i wydanie wyroku z pominięciem powołanego przepisu, albowiem w ramach postępowania z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych powołany przepis pozwala jedynie na zmianę decyzji w razie uznania odwołania za uzasadnione lub oddalenie odwołania w razie braku podstaw do jego uwzględnienia, nie przewiduje natomiast możliwości stwierdzenia, że decyzja nie wywołuje skutków prawnych od daty jej wydania, - naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, a to art. 74 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych z 2009r. nr 209, poz.1585 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 2 Statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2011 roku (Dz. U. nr 18, poz. 93) poprzez uznanie, że pełnomocnictwo do wydania decyzji w sprawie nie zawiera podstawy prawnej, w sytuacji, gdy powołane przepisy prawa stanowią legalne zasady udzielania tego rodzaju upoważnienia i w niniejszej sprawie zostały prawidłowo zastosowane. Wskazując na podane zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego podlega uwzględnieniu. Przepisy art.
i 2 k.p.c., dotyczące postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stanowią, że „ Sąd oddala odwołanie, jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia, a w razie uwzględnienia odwołania sąd zmienia zaskarżoną decyzję w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy”. Natomiast § 3 powołanego przepisu stanowi, że „ jeżeli odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy, sąd w razie uwzględnienia odwołania zobowiązuje organ rentowy do wydania decyzji w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, lub orzeka co do istoty sprawy. Jednocześnie sąd stwierdza, czy niewydanie decyzji przez organ rentowy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa”. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji, rozpoznając odwołanie od decyzji organu rentowego nie ma możliwości dowolnego kształtowania rozstrzygnięcia, a jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie określonym zakresem decyzji, mając na względzie zasadność decyzji jak i odwołania. Rozstrzygnięcie takie musi zawierać się w sentencji oddalającej odwołanie lub w przypadku uwzględnienia odwołania - w zmianie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i orzeczeniu co do istoty sprawy. Nie ma zatem Sąd I instancji możliwości rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia decyzji. Wyjątek od zasady określonej w § 1 i 2 powołanego przepisu został zawarty w § 3 i dotyczy on sytuacji, kiedy odwołanie wniesiono z niewydaniem przez organ rentowy decyzji. W takim przypadku Sąd, w razie uwzględnienia odwołania - zobowiązuje organ rentowy do wydania decyzji w określonym terminie lub orzeka co do istoty sprawy, stwierdzając, czy niewydanie decyzji przez organ rentowy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Niezależnie jednak od powyższego w każdym z wymienionych wyżej przypadków Sąd, zgodnie z art. 328 § 2 k.p.c. winien w uzasadnieniu wyroku zawrzeć wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sentencja orzeczenia w niniejszej sprawie wydaje się wskazywać na zastosowanie przez Sąd I instancji art.
jako podstawy rozstrzygnięcia, zawiera bowiem zarówno rozstrzygnięcie merytoryczne, jak i wskazanie naruszenia prawa, przy jednoczesnym uznaniu, że decyzja nie wywołuje skutków prawnych. Przepis ten jednak nie mógł znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie wobec faktu wydania decyzji przez organ rentowy. Należy przy tym zaznaczyć że sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie odnosi się wyłącznie do aspektu naruszenia prawa - braku materialnego umocowania pracowników ZUS do wydawania decyzji w imieniu organu rentowego i nie uzasadnia w żaden sposób merytorycznego rozstrzygnięcia, nakazującego organowi rentowemu przeliczenie świadczenia ubezpieczonej z uwzględnieniem spornego okresu nauki w Studium Nauczycielskim od 12 września 1957 roku do 18 czerwca 1959 roku. W związku z tym istotne uchybienia w sporządzonym uzasadnieniu wyroku uniemożliwiły Sądowi Apelacyjnemu kontrolę, czy prawo materialne zostało prawidłowo zastosowane, należało uznać, że Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie rozpoznał istoty sprawy i nie przeprowadził postępowania dowodowego. Dlatego z mocy art.386 § 4 k.p.c. należało orzec o uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. /-/SSA Z. Gwizdak /-/SSA M. Żurecki /-/SSA A. Grymel Sędzia Przewodniczący Sędzia JM
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.