, o wykształceniu podstawowym, nie posiada) istniała już wcześniej i wynika z duszności zarówno wysiłkowej jak i objawiającej się także w czasie spoczynku. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczona jest całkowicie niezdolna do pracy od 1 maja 2012 roku na okres do 30 września 2014 roku. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił jednocześnie, że nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego foniatry, gdyż biegły z listy Sądu Okręgowego w Koszalinie jest jednocześnie lekarzem leczącym ubezpieczoną, zaś Sąd wezwany nie dysponował biegłym o takiej specjalizacji. Swoje ustalenia dotyczące całkowitej niezdolności do pracy Sąd Okręgowy oparł jednak na ocenie schorzeń innej natury, a stan fonacji pozostaje bez wpływu na te ustalenia. Z tych motywów Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja organu rentowego o odmowie przyznania ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres nie jest prawidłowa, dlatego też działając na podstawie art.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł organ rentowy, zaskarżając go w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art.
poprzez uwzględnienie odwołania ubezpieczonej i zmianę zaskarżonej decyzji, podczas gdy w trakcie postępowania sądowego pojawiły się nowe okoliczności dotyczące stanu zdrowia ubezpieczonej, których nie oceniał ani lekarz orzecznik ani komisja lekarska organu rentowego. Organ rentowy wskazał także na sprzeczność istotnych ustaleń Sądu I instancji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja organu rentowego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny aprobuje ustalenia i ocenę prawną Sądu pierwszej instancji w zakresie stanu zdrowia ubezpieczonej M. P. i posiadanych przez nią kwalifikacji zawodowych jako przesłanek prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zarzuty zawarte w apelacji praktycznie zaś sprowadzają się do odmiennej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie pod kątem pogorszenia się stanu zdrowia ubezpieczonej dopiero na etapie postępowania sądowego i stanowi polemikę z opiniami biegłych i dokonanymi przez Sąd orzekający ustaleniami. Przy rozstrzyganiu kwestii prawa ubezpieczonej do renty z tytułu niezdolności do pracy, uwzględnieniu podlegały przede wszystkim kwestie stanu zdrowia M. P. oraz posiadane przez nią kwalifikacje zawodowe, warunkujące prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przedmiot i zakres rozpoznania w niniejszej sprawie wyznaczała zaskarżona decyzja z 29 maja 2012 roku, którą ZUS odmówił ubezpieczonej podjęcia wypłaty renty i tylko w tym zakresie decyzja podlega kontroli sądu zarówno pod względem jej formalnej poprawności, jak i merytorycznej zasadności. Zgodnie bowiem z art.
w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W odniesieniu do kwestii podniesionych przez organ rentowy w apelacji, Sąd Odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy, które powstały po dniu wniesienia odwołania od decyzji w rozumieniu wyżej wspomnianego art.
Dokumentacja lekarska ze stycznia oraz kwietnia 2012 roku przedstawiona przez ubezpieczoną, obrazowała bowiem stan jej zdrowia występujący w dacie wydania decyzji. W zaświadczeniu o stanie zdrowia ubezpieczonej wskazano, że wydolność oddechowa jest osłabiona. W badaniu laryngologicznym z 10 kwietnia 2012 roku podano, że szpara głośni jest umiarkowanie zwężona. Zwrócono na to uwagę także w badaniu laryngologicznym przeprowadzonym 25 października 2011 roku. Wówczas także wskazano, że wydolność oddechowa jest osłabiona. Ostatecznie sama ubezpieczona podczas wywiadu przeprowadzonego przez Komisję Lekarską ZUS powołała się na dużą męczliwość, uczucie duszności przy wysiłku fizycznym oraz zaburzenia w połykaniu płynów. Okoliczność tę potwierdził biegły pulmonolog dr W. W. w opinii z 18 września 2012 roku. Biegła wskazała, że od dnia operacji porażenie strun głosowych powoduje trwałe upośledzenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe i powoduje powstanie znacznych zaburzeń wentylacji na granicy 50%. Co prawda, biegły internista – endokrynolog, biegły onkolog oraz biegły psychiatra w sporządzonej przez siebie opinii nie stwierdzili niezdolności ubezpieczonej do pracy, tym niemniej biegli ci wypowiedzieli się co do schorzeń zgłaszanych przez ubezpieczoną w zakresie swych specjalności. Opinie wydane przez biegłego z zakresu pulmonologii oraz biegłego z zakresu medycyny pracy odnoszą się do schorzeń ubezpieczonej, które zostały ocenione z punktu widzenia wiadomości specjalnych posiadanych przez tych biegłych. Tym bardziej, że we wnioskach opinii biegła z zakresu medycyny pracy stwierdziła, zgodnie z wynikami opinii wyżej opisanego zespołu biegłych, że z punktu widzenia endokrynologicznego niedoczynność tarczycy może być skutecznie leczona hormonalnie co nie powoduje długotrwałej niezdolności do pracy. Przyczyny onkologiczne i psychiatryczne nie stanowiły i nadal nie stanowią podstawy orzeczenia niezdolności do pracy. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Sąd Apelacyjny uznał, że opinie wydane w postępowaniu przed Sądem I instancji, są logiczne i spójne. Odpowiadają też na pytania postawione w tezie dowodowej, co pozwala przyjąć je za wiarygodne źródło ustaleń w zakresie stanu zdrowia ubezpieczonej oraz jej zdolności do wykonywania pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Z uwagi na charakter schorzeń występujących u ubezpieczonej, kluczowe znaczenie miała opinia biegłego pulmonologa. Dodatkowo, w ocenie Sądu Odwoławczego, znaczenie miała również opinia biegłej z zakresu medycyny pracy, gdyż orzekła jednoznacznie, że ubezpieczona nie jest zdolna do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Sąd Apelacyjny uznał zatem stan faktyczny w niniejszej sprawie za ustalony całościowo i zgodnie z obowiązującą procedurą. Zarzuty apelującego stanowią polemikę z prawidłowo uzasadnionym stanowiskiem i jedynie kwestionują wnioski, które są sprzeczne z interesem organu rentowego. Reasumując, w niniejszej sprawie Sąd I instancji oparł się na pełnym materiale dowodowym, prawidłowo go ocenił i przyjął za podstawę ustalenia stanu faktycznego. Na tej podstawie też rozstrzygnął, a wydany przez niego wyrok odpowiada prawu. W związku z powyższym, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację organu rentowego jako bezzasadną. SSA Z. Rybicka – Szkibiel SSA A. Polak SSO (del) G. Horodnicka – Stelmaszczyk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.