I PA 1/95

Postanowienie z dnia 7 września 1995 r. I PA 1/95 Radcy prawnemu, któremu sąd dyscyplinarny pierwszej instancji wymierzył karę zawieszenia lub pozbawienia prawa do wykonywania zawodu, przysługuje odwołanie do sądu dyscyplinarnego drugiej instancji, a gdy kara taka została orzeczona przez sąd dyscyplinarny drugiej instancji, ukaranemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego. Przewodniczący Sędzia SN: Józef Iwulski, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Alfred Michalczyk, Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 września 1995 r. sprawy obwinionego radcy prawnego Marka J., z powodu odwołania wniesionego przez obwinionego od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Z.G. z dnia 24 kwietnia 1995 r. [...] p o s t a n o w i ł: stwierdzić swoją niewłaściwość i na podstawie art. 25 § 1 k.p.k. sprawę prze- kazać Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Orzeczeniem z dnia 24 kwietnia 1995 r., [...] Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okrę- gowej Izby Radców Prawnych w Z.G. orzekł wobec radcy prawnego Marka J. karę dyscyplinarną pozbawienia prawa wykonywania zawodu radcy prawnego. W terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia na piśmie wraz z uzasadnie- niem ukarany wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przepis art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145 ze zm.) stanowi, że od orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę zawieszenia prawa do wykonywania zawodu lub karę pozbawienia prawa do wy- konywania zawodu radcy prawnego ukaranemu służy prawo wniesienia odwołania do Sądu Najwyższego, w terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia na piśmie wraz z uzasadnieniem. Przepis ten był przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego, który w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 20 lipca 1987 r., III PZP 25/87 (OSNCP 1988 z. 5 poz. 54) stwierdził, że "Radcy prawnemu, któremu sąd dyscyplinarny pierwszej instancji wymierzył karę zawieszenia lub pozbawienia prawa do wykonywania zawodu, przysługuje odwołanie do sądu dyscyplinarnego drugiej instancji, a gdy kara taka została orzeczona przez sąd dyscyplinarny drugiej instancji, ukaranemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego". Uchwale tej nadano moc zasady prawnej, wiąże więc ona skład orzekający w niniejszej sprawie (art. 22 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym, jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48. Na podstawie § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 kwietnia 1984 r. w sprawie zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radców prawnych i aplikantów radcowskich (Dz. U. Nr 27, poz. 138 ze zm.) odwołanie powinno być wniesione do sądu dyscyplinarnego I instancji, co ukarany uczynił w terminie. Sąd ten powinien odwołanie przekazać sądowi właściwemu do jego roz- poznania, to jest Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu, mimo że ukarany - ze względu na niewłaściwą wykładnię przepisu art. 63 ust. 3 ustawy o radcach prawnych - wskazał Sąd Najwyższy jako adresata odwołania. Z powyższych względów na podstawie art. 25 § 1 k.p.k. orzeczono jak w sentencji. ========================================