w sprawie ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania (M.P. Nr 44, poz. 358 ze zm.) warunki wypłaty nagrody określone są jasno, co przyjmuje Sąd Woje- wódzki przedstawiający zagadnienie prawne. Trudno zinterpretować zwrot „z powodu przejścia na emeryturę” w ten sposób, żeby rozumieć go jako równoznaczny z „przejściem” na zasiłek przedemerytalny wówczas, gdy zasiłek ten przysługuje tylko 4 osobom, które nie nabyły prawa do emerytury. Osoby uprawnione do zasiłku przedemerytalnego muszą bowiem spełniać warunki do uzyskania statusu bezrobot- nego, a bezrobotnym jest osoba, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty in- walidzkiej (art. 37 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jednolity tekst: Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.). Jeżeli zatem pracownik pobiera zasiłek przedemerytalny, to jego stosunek pracy nie został rozwiązany „z powodu” przejścia na emeryturę. Określenie „z powodu” ma inne znaczenie niż „w związku”.
odwołano się wyraźnie do przyczyn rozwiązania stosunku pracy, podczas gdy sformułowanie „w związku” dawałoby większe możliwości interpretacji o charakterze celowościowym (funkcjonalnym) prezentowanej w uzasadnieniu postanowienia, w którym Sąd Wojewódzki przedstawił rozpatrywane zagadnienie prawne. Określenie „w związku” użyte zostało np. w art. 92 1 KP, w którym uregulowano prawo do odprawy emerytalnej (rentowej). Takie właśnie określenie było analizowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, np. w wyroku z dnia 23 listopada 1993 r., I PRN 113/93 (OSNCP 1994 z. 12 poz. 243), w którym uznano, że „związek” może mieć charakter przyczy- nowy, czasowy a także funkcjonalny. Wykładnia celowościowa akcentująca niemoż- liwość (z uwagi na wiek) znalezienia pracy przez osobę pobierającą zasiłek przed- emerytalny nie ma oparcia - zdaniem Sądu Najwyższego - w treści przepisu § 9. Jest to przepis o charakterze wyjątkowym, w którym przewidziano możliwość wypłacenia nagrody mimo nieprzepracowania okresu czasu, za który nagroda ta przysługiwa- łaby. Przepis taki powinien być zatem interpretowany ściśle. Ustanowiono w nim ro- dzaj przywileju przyznawanego w określonych warunkach. Nie można uznać, by z przywileju można było korzystać również w warunkach uznanych za analogiczne. Nie ma podstaw do twierdzenia, by celem przepisu § 9 było złagodzenie niemożliwości zarobkowania po rozwiązaniu stosunku pracy. Pracownik po przejściu na emeryturę może kontynuować pracę zarobkową. Jest to okoliczność obojętna dla skorzystania z omawianego przywileju.
przewidziano możliwość wcześniejszego nabycia prawa do nagrody, jeżeli chodzi o rencistów, tylko wówczas, gdy(według ówczesnej nomenklatury) była to renta I lub II grupy albo renta inwalidzka w związku w wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Nie każde zatem „przejście na rentę” powodowało nabycie prawa do nagrody, a możliwość zarobkowania rencisty po ustaniu stosunku pracy również była okolicznością pozbawioną znaczenia. Przeciwko dopuszczeniu celowościowej wykładni § 9 zaprezentowanej przez Sąd 5 Wojewódzki, przemawia też charakter nagród jubileuszowych, które nie są powszechnymi świadczeniami ze stosunku pracy. Te wszystkie względy uzasadniają podjęcie uchwały o treści przedstawionej w sentencji. N o t k a Teza wyroku z dnia 28 marca 1991 r., I PR 496/90 została opublikowana w czasopiśmie Rejent 1991 nr 5 s. 145. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.