Wyrok z dnia 14 października 1997 r. I PKN 228/97 Do związku zawodowego należy określenie nazwy dla jego organów peł- niących rolę zarządu i komisji rewizyjnej w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy z dni

§ 2KPC zasądził na jego rzecz odszkodowanie, zamiast orzec o przywróceniu do pracy.

Tym samym Sąd Wojewódzki uwzględnił normę art. 8 KP, w której zawarty jest zakaz czynienia ze swojego prawa użytku, który byłby sprzeczny z jego spo- łeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Roszczenie o przywrócenie do pracy może - 6 - być bowiem na tej podstawie uznane za nadużycie prawa. W uchwale z dnia 30 marca 1994 r., I PZP 40/93 (OSNAPiUS 1994 nr 12 poz. 230) Sąd Najwyższy stwierdził, że na podstawie art.

§ 2

KPC sąd może uwzględnić roszczenie o odszkodowanie zamiast roszczenia o przywrócenie do pracy (art. 56 KP), które zgło- sił pracownik objęty szczególną ochroną przed rozwiązaniem stosunku pracy wyni- kającą z art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.), gdy okaże się, że roszczenie to jest nieuzasadnione ze względu na jego sprzeczność ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (art. 8 KP). Również w późniejszych orzeczeniach Sąd Najwyższy nie odstąpił od powyższego poglądu przyjmując, że szczególna ochrona prawna pracownika pełnią- cego funkcję związkową nie wyłącza oceny jego roszczenia o przywrócenie do pracy z punktu widzenia art. 8 KP i nie pozbawia sądu uprawnienia wynikającego z art.

§ 2

KPC do uwzględnienia z urzędu innego roszczenia niż wybrane przez pra- cownika (wyrok z dnia 18 stycznia 1996 r., I PRN 103/95, OSNAPiUS 1996 nr 15, poz. 210 i wyrok z dnia 12 marca 1996 r., I PRN 5/96, OSNAPiUS 1996 nr 19, poz. 288). Z przytoczonych względów Sąd najwyższy uznał, że kasacja strony pozwanej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, wobec czego stosownie do art. 393 12 KPC orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================