Wyrok z dnia 7 grudnia 2000 r. I PKN 136/00 Komisja rewizyjna rady gminy nie jest upoważniona do wydawania pra- cownikowi samorządowemu poleceń dotyczących jego pracy (art. 16 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, Dz.U. Nr 21, poz. 124 ze zm.). Przewodniczący SSN Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2000 r. sprawy z powództwa Zbigniewa W. przeciwko Urzędowi Miasta i Gminy w N. o uchylenie kary nagany na skutek kasacji powoda, od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 9 grudnia 1999 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Są- dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu do ponownego rozpoznania i roz- strzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e W imieniu powoda Zbigniewa W. wniesiona została kasacja od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 9 grudnia 1999 r. [...], którym zmieniony został wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Nysie z dnia 14 sierpnia 1999 r. [...]. Powód Zbigniew W. domagał się uchylenia kary upomnienia nałożonej na niego przez Burmistrza Miasta i Gminy w N. w dniu 26 maja 1999 r., podnosząc, że zarzucone mu przewinienie nie miało miejsca i nie było przez niego zawinione, a po- nadto nie wysłuchano go przed nałożeniem kary. Uchylając nałożoną karę Sąd pierwszej instancji w szczególności ustalił, że powód jest zatrudniony (od 1994 r.) w N. Ośrodku Rekreacji na stanowisku dyrektora. Ośrodek podlega organizacyjnie Gminie N. Przez cały czas pozostawania na tym stanowisku powód nie był karany 2 dyscyplinarnie i nie zgłaszano zastrzeżeń do sposobu wykonywania przez niego obowiązków służbowych. W dniu 20 maja 1999 r. doręczono pracownicy Ośrodka M.B. (za pośrednictwem funkcjonariusza Straży Miejskiej w N.) pismo datowane 19 maja 1999 r. (umieszczone w zaklejonej kopercie). Zobowiązała się ona do doręcze- nia koperty powodowi. Po przyjęciu pisma przez księgową zostało ono przekazane kierowniczce działu administracyjnego i w końcu powodowi. Wynikało z niego, że komisja rewizyjna Rady Miejskiej w N. zobowiązuje go do przygotowania pisemnej informacji związanej ze wszystkimi umowami dzierżawy (z wyszczególnieniem za- kresu świadczeń i kwot) oraz do przekazania tej informacji do dnia 24 maja 1999 r. W piśmie tym chodziło też o przedstawienie listy pracowników, umów zleceń z okresu 3 lat, ewentualnych umorzeń i odroczeń należności, przychodów z wynajmu domków i pomieszczeń z okresu 3 lat. Pismo podpisał przewodniczący komisji rewizyjnej, z zaznaczeniem, że wniosek o zażądanie informacji pojawił się w czasie obrad komisji. W dniu 25 maja 1999 r. komisja rewizyjna stwierdziła, że powód nie przedłożył żadnej informacji i nie usprawiedliwił tego. W tej sytuacji członkowie komisji wystąpili do Burmistrza z interwencją. Burmistrz wezwał powoda do osobistego stawienia się w dniu 26 maja 1999 r. w celu wyjaśnienia przyczyn niewywiązania się przez niego z polecenia. W dniu tym w obecności pracownicy urzędu Ewy J. Burmistrz zwrócił się do powoda z prośbą o wyjaśnienie przyczyn, z powodu których informacja nie zo- stała przygotowana (doręczona). Powód przekazał wówczas dokumenty, okazało się jednak, iż nie są to dokumenty właściwe i wówczas powód stwierdził, że w takim razie nie rozumie treści pisma z 19 maja 1999 r. oraz, że na zgromadzenie informacji nie miał wystarczającego czasu. Burmistrz nie przyjął tego tłumaczenia i oświadczył, że powód powinien był usprawiedliwienie złożyć wcześniej. Następnie wręczył po- wodowi pismo z informacją o udzieleniu mu kary upomnienia. W dniu 27 maja 1999 r. powód wniósł sprzeciw od udzielonej kary, który został przez Burmistrza w dniu 10 czerwca 1999 r. odrzucony. W dniu 31 maja 1999 r. powód przekazał Burmistrzowi żądane informacje. Sąd Pracy przyjął, że wprawdzie strona pozwana nie naruszyła przepisów regulujących sposób nakładania kar porządkowych, a w szczególności nie naruszyła przepisu zobowiązującego pracodawcę do wysłuchania pracownika przed zastosowaniem kary, w sposób prawidłowy doręczono powodowi pismo zo- bowiązujące do złożenia odpowiedzi, ale z uwagi na to, że pismo pochodziło od ko- misji rewizyjnej Rady Miejskiej, powinno być ono poprzedzone zawiadomieniem o wszczęciu kontroli. Tym samym naruszono regulamin komisji rewizyjnej, która w 3 swoich działaniach musi posługiwać się określoną procedurą, nie przewidującą moż- liwości występowania o informację w stosunku do podmiotów kontrolowanych bez formalnego wszczęcia kontroli. Uwzględniając apelację strony pozwanej Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecz- nych stwierdził, że stan faktyczny sprawy ustalony został przez Sąd pierwszej instan- cji w sposób poprawny na podstawie „szeroko zebranego materiału dowodowego”. Kontrowersja, jaka wyłania się na tle uzasadnienia apelacji, dotyczy oceny prawidło- wości zachowania się powoda. Wadliwość tej oceny nie mieści się „w kategorii sprzeczności istotnych ustaleń, a raczej jako naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 108 § 1 kp”. Strona pozwana przy dokonywaniu czynności zmie- rzających do nałożenia kary porządkowej dopełniła wszystkich przewidzianych pra- wem czynności (rozdział VI działu IV Kodeksu pracy). Nie sposób przyjąć argumen- tacji Sądu pierwszej instancji, że komisja rewizyjna zwracając się do powoda o kon- kretną informację „dotyczącą stanu faktycznego kierowanego przez niego Ośrodka Rekreacji naruszyła regulamin Komisji dotyczący trybu przeprowadzania kontroli”. To, że komisja ta ma uprawnienia kontrolne i zasadniczym sposobem jej działania jest przeprowadzanie kontroli (które powinny odbywać się w prawem przewidzianej formie), nie oznacza, że nie ma ona prawa występować z ”normalnymi zapytaniami, czy też wnioskami o udzielenie informacji do innych podmiotów”. Pismo skierowane do powoda miało tylko i wyłącznie taki charakter, „a dopatrywanie się w nim cech pisma wszczynającego kontrolę nie wydaje się być uprawnione”. W ocenie Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w takich okolicznościach obowiązkiem powoda było udzielenie żądanej informacji, względnie poinformowanie Komisji o przyczynach niemożności udzielenia odpowiedzi lub zachowania zakreślonego przez komisję ter- minu. „Obowiązek taki wynika nie tylko z powoływanych w uzasadnieniu apelacji przepisów ustawy z 22.III.1990 r. o pracownikach samorządowych, ale jest także naturalnym i normalnym obowiązkiem wynikającym z usytuowania gminnej jednostki organizacyjnej, jaką jest N. Ośrodek Rekreacji z/s w S. w strukturze organizacyjnej Gminy, a zwłaszcza z faktu nadrzędności Rady Gminy w stosunku do organów wy- konawczych jakimi są nie tylko Zarząd Miasta i Gminy ale także i wspomniane wyżej jednostki organizacyjne”. Zdaniem Sądu drugiej instancji niewykonanie przez pra- cownika polecenia dotyczącego pracy, nawet jeśli nie pochodzi ono od bezpośred- niego pracodawcy, ale mieści się w ramach obowiązków tego pracownika wynikają- cych z zajmowanego stanowiska, może stanowić w konkretnych okolicznościach 4 sprawy podstawę do przyjęcia, iż czyn ten stanowi naruszenie ustalonego porządku (regulaminu pracy) w rozumieniu przepisu art. 108 § 1 KP, a tym samym podstawę zastosowania kary porządkowej wymienionej w tym przepisie. W sprawie nie można się też dopatrzyć okoliczności wskazujących na brak winy po stronie powoda, jako że przyjmując, iż pismo z dnia 19 maja 1999 r. mogło nasuwać pewne trudności inter- pretacyjne, to jednak obowiązkiem powoda było ich wyjaśnienie lub też usprawiedli- wienie przyczyn niedotrzymania zakreślonego w nim terminu. Obowiązku tego po- wód bezspornie nie dopełnił. W skardze kasacyjnej jako jej podstawę wskazano naruszenie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.