VI W 1454/14

(1)synowi J. i A., urodzonemu (...) w D., obwinionego o to, że: w okresie od września 2012 roku do listopada 2012 roku prowadząc firmę (...) we W., w celu przysporzenia korzyści majątkowej podawał na stronie internetowej sklepu (...) firmy (...), nieprawdziwe informacje o współpracy z firmą (...). J. Ż. ul. (...) oraz bezprawnie używał jako nazwy strony internetowej określenia E. - Sklep (...).com.pl, tj. o wykroczenie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1996 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji: I. uniewinnia obwinionego D. C.

(1)od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: Obwiniony D. C.

(1)prowadzi własną działalność gospodarczą pod Firmą (...) z/s w D. przy ul. (...), której przedmiotem jest sprzedaż detaliczna firan, zasłon, rolet i karniszy. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej obwiniony prowadzi m.in. sklep przy ul. (...) we W. (w Galerii (...)). Ustalono, iż D. C.

(1)w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzi także sprzedaż swojego asortymentu poprzez sklep internetowy www.domdekor.com.pl (dawniej www.domdekor.sklep.pl) – nie potwierdzono jednak, jakoby obwiniony używał jako nazwy strony internetowej swojego sklepu określenia „E. - Sklep (...).com.pl” bądź w ogóle kiedykolwiek był dysponentem albo administratorem strony internetowej o tej nazwie. W 2001 roku D. C.

(1)w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nawiązał współpracę handlową z Firmą (...) B.B. C. Sp. J. z/s w Ż. – na podstawie zawartej umowy obwiniony prowadził sprzedaż artykułów (firan i zasłon) dostarczanych przez pokrzywdzonego m.in. w swoim sklepie przy ul. (...) we W.. Ustalono, iż w sierpniu 2012 roku doszło do zakończenia współpracy handlowej między pokrzywdzonym a Firmą (...) (prowadzoną przez konkubinę obwinionego K. H.), tj. Firma (...) B.B. C. Sp. J. wypowiedziała konkubinie D. C.

(2)umowę współpracy – w związku z powyższym doszło także do zakończenia współpracy handlowej Firmy (...) z pokrzywdzonym. Nie wykluczono możliwości, iż jeszcze w sierpniu 2012 roku obwiniony polecił swojemu pracownikowi A. H. (administratorowi strony internetowej) usunięcie na tejże stronie informacji o współpracy z Firmą (...) B.B. C. Sp. J. – nie zdołano przy tym ustalić, kiedy dokładnie świadek A. H. usunął ze stron internetowych Firmy (...) wszystkie informacje dotyczące poszczególnych artykułów pochodzących od pokrzywdzonego. W dniu 03 października 2012 roku B. C.

(2)(reprezentujący pokrzywdzonego) złożył w Prokuraturze Rejonowej w Żywcu zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez D. C.

(2)„przestępstwa oszustwa z art. 286§1 Kodeksu karnego” – zarzucając obwinionemu, iż prowadząc działalność gospodarczą pod Firmą (...), działając z zamiarem bezpośrednim osiągnięcia korzyści majątkowej na stronach prowadzonego sklepu internetowego (…) rozpowszechnia nieprawdziwe informacje o prowadzeniu współpracy handlowej z pokrzywdzonym (…) używa bezprawnie jako nazwy strony internetowej określenia „E. - Sklep (...).sklep.pl”. Nie zdołano jednak potwierdzić, jakoby obwiniony D. C.

(1)w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej - w celu przysporzenia korzyści majątkowej - faktycznie podawał na stronie internetowej swojej Firmy nieprawdziwe informacje o współpracy z pokrzywdzonym oraz bezprawnie używał jako nazwy strony internetowej określenia E. - Sklep (...).com.pl, a zwłaszcza by czynił to w okresie wskazanym w zarzucie wniosku, tj. od września 2012 roku do listopada 2012 roku. (dowód: wyjaśnienia obwinionego, karty 29, 108 i 161-162 akt; zeznania świadka A. H., karty 181-182 akt; częściowo zeznania świadka B. C.

(2), karty 19-20 akt; także: zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z załącznikami, karty 6-18 akt; dokumentacja złożona przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, karty 111-133 i 166-169 akt i dokumentacja z Komendy Powiatowej Policji w Ż. załączona do akt sprawy) D. C.

(1)z zawodu jest mgr zarządzania i marketingu - aktualnie prowadzi własną działalność gospodarczą. Stan rodzinny - kawaler, na utrzymaniu jedno dziecko. Obwiniony nie był dotychczas karany sądownie. (dowód: dane osobo-poznawcze, karta 107 akt) D. C.

(1)na każdym etapie postępowania konsekwentnie i stanowczo nie przyznał się do zarzucanego mu wykroczenia. Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających obwiniony oświadczył, iż nie jest w stanie „w chwili obecnej ustosunkować się do tego zarzutu”. D. C.

(1)podkreślił jednak, że po zakończeniu współpracy z pokrzywdzonym „strona nasza została w taki sposób przebudowana, aby nie było nigdzie wzmianki o współpracy z tą firmą” ( vide: karta 29 akt). Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 09 kwietnia 2014 roku obwiniony opisał szczegółowo historię współpracy jego Firmy z Firmą (...) B.B. C. Sp. J. – D. C.

(1)podkreślił, że jeszcze w sierpniu 2012 roku po zakończeniu współpracy polecił swojemu pracownikowi A. H. usunięcie ze strony internetowej Sklepu (...) wszelkich informacji o współpracy z pokrzywdzonym, tj. doszło do wymiany całej strony internetowej ( vide: karta 108 akt). Na kolejnym terminie rozprawy w dniu 23 maja 2014 roku obwiniony złożył dodatkowe wyjaśnienia dotyczące powyższych okoliczności – ponownie stanowczo zaprzeczając, aby w okresie wskazanym w zarzucie dopuścił się czynu nieuczciwej konkurencji wobec E.” B.B. C. Sp. J. ( vide: karty 161-162 akt). Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy uznał, iż sprawstwo D. C.

(2)odnośnie zarzucanego mu czynu (opisanego w zarzucie wniosku o ukaranie) budzi bardzo poważne i uzasadnione wątpliwości. W świetle całokształtu materiału procesowego brak jest zdaniem T. Sądu podstaw do przyjęcia, aby obwiniony – w okresie od miesiąca września 2012 roku do miesiąca listopada 2012 roku – faktycznie wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1996 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd orzekający w sprawach karnych bądź w sprawach o wykroczenia związany jest granicami skargi oskarżyciela publicznego i dlatego niedopuszczalnym byłoby ocenianie na gruncie prawno - karnym zachowania D. C.

(2)przed oraz po okresie wskazanym w zarzucie wniosku. Biorąc natomiast pod uwagę całokształt materiału procesowego oraz zasady doświadczenia życiowego można z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, iż oskarżyciel publiczny niewłaściwe wskazał okres, w którym obwiniony miał (rzekomo) dopuścić się czynu nieuczciwej konkurencji wobec (...) B.B. C. Sp. J. Na wstępnie podkreślić należy, iż zarówno okoliczności przedstawione w powołanym wyżej zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przez D. C.

(2)„przestępstwa oszustwa z art. 286§1 Kodeksu karnego” ( karty 6-8 akt), jak i okoliczności podniesione w zeznaniach świadka B. C.

(2)( karty 19-20 akt) świadczą o tym, że obwiniony miał dopuścić się czynu nieuczciwej konkurencji (czy też wręcz przestępstwa oszustwa) wobec pokrzywdzonego jeszcze we wrześniu 2012 roku, ale na pewno nie w okresie późniejszym. Zważyć w tym miejscu należy, iż w dniu 16 listopada 2012 roku B. C.

(2)(reprezentujący pokrzywdzonego) złożył w Prokuraturze Rejonowej w Żywcu zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa także przez osobę trzecią, tj. panią M. S. (prowadzącą działalność gospodarczą w B.) przy bardzo zbliżonym stanie faktycznym – przy czym dotyczyło ono właśnie miesiąca listopada 2012 roku. Jak wynika jednoznacznie z dokumentacji nadesłanej z Komendy Powiatowej Policji w Ż. ( załączonej do akt niniejszej sprawy), odnośnie obydwu tychże zawiadomień B. C.

(2)w dniu 24 listopada 2012 roku wydano jedno postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia (w sprawie PG- (...); (...)279/12), po czym odnośnie pani M. S. wyłączono odpowiednie materiały i przekazano do Komisariatu Policji w B. celem podjęcia dalszych czynności. Jest oczywistym, iż odnośnie każdego zawiadomienia pokrzywdzonego o podejrzeniu popełnienia przestępstwa winno być wydane odrębne postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia – tymczasem w powołanym dokumencie wyraźnie odniesiono się do dwóch stanów faktycznych. Właśnie ta okoliczność najprawdopodobniej spowodowała błędne wskazanie w zarzucie wniosku o ukaranie D. C.

(2)okresu od miesiąca września 2012 roku do miesiąca listopada 2012 roku – przy czym w przekonaniu T. Sądu jest to niewątpliwie błąd czysto przypadkowy i zupełnie niezamierzony, bo przy tego rodzaju czynach zabronionych tylko wyjątkowo oskarżyciel publiczny wychodzi poza okres wskazany w zawiadomieniu pokrzywdzonego. Jednakże nawet przy przyjęciu, iż zachowanie obwinionego opisane w zarzucie wniosku o ukaranie miało mieć miejsce we wskazanym okresie czasu, nie sposób przyjąć, aby D. C.

(1)faktycznie wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1996 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Według zgodnego poglądu doktryny i orzecznictwa tego typu wykroczenie może być popełnione przez sprawcę wyłącznie z winy umyślnej – właśnie w celu przysporzenia temuż sprawcy korzyści majątkowej. W przekonaniu Sądu Rejonowego w świetle całokształtu materiału procesowego brak jest podstaw do przyjęcia, aby obwiniony faktycznie zachował się w sposób opisany w zarzucie wniosku – a zwłaszcza by działał w celu przysporzenia (sobie samemu) korzyści majątkowej. Ponadto T. Sąd nie traci z pola widzenia stanowiska Sądu Najwyższego przedstawionego w uzasadnieniu do wyroku z dnia 11 grudnia 2013 roku wydanego w sprawie IV CSK 191/13 ( karty 147-160 akt) – przy czym rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu do tegoż orzeczenia można wprost zastosować do rozpoznawanej sprawy. Sąd Najwyższy bardzo trafnie podkreślił, że „potencjalna możliwość wprowadzenia w błąd [okoliczność stanowiąca konieczny element deliktu nieuczciwej konkurencji] musi być realna i oparta na rzeczowych przesłankach”. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd orzekający w sprawach karnych i w sprawach o wykroczenia nie może nigdy operować w obszarze nawet najbardziej prawdopodobnych hipotez, przypuszczeń bądź domysłów, a wyłącznie w obszarze faktów udowodnionych w sposób niebudzący wątpliwości – prywatne przekonania oraz domniemania świadka B. C.

(2)na pewno nie mogą być podstawą do przyjęcia sprawstwa obwinionego i wydania wyroku skazującego. T. Sąd nie może tracić z pola widzenia, że nawet dokumenty załączone przez pokrzywdzonego do zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez D. C.

(2)„przestępstwa oszustwa z art. 286§1 Kodeksu karnego” nie pozwalają na przyjęcie, iż obwiniony faktycznie dopuścił się przedmiotowego wykroczenia – świadek B. C.

(2)tak naprawdę operuje w sferze domysłów. Zdaniem Sądu Rejonowego zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie podważył wyjaśnień D. C.

(2), w których obwiniony jednoznacznie i stanowczo kwestionował swoje sprawstwo odnośnie zarzucanego mu wykroczenia. T. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego w całości, biorąc pod uwagę zarówno całokształt materiału dowodowego, jak i stosując zasadę rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Ponadto Sąd zważył, iż wyjaśnienia D. C.

(2)są logiczne i spójne oraz – co ma bardzo istotne znaczenie dla sprawy – znajdują praktycznie pełne potwierdzenie w zeznaniach postronnego świadka A. H., których wiarygodność nie budzi żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd Rejonowy oczywiście ma na uwadze, iż obwiniony kategorycznie zaprzeczając swojemu sprawstwu na każdym etapie postępowania może jedynie w ten sposób realizować przysługujące mu prawo do obrony, na mocy którego nie ma on obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Taka konstatacja nie dyskredytuje jednak postawy D. C.

(2)i nie upoważnia Sądu do podważenia faktu jego nie przyznania się do winy. Aby wykazać bowiem obwinionemu sprawstwo zarzucanego mu czynu, należałoby ujawnić taki wiarygodny środek (lub środki dowodowe), z którego (z których) w sposób jednoznaczny dla Sądu wynikałoby sprawstwo D. C.

(2)odnośnie przedmiotowego wykroczenia. W opinii T. Sądu w przedmiotowej sprawie takich środków po prostu brak, a zeznania świadka B. C.

(2)budzą poważne wątpliwości co do swojej wiarygodności. Jest oczywistym, że tenże świadek na konkretny powód i interes w składaniu zeznań obciążających „niesolidnego” kontrahenta – jednakże B. C.

(2)tak naprawdę nie potrafił wykazać w swoich zeznaniach, iż zachowanie obwinionego faktycznie było ukierunkowane na przysporzenie (samemu sobie) korzyści majątkowej. Ponadto Sąd Rejonowy związany jest zasadą domniemania niewinności (którego przecież nie obalono), a przede wszystkim stypizowaną przez ustawodawcę w art. 5§2 Kodeksu postępowania karnego zasadą rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Zdaniem T. Sądu w rozpatrywanej sprawie właśnie takie wątpliwości ewidentnie zachodzą i niewątpliwie należy je rozstrzygnąć na korzyść D. C.

(2). W świetle zatem powyższych rozważań, w ocenie Sądu Rejonowego, brak jest podstaw do przyjęcia za udowodnionych okoliczności wskazanych w zarzucie wniosku o ukaranie – przy czym tenże zarzut jest częściowo błędnie sformułowany. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 5§2 Kodeksu postępowania karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (analogiczne jak w postępowaniu karnym) obowiązuje nakaz rozstrzygania wątpliwości, których nie da się usunąć, na korzyść osoby obwinionej. Na Sądzie ciąży obowiązek czynienia ustaleń zgodnych z prawdą. Zasada domniemania niewinności wymaga zawsze pewności stwierdzeń co do winy osoby obwinionej. Istota domniemania niewinności sprowadza się do tego, że obwiniony jest w procesie niewinny, a twierdzenie przeciwne musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo, określona w art. 5§2 Kodeksu postępowania karnego, nakazuje rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na jego korzyść. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu [obwinionemu] musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, V KKN 362/97, Prok. i Pr. 1999/7-8/11). Gdy zaś pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności, a żadnemu z wariantów Sąd nie jest w stanie dać wiary bez ryzyka pomyłki, wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego [obwinionego], wybierając wersję, która jest dla oskarżonego [obwinionego] najkorzystniejsza, choć nie wyklucza to tego, że mogło być inaczej, ale nie zdołano tego ustalić w sposób stanowczy (L. Paprzycki J. Grajewski, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I, Kraków 2003, s. 40; także Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 04 grudnia 1990 roku, WR 369/90, OSP 1992/1 poz. 12). Dlatego też przy braku jednoznacznych i przekonywujących dowodów winy D. T. Sąd przyjmuje linię obrony obwinionego i uznaje, że faktycznie nie dopuścił się on zarzucanego mu czynu – ani we wrześniu 2012 roku, ani też w okresie późniejszym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, a orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 118§2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. O kosztach zastępstwa procesowego od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego D. T. Sąd orzeknie odrębnym postanowieniem po uprawomocnieniu się przedmiotowego orzeczenia.