Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189) od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (po dniu 1 lipca 1996 r. - art. 14 ustawy) rewizję lub orzekającego co do istoty sprawy przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw, w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje. Wobec daty i charakteru wyroku Sądu Apelacyjnego wniesienie od niego kasacji jest możliwe, zachodzi więc konieczność rozważenia, czy kasacja jest dopuszczalna w myśl art. 393 KPC ze względu na przedmiot sprawy i jego wartość zaskarżenia. Wnioskodawca kwestionując decyzję organu rentowego z dnia 9 czerwca 1995 r. dochodził ostatecznie przyznania zasiłku chorobowego za okres od 1 lutego 1995 r. do 14 kwietnia 1995 r., przy zastosowaniu jako podstawy jego wyliczenia, wynagrodzenia za pracę w wysokości 1500 zł miesięcznie. Przepis art. 393 pkt 5 KPC nie dopuszcza kasacji w sprawach o jednorazowe świadczenia z zakresu ubezpieczeń społecznych, przewidzianych w przepisach o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a więc w sprawach dotyczących zasiłku porodowego i pogrzebowego (art. 2 pkt 3 i pkt 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa). W sprawie przyznania zasiłku chorobowego w razie niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby kasacja jest dopuszczalna co do zasady. Ponieważ jednak jej przedmiotem nie jest ustalenie prawa do świadczenia, ale samo świadczenie za wyżej wskazany okres, liczone od wynagrodzenia określonego przez wnioskodawcę na 1500 zł miesięcznie, kasacja byłaby dopuszczalna gdyby wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła co najmniej pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC). Granica pięciu tysięcy złotych odnosi się do wszystkich spraw cywilnych (art. 1 KPC), a więc także do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 i 3 KPC), z wyłączeniem spraw gospodarczych (art. 479 KPC), dla których granica ta wynosi dziesięć tysięcy złotych. Nieoznaczenie przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny i uzasadnia wszczęcie przez sąd drugiej instancji postępowania uzupełniającego (art. 393 3 oraz art. 393 5 KPC). Nieuzupełnienie przez stronę takiego braku w wyznaczonym terminie, powoduje odrzucenie kasacji stosownie do art. 393 5 KPC. Sąd Najwyższy nie jest powołany do podejmowania czynności mających na celu uzupełnienie formalnych braków skargi kasacyjnej. W razie ich dostrzeżenia zwraca kasację sądowi drugiej instancji (art.
Dotyczy to w szczególności niepodania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. W sprawie niniejszej wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego określone zostało na 1500 złotych miesięcznie, a okres, za który zasiłek ten winien być wypłacony wynosi siedemdziesiąt trzy dni (od 1 lutego do 14 kwietnia 1995 r.). Biorąc pod uwagę przepisy art. 11 i 12 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i podany w nich sposób wyliczania należnego zasiłku chorobowego, można ustalić, że wartość przedmiotu zaskarżenia równa zasiłkowi chorobowemu za dochodzony okres wynosi około trzy tysiące pięćset dwadzieścia pięć złotych, zakładając, że wnioskodawca miał okres zatrudnienia dłuższy niż 8 lat. Przesądzając tę okoliczność należy stwierdzić, że kasacja w tej sprawie nie przysługuje (art. 393 pkt 1 KPC). Jest więc ona niedopuszczalna i powinna ulec od- rzuceniu przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 393 5 KPC. Z tych względów należało orzec jak w sentencji po myśli art.
========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.