U z a s a d n i e n i e Zarząd Miasta Ł. decyzją z dnia 17 marca 1993 r., [...] orzekł o rozwiązaniu umo- wy notarialnej z dnia 12 czerwca 1990 r., [...] o oddaniu w wieczyste użytkowanie na rzecz Stanisława i Danuty małż. S. w 1/8 części, Jana i Krystyny małż. W. w 1/8 części, Ewy L. w 1/8 części, Tadeusza i Stanisławy małż. M. w 1/8 części, Mirosława i Stefanii małż. K. w 1/8 części, Antoniego i Urszuli małż. S. w 1/8 części i Krystyny S.-L. w 2/8 częściach nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. P. o powierzchni 828 m 2 , oznaczonej jako działki nr 351/3 i nr 351/5, stanowiącej własność gminy miejskiej Ł., z uwagi na jej niezabudowanie w terminie określonym w umowie. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Ł. po roz- poznaniu odwołania Krystyny S.-L. oraz Danuty i Stanisława małż. S., decyzją z dnia 29 listopada 1993 r., [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu Miasta Ł. Po rozpoznaniu skargi Danuty i Stanisława małż. S. i Dariusza S. na wyżej wy- mienioną decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Woje- wództwa Ł., Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Ł., wyrokiem z dnia 18 stycznia 1995 r., [...] stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Zarządu Miasta Ł. Ponadto NSA odrzucił skargę Dariusza S. i zasądził od organu odwoławczego na rzecz Danuty i Stanisława małż. S. kwotę 30 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego. W uzasadnieniu wyroku, NSA powołując się na uchwałę Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 23 czerwca 1993 r., sygn. akt W. 3/92, dotyczącą ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni przepisów art.
Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 59, poz. 278) stwierdził, że organy gminy podlegają na podstawie art.
k.p.a. wyłączeniu od załatwienia sprawy rozpatrywanej w formie decyzji ad- ministracyjnej, jeżeli przedmiotem sprawy jest stosunek cywilnoprawny, którego gmina jest stroną. Gmina Miejska Ł. jest właścicielem nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, a więc jest stroną tego postępowania, a decyzja jej organu dotycząca zawartej z nią umowy ma znaczenie dla stosunku cywilnoprawnego z jej udziałem. NSA stwierdził, że w tej sytuacji sprawę powinien załatwić organ innej gminy stosownie do art.
Wydanie decyzji przez organ wyłączony na podstawie art.
k.p.a., usankcjonowanej decyzją organu odwoławczego - zdaniem NSA - stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tego względu na podstawie art. 207 § 3 k.p.a. orzekł, jak w sentencji. Z uwagi na to, że Dariusz S., jako nabywca od Krystyny S.-L. udziału w użyt- kowaniu wieczystym mający samodzielne prawo wniesienia skarg,i wezwany do uisz- czenia wpisu od skargi, nie zapłacił w terminie wpisu, NSA odrzucił jego skargę na podstawie art. 207 § 5 k.p.a. Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną od uzasadnienia powyż- szego wyroku, zarzucając rażące naruszenie prawa, w szczególności przepisu art. 207 § 3 w związku z art.
156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rewidujący wniósł o zmianę uzasadnienia wymienionego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez wykreślenie z jego treści na stronie 3 zdania: "W tej sytuacji sprawę powinien załatwić organ innej gminy stosownie do art.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona, gdyż zaskarżony fragment uzasad- nienia Naczelnego Sądu Administracyjnego rażąco narusza wymienione w zarzutach tej rewizji nadzwyczajnej przepisy prawa. Z akt sprawy wynika, że decyzja Zarządu Gminy Ł., jak również decyzja Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa Ł. zostały wydane w okresie obowiązywania art.
i jego wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 23 czerwca 1993 r., sygn. akt W 3/92, zawierającej powszechnie obowiązującą wykładnię przepisów art.
k.p.a. (Dz. U. Nr 59, poz. 278, OTK 1993 cz. II poz. 46). W uchwale tej Trybunał Konstytucyjny ustalił, że "organy gminy podlegają na podstawie art.
kodeksu postępowania administracyjnego wyłączeniu od załatwiania sprawy rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej, jeżeli przedmiotem sprawy jest stosunek cywilnoprawny, którego gmina jest stroną". W tej sytuacji należy uznać za zasadny wyrok NSA stwierdzający nieważność zaskarżonej decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa przez organ wyłączony od orzekania w sprawie z mocy art.
k.p.a. w rozumieniu ustalonej przez Trybunał Konstytucyjny powszechnie obowiązującej wykładni ustaw. Jednakże przepis art.
k.p.a. został skreślony przepisem art. 25 pkt 3 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o sa- morządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593). Ustawa ta weszła w życie z dniem 6 grudnia 1994 r. W czasie wydania wyroku przez NSA (18 stycznia 1995 r.) nie obowiązywał już przepis art.
k.p.a. Zmiany tej nie uwzględniono w zas- karżonym uzasadnieniu wyroku. Zawarte w nim stwierdzenie NSA, że sprawę powinien załatwić organ innej gminy, mające charakter wiążący organy I i II instancji z mocy art. 209 k.p.a., jest niezgodne z obowiązującym prawem. Pozostawienie w zaskarżonym uzasadnieniu wyroku nieaktualnych wskazań NSA spowodowałoby nie przewidzianą prawem konieczność wyłączenia się Zarządu Gminy Ł. od załatwienia sprawy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego gruntu. Doprowadziłoby to także do wydania decyzji administracyjnej przez niewłaściwy organ z naruszeniem przepisów o właściwości i praw stron postępowania administracyjnego. Organ administracyjny byłby zwolniony od związania oceną prawną NSA z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. tylko wtedy, gdyby orzeczenie NSA było wydane przed wejściem w życie wymienionej ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, co mogłoby być uznane za nieaktualne po wejściu w życie wymienionej ustawy, zmieniającej stan prawny. [...] Z uwagi na odmienność sytuacji prawnej w sprawie, zasadne jest wniesienie rewizji nadzwyczajnej od tej części uzasadnienia wyroku, która rażąco koliduje z obo- wiązującym prawem i jest zbędna w dalszym postępowaniu w sprawie. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 marca 1969 r., III CRN 102/69 us- tosunkowując się do podobnego problemu w sprawie wyraził pogląd, że jeżeli określona część uzasadnienia orzeczenia jest w danej sprawie zbędna, a merytorycznie wadliwa... to uzasadnienie takie narusza powagę wymiaru sprawiedliwości... W sytuacji takiej zachodzą przesłanki, przewidziane w art. 417 § 1 zd. drugie k.p.c. do objęcia zaskarżeniem przez rewizję nadzwyczajną fragmentu uzasadnienia prawomocnego orzeczenia (OSNCP 1970 r., z. 1, poz. 9). Podzielając to stanowisko, Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że nie jest zasadne pozostawienie fragmentu uzasadnienia prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawierającego ocenę niezgodną z obowiązującym prawem w chwili orzekania i mającą wiążącą moc co do dalszego postępowania. Niezgodna z prawem wypowiedź Sądu Administracyjnego wyrażona w uzasadnieniu wyroku kolidująca z podstawową zasadą praworządności w państwie prawnym stanowi naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Uchybienie takie w rozumieniu art. 417 § 1 k.p.c w związku z art. 211 k.p.c. uzasadniania wniesienie rewizji nadzwyczajnej i skreślenie przez Sąd Najwyższy odpowiedniej części uzasadnienia wyroku. W niniejszej sprawie dotyczy to zdania zamieszczonego na s. 3 uzasadnienia, o treści "W tej sytuacji sprawę powinien załatwić organ innej gminy stosownie do art.
Zawiera ono wadliwe i zbędne wskazania co do dalszego postępowania. Z tego względu Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że z mocy art. 422 § 1 k.p.c. w związku z art. 211 k.p.a. należy skorygować zaskarżoną część uzasadnienia wyroku przez skreślenie wymienionego wyżej fragmentu uzasadnienia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.