V Ua 20/12

Sygn. akt VUa 20/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2013 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie następującym: Przewodniczący – SSO Krzysztof Główczyński (spr.) Sędziowie: SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga Protokolant: Ewa Sawiak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z odwołania M. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o zasiłek chorobowy na skutek apelacji organu rentowego od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 6 listopada 2012 roku sygn. akt IV U 172/12 I. oddala apelację, II. zasądza od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Legnicy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Wydział IV Pracy wyrokiem z dnia 06 listopada 2012 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 11 maja 2012 r. w ten sposób, że przyznał M. W. prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 08 marca 2012 r. do 12 maja 2012 r., w związku ze zdarzeniem z dnia 08 marca 2012 r. zrównanym z wypadkiem przy pracy. Sad Rejonowy ustalił, że M. W.do lipca 2012 r. dojeżdżał do pracy w spółce cywilnej (...)w L.własnym samochodem. Specyfika działalności geodezyjnej sprawia, że zgodnie z ustaloną praktyką druk delegacji służbowej wypełnia się po wykonaniu polecenia służbowego. Zgodnie z otrzymanym dnia poprzedniego przed zakończeniem pracy poleceniem pracodawcy, w dniu 08 marca 2012 r., około 7 25 ubezpieczony wyruszył z miejsca zamieszkania w kierunku L., w celu odebrania z Biura Geodezji i Kartografii dokumentacji geodezyjnej. W okolicy zalesionej, na łuku jezdni samochód wnioskodawcy stracił przyczepność, powodującą zarzucenie pojazdu i zniesienie toru jazdy, po czym pojazd wjechał do rowu i dachował. W związku z doznanymi urazami, M. W.przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 12 maja 2012 r. W związku ze zdarzeniem drogowym wnioskodawca został ukarany mandatem karnym w kwocie 200 zł. Organ rentowy zaskarżoną decyzją odmówił wypłaty zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 100 % podstawy wymiaru, uznając iż wypadek nastąpił w drodze do pracy. Zdaniem Sądu Rejonowego odwołanie jest uzasadnione gdyż w świetle zebranego w sprawie materiału zdarzenie z dnia 08 marca 2012 r. jest wypadkiem zrównanym z wypadkiem przy pracy. W apelacji od powyższego wyroku, zaskarżonego w całości, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności art. 3, art. 9 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 z późn. zm.) poprzez uznanie, że w dniu 08 marca 2012 r. wnioskodawca uległ wypadkowi w pracy i powinien otrzymać zasiłek chorobowy w wysokości 100 % podstawy wymiaru zasiłku, w sytuacji gdy w momencie wystąpienia zdarzenia, wnioskodawca nie był w podróży służbowej. Wskazując na powyższy zarzut, organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania, względnie z ostrożności procesowej, o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu oraz, o zasądzenie od wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Kwestionując ustalenia Sądu I instancji organ rentowy stwierdził, że brak jest dowodów na to, że wnioskodawca był w podróży służbowej. Brak jest bowiem bezpośrednich dowodów, aby kiedykolwiek pracodawca wystawiał delegacje dla wnioskodawcy oraz zwracał mu koszty zużytego paliwa. Wątpliwe jest zatem zdaniem organu rentowego, czy ubezpieczony kiedykolwiek był w podróży służbowej, z uwagi na specyficzny charakter pracy. W ocenie organu rentowego zebrany w sprawie materiał wskazuje na to, że wnioskodawca w momencie zdarzenia nie świadczył pracy lecz znajdował się w drodze do pracy. Organ rentowy podniósł „z ostrożności procesowej”, że wnioskodawca wyjaśnił przed Sądem, iż za zbyt szybką jazdę został ukarany mandatem karnym i tym samym przyczynił się do zaistnienia wypadku drogowego, co mogłoby powodować zerwanie związku z celem wykonywanej podróży służbowej. Fakt ten został ujawniony dopiero na rozprawie. M. W. wniósł o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zarzut naruszenia prawa materialnego jest w świetle należycie zebranego w sprawie materiału i następnie na jego podstawie poprawnie ustalonego stanu faktycznego, bezzasadny. W realiach rozpoznawanej sprawy należy wskazać na to, iż z mocy art. 22 par. 1 k.p. jednym z istotnych elementów stosunku pracy jest określenie w zawartej przez strony takiego stosunku umowie wyznaczonego przez pracodawcę miejsca pracy pracownika. Całokształt zebranego w sprawie materiału dostatecznie uzasadnia wniosek, że miejscem pracy Ł. W., którego pracodawcą byli wspólnicy spółki cywilnej (...) L., w której wspólnicy prowadzą działalność gospodarczą. Fakt taki wynika wprost z zeznania będącego jednym ze wspólników A. Z.. Z zeznania świadka wynika, że mieszkający w okolicach C. wnioskodawca „…przyjeżdżał z rana do firmy”, a zatem do L.. „Czasami zdarzało się, że (…) dostawał dzień wcześniej polecenie, aby udać się w jakieś miejsce po np. odbiór dokumentów. Ubezpieczony bywał dość często w Starostwie w L. po dokumenty.” (k. 48v.). Niekwestionowane szczególnie przez organ rentowy ustalenia faktyczne wskazują na istotny fakt, że czasowa niezdolność ubezpieczonego do pracy zaistniała na skutek wypadku, w czasie, gdy na otrzymane dzień wcześniej polecenie pracodawcy, odbywał podróż po mapy do L.. Niespornie zatem w dniu zaistnienia zdarzenia Ł. W. nie udał się rano do będącej miejscem jego pracy w rozumieniu art. 22 k.p. L., a odbywał podróż, której celem było wykonanie polecenia pracodawcy. Była to zatem podróż służbowa w rozumieniu art. 77