288 § 1 kk i art.
Z. karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności - oskarżonemu M. G. karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności - oskarżonemu D. G. karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności której wykonanie na mocy art. 69§ 1, 2 i 4 kk i art. 70 § 2 kk warunkowo zawiesił w stosunku do oskarżonego M. Z. na okres 4 (czterech) lat tytułem próby, w stosunku do oskarżonego M. G. na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, zaś na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie kary wobec D. G. warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby. Na mocy art. 73 § 2 kk sąd oddał oskarżonych M. Z. i M. G. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, zaś na mocy art. 73 § 1 kk w okresie próby oddał także pod dozór kuratora sądowego oskarżonego D. G.. Na mocy art. 46 § 1 kk sąd zobowiązał oskarżonych M. Z., M. G. i D. G. solidarnie do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego S. K. kwoty 980 ( dziewięciuset osiemdziesięciu) złotych. Na mocy art.
K. w wysokości 300 9(trzystu) złotych. Ponadto sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia opłat sądowych i wydatków poniesionych w toku postępowania obciążając nimi Skarb Państwa. Wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych na korzyść oskarżonych oskarżyciel publiczny, zarzucając: - obrazę przepisów prawa materialnego tj. art.
Z., M. G. i D. G. nawiązki na rzecz pokrzywdzonego S. K. w wysokości 300 zł mimo, iż sąd na mocy art.. 46 § 1 kk zobowiązał oskarżonych do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego. Powołując się na powyższe oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie punktu V wyroku i o utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk, spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk, pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk, a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo. Jednakże, należy zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd meriti błędnie zasądził od oskarżonych nawiązkę. Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody nie pozwalało owej nawiązki zasądzić, w związku z czym Sąd Okręgowy dokonał stosownej korekty zaskarżonego wyroku – tak jak w wyroku odwoławczym. Ponadto, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które stanowiłyby przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej, i które stanowiłyby podstawę do uchylenia wyroku z urzędu. Z uwagi na sytuację majątkową i finansową oskarżonych, Sąd Okręgowy zwolnił ich od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.