KPC, przez niewyjaś- nienie, czy przyczyna wskazana w wypowiedzeniu była rzeczywista i prawdziwa oraz naruszenie art. 378 § 2 w związku z art. 157 § 1 i 158 § 1 pkt 2 KPC przez rozstrzyg- nięcie sprawy, mimo niezrozumiałej treści protokółów z rozpraw przed Sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu kasacji powód wywiódł, że w wypowiedzeniu umowy o pracę jako jego przyczynę wskazano "rażące naruszenie zasad BHP, a w szczególności stworzenie bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia podległych pracowników w dniach 13 lutego 1997 r. i 7 marca 1997 r." Zdaniem powoda, Sąd pierwszej instancji tylko powierzchownie przeanalizował faktyczną przyczynę wypowiedzenia, a w uzasadnieniu wyroku odbiegł od niej, posługując się ar- gumentami dotyczącymi sposobu wykonywania przez powoda funkcji kierownika. Zdaniem powoda Sądy mogły oceniać jedynie przyczyny wskazane przez praco- dawcę w wypowiedzeniu. Powód uważa także, iż ocena zasadności przyczyny wy- powiedzenia mu umowy o pracę wymagała wiedzy specjalistycznej, a więc przepro- wadzenia dowodu z opinii biegłego. Sądy takiego dowodu nie przeprowadziły, co zdaniem powoda narusza art.
Wreszcie powód podniósł, że protokoły rozpraw przed Sądem pierwszej instancji są ze względów składniowych i stylistycz- nych niezrozumiałe, co powoduje, że prawidłowość postępowania przed Sądem pierwszej instancji "uchyliła się spod możliwości prawidłowej kontroli instancyjnej". Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych są bezzasadne. Przepisy art. 157 § 1 i 158 § 1 pkt 2 KPC dotyczą sposobu i treści dokumentowania przebiegu rozprawy przez sporządzenie protokołu. Jeżeli strona uważa, że protokół rozprawy został sporządzony nieprawidłowo, to zgodnie z art. 160 KPC może żądać jego sprostowania w oznaczonym terminie. Nieskorzystanie z tego specjalnego środka powoduje, że strona traci uprawnienie do powoływania się na nieprawidłowości w sporządzeniu protokołu rozprawy (art. 162 KPC). Ponieważ powód nie wniósł o sprostowanie czy uzupełnienie protokołów rozprawy, to zgłaszanie zarzutu dotyczą- cego treści tych protokołów w postępowaniu kasacyjnym jest spóźnione i nie może - 4 - być uznane jako skutecznie zgłoszony zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenia art.
Przepis ten bowiem nie dotyczy przebiegu postępowania dowodowego, a zwłaszcza przesłanek dopusz- czenia dowodu z opinii biegłego. Przepis ten pozwala sądowi pracy na orzeczenie o roszczeniach, które wynikają z faktów przytoczonych przez pracownika, także wów- czas, gdy roszczenie nie było objęte żądaniem pracownika lub gdy było zgłoszone w rozmiarze mniejszym niż usprawiedliwiony wynikiem postępowania. Sądy obu ins- tancji orzekały o zgłoszonym przez powoda żądaniu przywrócenia do pracy i żadne okoliczności faktyczne sprawy nie wskazywały na potrzebę orzekania o innym rosz- czeniu. Problem istotny dla rozstrzygnięcia sprawy sprowadzał się do wykładni i zas- tosowania art. 45 § 1 KP. Wywody Sądu drugiej instancji w tym zakresie są zbyt daleko idące, gdyż ze swobody nawiązywania umów o pracę nie wynika swoboda ich rozwiązywania. Przepis art. 45 § 1 KP wprowadza powszechną ochronę rozwią- zania umowy o pracę na czas nie określony, sprowadzającą się do uznania, że wy- powiedzenie tej umowy musi być uzasadnione. Naruszenie przez pracownika na stanowisku kierowniczym przepisów (zasad) bezpieczeństwa i higieny pracy, zwłaszcza w sposób prowadzący do zagrożenia życia lub zdrowia pracowników jest wystarczającą przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie przez pracodawcę umowy o pracę na czas nie określony (por. np. uchwała z dnia 11 stycznia 1980 r., I PZP 45/79, OSNCP 1980 z. 7-8, poz. 133). Sądy obu instancji zbędnie w tej sytuacji roz- ważały dalsze okoliczności sprawy dotyczące sposobu wykonywania obowiązków pracowniczych przez powoda w aspekcie kierowania podległymi pracownikami. Nie jest wprawdzie zasadny zarzut podniesiony w kasacji, że nie było to możliwe. Nie ma bowiem przeszkód, by pracodawca w postępowaniu przed sądem pracy powoływał się również na inne przyczyny rzeczywiście istniejące, a mające uzasadnić wy- powiedzenie umowy o pracę, niż wskazane pracownikowi (zakładowej organizacji związkowej - por. teza III uchwały pełnego składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1978 r., V PZP 6/77, OSNCP 1977 r. z. 8, poz. 127). W okolicznościach sprawy było to jednak niepotrzebne, gdyż wskazana powodowi przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę była wystarczająca do uznania, że było ono uzasadnione w rozumieniu art. 45 § 1 KP. - 5 - Wobec powyższego kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 393 12 KPC. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.