Wyrok z dnia 7 lutego 1997 r. II UKN 71/96 Przeprowadzenie przez Sąd Apelacyjny w postępowaniu rewizyjnym toczącym się na zasadach przewidzianych w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmian

§ 2KPC i przekazać je organowi rentowemu do rozpoznania.

Sąd Apelacyjny nadto "nie przesłuchał pracodawcy wnioskodawcy ani nie wyjaśnił, czy od tej umowy o pracę były odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne". Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189), od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (to jest od dnia 1 lipca 1996 r. - art. 14) rewizję lub orzekającego co do istoty sprawy, przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw, w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje. Zważywszy datę wyroku Sądu Apelacyjnego (Sądu drugiej instancji) i jego charakter (orzeczenie co do istoty sprawy) przysługuje od niego kasacja. Jest ona także dopuszczalna w myśl art. 393 KPC, przedmiotem bowiem sprawy jest ustalenie prawa do renty inwalidzkiej. Według art. 393 1 pkt 2 KPC kasacja może być oparta na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie takie powinno dotyczyć istotnych przepisów postępowania, co wynika z sensu tego przepisu, a także z treści art. 393 15 KPC. Ten ostatni przepis stanowi, że Sąd Najwyższy może orzec co do istoty sprawy, jeżeli uzna, "że nie ma istotnych naruszeń przepisów postępowania". Potrzebne jest więc stwierdzenie, że doszło do naruszenia konkretnego przepisu procedury i to istotnego obiektywnie oraz wskazanie błędów lub braków, które naruszają konkretny przepis. Naruszeniem istotnych przepisów postępowania, mogącym wpłynąć na wynik sprawy będzie, zdaniem Sądu Najwyższego, niedopuszczenie dowodu na fakty sporne między stronami, a mające dla sprawy istotne znaczenie. W tym kontekście zarzut podniesiony w rozpoznawanej kasacji nie jest zasadny, a wskazany jako naruszony w postępowaniu rewizyjnym art.

§ 2KPC, nie odnosi się do ocenianej sytuacji procesowej.

W postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych miał zas- tosowanie przepis art. 477 4 § 1 KPC nakazujący sądowi rewizyjnemu przeprowadzenie dowodów uzupełniających, jeżeli przyczyni się to w sposób istotny do przyspieszenia postępowania. Na tej podstawie sąd mógł dokonywać nowych ustaleń z tym tylko zastrzeżeniem, że nie było do tego konieczne ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. W rozpoznawanej sprawie jedyną sporną okolicznością było posiadanie przez wnioskodawcę wymaganego zatrudnienia - 5 lat - w dziesięcioleciu liczonym od daty inwalidztwa. Nie kwestionowany przez organ rentowy okres przekroczył 4 lata i 11 miesięcy. W tych warunkach postępowanie Sądu Apelacyjnego było trafne, wręcz stwierdzić trzeba, że niedopuszczenie zawnioskowanego dowodu z dokumentu i uchy- lenie wyroku Sądu Wojewódzkiego i decyzji organu rentowego z przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, naruszałoby art. 477 5 § 1 KPC. Przepis ten bowiem dopuszczał uchylenie zaskarżonego wyroku przez sąd rewizyjny - poza wypadkami określonymi w art. 388 § 2 i 3 - tylko wtedy, gdy wydanie wyroku co do istoty sprawy wymagałoby ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części. Wskazane wyżej przepisy (art. 477 3 i art. 477 5 KPC) skreślone art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 1 marca 1996 r., miały zastosowanie przy rozpoznaniu rewizji w tej sprawie, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... Powołany w kasacji przepis art.

§ 2

KPC dotyczy nowego żądania, nie zaś nowego dowodu - co przeoczył skarżący - stąd też zarzuty podniesione w skardze, jako nie wykazane, nie mogą odnieść skutku. W postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy nie bada trafności ustaleń faktycznych sądu drugiej instancji, jeżeli przy ich poczynieniu nie naruszono przepisów postępowania, stąd też kwestionowanie ustaleń Sądu Apelacyjnego, który uznał moc dowodową przedłożonej umowy o pracę jest pozbawione znaczenia i nie może skutkować uwzględnienia kasacji. Z tych względów na podstawie art. 393 12 KPC orzeczono jak w sentencji. N o t k a Porównaj: wyrok z dnia 14 lutego 1996 r., II PRN 2/96 (OSNAPiUS 1996 nr 17 poz. 252), według którego przeprowadzenie przez sąd rewizyjny dowodów uzupełniających zgodnie z art. 4774 § 1 KPC daje temu sądowi podstawę do dokonania ustaleń odmiennych od ustaleń sądu pierwszej instancji (art. 4774 § 2 KPC - a contrario). ========================================