KPA, liczonym od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, albo w wypadku nieudzie- lenia odpowiedzi na to wezwanie - od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany w art. 35 § 3 KPA, 2. skarga o której mowa w pkt. 1 wniesiona po upływie terminu wymienionego w art. 199 § 1 KPA podlega na podstawie art. 204 § 1 w związku z art.
W uchwale tej Sąd Najwyższy zajął się kwestią, która ma decydujące znaczenie przy rozpatrywaniu niniejszej rewizji nadzwyczajnej, a mianowicie: czy wniesienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym zwanej dalej ustawą o samorządzie terytorialnym, jest ograniczone terminami wskazanymi w art. 199 § 1 KPA i czy w związku z tym skarga taka podlega odrzuceniu w trybie art. 204 § 1 KPA jeżeli zostanie wniesiona po terminie. W rewizji nadzwyczajnej Rzecznik Praw Obywatelskich wyraził pogląd, że art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym, nie stwarza dla wniesienia skargi na uchwałę organu gminy żadnych terminów. Jedynym warunkiem formalnym do wniesienia takiej skargi jest tylko, zdaniem Rzecznika , uprzednie, bezskuteczne wezwanie organu gminy, który uchwałę podjął, do usunięcia naruszenia. Sąd Najwyższy w przytoczonej uchwale zajął co do braku terminów do wniesienia skargi na uchwałę organu samorządu terytorialnego stanowisko odmienne. Zdaniem Sądu Najwyższego, wyrażonym szczegółowo w uzasadnieniu tej uchwały, art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym daje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tak jak to przyjmuje Rzecznik Praw Obywatelskich, po wyczerpaniu drogi postępowania przed organem gminy, a więc po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, skierowanym do tego organu. Bezskuteczność wezwania występuje wówczas, gdy organ gminy odmówi usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, albo gdy w ogóle nie zajmie stanowiska w sprawie. Sąd Najwyższy wyjaśnił problem terminu, jaki obowiązuje organ gminy do załatwienia sprawy i podkreślił, że art. 101 § 3 ustawy o samorządzie terytorialnym wprost odsyła do bezpośredniego stosowania przepisów o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji organy gminy są obowiązane do załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki a nawet niezwłocznie, jeżeli tylko jest to możliwe (art. 35-36 KPA). W sprawach, które wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, załatwienie ich powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 KPA). Maksymalny termin 2 miesięcy jest terminem, po upływie którego strona, która wystąpiła do organu gminy z wezwaniem o usunięcie naruszenia, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jeżeli organ samorządu nie zareagował na wezwanie, wówczas ten sam dwumiesięczny termin będzie przypadał od dnia, w którym organ samorządu powinien był zająć stanowisko. Będzie to początek terminu wymienionego w art. 199 § 1 KPA w związku z art.
Zdaniem Sądu Najwyższego, terminem do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu samorządu po bezskutecznym wezwaniu o usunięcie naruszenia, jest termin 30 dni określony w KPA. Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że w ustawie o samorządzie terytorialnym kwestia określenia terminów do podejmowania poszczególnych czynności nie została jednolicie uregulowana. Należy przypisać to jednak niedoskonałościom techniczno-legislacyjnym, a nie zamiarowi ustawodawcy odmiennego uregulowania zaskarżalności uchwał organów gminy w zakresie administracji publicznej. Przepis art.
KPA jest podstawą do jednoznacznego określenia, iż przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego należy stosować odpowiednio do skarg na uchwały rady gminy. "Odpowiednie" stosowanie przepisów nie może oznaczać dowolności w ich stosowaniu, w szczególności, gdy przepisy o terminach wnoszenia środków odwoławczych i zaskarżaniu decyzji administracyjnych i orzeczeń mają charakter terminów ustawowych, których uchybienie powoduje określone w przepisach procesowych skutki prawne. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Skarżąca Ewa B. zwróciła się do Przewodniczącego Rady Miasta i Gminy K. o uchylenie zatwierdzonego uchwałą z 17 lutego 1993 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K. w zakresie dotyczącym projektowanego wysypiska śmieci w miejscowości C. Pismo to zostało odczytane na posiedzeniu Rady i Miasta Gminy K., które odbyło się 26 kwietnia 1994 r. Skarżąca nie tylko wiedziała o tym posiedzeniu ale uczestniczyła w nim. Zgodnie z art. 35 i 36 KPA, które to przepisy, jak wynika z uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego wyżej omówionej, mają wprost zastosowanie do organów samorządowych, organom gminy przysługuje co najmniej 30 dniowy termin, w którym winny ustosunkować się do wezwania o usunięcie naruszenia interesu prawnego. Takiego bowiem naruszenia upatrywała skarżąca w uchwale organu samorządowego. Przyjmując nawet, z korzyścią dla skarżącej, jak to uczynił Naczelny Sąd Administracyjny, że sprawa miała charakter skomplikowany i rada gminy mogła podjąć decyzję w ciągu 2 miesięcy od otrzymania wezwania, to termin ten upłynął 18 czerwca 1994 r. Od tej daty powinien być liczony 30 dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga Ewy B. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego dopiero 27 lipca 1994 r. Skarga ta podlega odrzuceniu na mocy art. 204 § 1 KPA w związku z art.
Dlatego Sąd Najwyższy uznał, że zaskarżone postanowienie zapadło bez naruszenia omówionych przepisów prawa. Kierując się przytoczonymi względami Sąd Najwyższy na mocy art. 421 § 1 KPC orzekł jak w sentencji. N o t k a Dział VI Kodeksu postępowania administracyjnego - w którym zmieniony był art. 199 - został skreślony przez art. 61 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Termin do wniesienia skargi regulowany jest obecnie w art. 35 wymienionej ustawy. Postanowienie Sąd Najwyższego zapadło w sprawie, w której miały zastosowania dawne przepisy. Powołana w uzasadnieniu uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 8 czerwca 1995 r., III AZP 9/95 została opublikowana w OSNAPiUS 1995 nr 20 poz. 243. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.