II UKN 93/99

Wyrok z dnia 10 września 1999 r. II UKN 93/99 Sąd Najwyższy w ramach kontroli kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC przez sąd drugiej instancji nie ustala faktów, lecz ocenia, czy sąd ten nie przekroczył granic swobody osądu sędziowskiego. Przewodniczący: SSN Maria Tyszel, Sędziowie SN: Teresa Romer (sprawoz- dawca), Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 10 września 1999 r. sprawy z wniosku Włodzimierza T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o rentę inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 października 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację; zasądził na rzecz pełnomocnika - adwokat Ewy S. od Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego z urzędu. U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 23 sierpnia 1995 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w W., odmówił Włodzimierzowi T. prawa do renty inwalidzkiej z uwagi na fakt, iż in- walidztwo powstało po upływie 18 miesięcy od ustania zatrudnienia. W odwołaniu od decyzji wnioskodawca domagał się zmiany decyzji i przyzna- nia prawa do renty inwalidzkiej, podnosząc iż zaprzestał płacenia składek na ubez- pieczenie społeczne z dniem 31 sierpnia 1985 r., z uwagi na trudną sytuację mate- rialną. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jej oddalenie odwołania. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, który oparł się przy wydaniu orzeczenia na opiniach biegłych sądowych, inwalidztwo skar- 2 żącego powstało w listopadzie 1990 r., a zatem po upływie 18 miesięcy od ustania zatrudnienia. Włodzimierz T. zaskarżył powyższy wyrok apelacją, wnosząc o przyznanie prawa do renty i uznania, iż inwalidztwo jego powstało w dacie 7 lipca 1986 r. Wyrokiem z dnia 6 października 1998 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Warszawie oddalił apelację wnioskodawcy z uwagi na niespeł- nienie wszystkich warunków wynikających z treści art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), gdyż inwalidztwo jego powstało po upływie 18 miesięcy od ustania zatrudnienia. Sąd Apelacyjny, w oparciu o opinie biegłych sądowych, nie znalazł podstaw do uznania, iż inwalidztwo wnioskodawcy powstało w lipcu 1986 r. W kasacji od powyższego wyroku wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. N r 40, poz. 267 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 KPC. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy istnieją poważne rozbieżności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zdaniem Sądu Najwyższego przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny ocena dowodów dokonana została w sposób wszechstronny i zupełny oraz mieściła się w granicach wyznaczonych przez art. 233 § 1 KPC. Zarzut kasacji, iż przepis ten został naruszony nie znajduje podstaw. Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie jest bowiem ani uprawniony, ani zobowiązany do ponownego oceniania materiału dowodowego na podstawie i w granicach wyznaczonych przez art. 233 § 1 KPC. Jego zadaniem nie jest bowiem ustalanie faktów, lecz jedynie kontrolowanie prawid- łowości zastosowania przez Sąd drugiej instancji prawa materialnego i prawa proce- sowego. Nie dokonując oceny przewidzianej w tym przepisie sprawdza on jedynie, czy sąd drugiej instancji, przeprowadzając ocenę wiarygodności i mocy dowodów, nie przekroczył ram swobody osądu sędziowskiego. Biorąc pod rozwagę powyższe, Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił datę powstania inwalidztwa, uznając, iż nastąpiło ono po upływie 18 miesięcy od ustania 3 zatrudnienia. Z tego też względu uznanie przez Sąd, że wnioskodawca nie spełnia warunków przewidzianych w treści art. 32 ustawy o z.e.p., było zgodne z prawem. ========================================