VIII W 447/14

Sygn. akt VIII W 447/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 grudnia 2014 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach w składzie: Przewodniczący SSR Mariusz Zdrodowski Protokolant Małgorzata Łojko przy udziale oskarżyciela posiłkowego A. G. po rozpoznaniu w dniach 4 i 23 grudnia 2014 roku na rozprawie sprawy D. D. urodzonego dnia (...) w Z. syna A. i A. z domu B. obwinionego o to, że: w dniu 5 sierpnia 2014 roku na terenie miasta S. dokonał przywłaszczenia dwóch worków z odzieżą oznaczoną logiem firmy (...) o łącznej wartości 60 zł, pięciu worków z odzieżą oznaczonych logiem firmy (...) o łącznej wartości 150 zł, trzech worków z odzieżą oznaczonych logiem (...) o łącznej wartości 45 zł na szkodę wymienionych firm, tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w. I. Obwinionego D. D. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. Stwierdza, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. VIII W 447/14 UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 23 grudnia 2014 roku D. D. stanął pod zarzutem tego, że w dniu 5 sierpnia 2014 roku na terenie miasta S. dokonał przywłaszczenia dwóch worków z odzieżą oznaczonych logiem firmy (...) o łącznej wartości 60 zł, pięciu worków z odzieżą oznaczonych logiem formy G&G. T. o łącznej wartości 150 zł, trzech worków z odzieżą oznaczonych logiem (...) o łącznej wartości 45 zł na szkodę wymienionych firm, tj. czynu z art. 119 § 1 k.w. Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 5 sierpnia 2014 roku prowadził na terenie S. zbiórkę odzieży używanej. Odzież, którą zabrał była wystawiona dla niego, gdyż tego dnia tylko on prowadził zbiórkę na terenie S.. Firmy, których worki zabrał miały zbiórki w okresie wcześniejszym. Nie pamięta czy ktoś z poprzednich właścicieli był obecny przy tym, jak zabierał worki. On zawiadomił policję o podejrzeniu kradzieży worków z odzieżą przez pracownicę A. G.. Ona mówiła wówczas, że miała zbiórkę poza S. (k. 52v-53). Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Zgromadzone w sprawie dowody nie pozwoliły na przypisanie obwinionemu popełnienia wykroczenia, a uzupełnienie tego materiału dowodowego okazało się niemożliwe. Przepis art. 119 § 1 k.w. penalizuje kradzież i przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej, której wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę. Obie formy sprawczego działania łączy strona podmiotowa, która polega na umyślności w zamiarze bezpośrednim. Celem działania sprawcy musi być bowiem przywłaszczenie cudzej rzeczy, a zatem chęć włączenia rzeczy do majątku sprawcy, objęcie jej w posiadanie lub postępowanie z nią jak z własną. Cel taki wyłącza chociażby mylne przekonanie sprawcy, że działania swoje kieruje do cudzej rzeczy. W dacie popełnienia czynu minimalne wynagrodzenie za pracę na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 roku w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 roku (Dz. U. poz. 1074) wynosiło 1.680 zł, a zatem wartość progowa statuująca wykroczenie wynosiła 420 zł. Jako że wartość zabranych przez obwinionego rzeczy nie przekraczała kwoty 420 zł, czyn jego należało rozpatrywać w kategoriach wykroczenia. Trzeba przy tym podkreślić, że ustalenia oskarżyciela publicznego co do wartości rzeczy należy uznać za dowolne. Ze zgodnych zeznań obwinionego i pozostałych osób zajmujących się pozyskiwaniem używanej odzieży wynika, że wartość kilograma niesortowanej odzieży to 0,90 zł do 1.30 zł. Masa worka to około 5 kg. Daje to zatem maksymalną wartość worka odzieży na poziomie 6,50 zł, a nie jak przyjął oskarżyciel 30 zł. Zdaniem Sądu Rejonowego w okolicznościach sprawy nie można przypisać D. D. działania w celu przywłaszczenia. Wyjść należy od tego, że dokonane przez oskarżyciela publicznego ustalenia co do właściciela zabranych przez D. D. rzeczy jawią się jako dowolne. Ustalenia te opierają się jedynie na umieszczonych na workach oznaczeniach. Niesporne jest zaś, że worki te zostały przekazane właścicielom nieruchomości na potrzeby zbiórek, a jako że zbiórki te były organizowane w sposób cykliczny nie da się ustalić nawet w jakim czasie worki te zostały przekazane. Niesporne jest przy tym, że przekazywanie odzieży następowało nieodpłatnie, a zatem w formie umowy darowizny. Zgodnie z art. 890 § 1 k.c. oświadczenie darczyńcy w takiej umowie powinno być złożone w formie aktu notarialnego, z tym zastrzeżeniem, że umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. Spełnienie świadczenia z umowy darowizny wymaga współdziałania darczyńcy i obdarowanego. Darczyńca musi wydać przedmiot darowizny, a obdarowany przedmiot taki odebrać. Jako że w sprawie nie doszło do odebrania przedmiotu darowizny, to nie doszło także do przeniesienia własności rzeczy na rzecz podmiotów wskazanych przez oskarżyciela jako pokrzywdzeni. Gdyby zatem wolą osób przekazujących ubrania było przekazanie ich podmiotom, których oznaczenie zostały umieszczone na workach, to nadal z braku wykonania umowy darowizny pozostawaliby oni właścicielami rzeczy i ewentualny czyn zabroniony zostałby dokonany na ich szkodę. Z oczywistych względów nie da się ustalić personaliów tych osób, a co za tym idzie również ich rzeczywistego zamiaru. Nie można jednak domniemywać, na niekorzyść obwinionego, że wolą tych osób było przekazanie ubrań na rzecz określonych podmiotów, jeżeli się zważy, że to stare ubrania, których właściciele najczęściej chcą się po prostu pozbyć jako śmieci. Zarówno z wyjaśnień obwinionego jak i pozostałych osób zajmujących się pozyskiwaniem takiej odzieży wynika, że zdarzają się sytuacje, że ludzie wynoszą w dniu zbiórki odzież w workach innych firm. Obwiniony w ogóle nie posiada worków firmowych i odbiera ubrania w workach przekazanych przez właściciela. W dniu zdarzenia tylko obwiniony prowadził zbiórkę na terenie S.. Co prawda także A. G. stwierdził, że prowadził zbiórkę na terenie S., sam jednak przyznał, że miało to miejsce na terenie ograniczonym do rejonu dwóch ulic, podobnie podała jego pracownica A. S.