III SW 33/03

Postanowienie z dnia 13 maja 2003 r. III SW 33/03 O zachowaniu terminu określonego w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz.U. Nr 57, poz. 507 ze zm.) de- cyduje data powzięcia przez Państwową Komisję Wyborczą wiadomości o za- miarze skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 48 ust. 1 tej ustawy, a nie data nadania zawiadomienia w polskim urzędzie pocztowym. Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk, Sędziowie SN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2003 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie Ziemi Ełckiej „Jedna Prawica” w Ełku na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 6 maja 2003 r., odmawiającą wydania zaświadczenia o przysługiwaniu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych. o d d a l i ł skargę. U z a s a d n i e n i e Uchwałą z dnia 6 maja 2003 r. Państwowa Komisja Wyborcza odmówiła Sto- warzyszeniu Lokalnemu Klub „Gazety Polskiej Jedna Prawica” wydania zaświadcze- nia o przysługiwaniu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych w formie audycji referendalnych z uzasadnieniem, że otrzymała przysłane pocztą, wymagane przy zawiadomieniu o zamiarze skorzystania z uprawnienia w kampanii referendalnej dokumenty po upły- wie terminu, zakreślonego przepisem art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz.U. Nr 57 poz. 507). W skardze do Sądu Najwyższego Stowarzyszenie podnosi, że zawiadomienie nadało na poczcie przesyłką poleconą dnia 29 kwietnia 2003, wobec czego termin 2 został zachowany, mimo doręczenia go Państwowej Komisji Wyborczej dopiero dnia 5 maja 2003 r. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 ustawy o referendum podmioty, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w 40 dniu przed dniem referendum zawiadamiają Pań- stwową Komisję Wyborczą o zamiarze skorzystania z uprawnienia określonego w art. 1. Przepisy ustawy o referendum nie regulują wprost kwestii skuteczności zawiado- mienia lub sposobu doręczenia zawiadomienia, a przepis art. 92 ust. 1 tej ustawy w sprawach nią nieuregulowanych odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rze- czypospolitej Polskiej. Ta ostatnia ustawa (z dnia 12 kwietnia 2001 r., Dz.U. Nr 46, poz. 499 ze zm.) w art. 233 ust. 1 stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o upływie terminu do złożenia skargi lub odwołania do sądu albo organu wyborczego, należy przez to rozumieć dzień złożenia skargi lub odwołania w sądzie lub organowi wybor- czemu. Kwestię terminu i sposobu wniesienia protestu przeciwko ważności wyborów reguluje przepis art. 79 ust. 1 i 2 Ordynacji wyborczej, a postępowanie przed Sądem Najwyższym przepis art. 80 ust. 1 tej Ordynacji. Jeżeli zatem przepisy tej ustawy w poszczególnych przypadkach uznają nadanie protestu wyborczego w polskim urzę- dzie pocztowym za równoznaczne z wniesieniem go Sądu Najwyższego, nie ma zaś odpowiedniego przepisu dotyczącego zawiadomienia z art. 48 ustawy o referendum, należy - stosownie do art. 233 ust. 1 Ordynacji wyborczej - uznać, że zawiadomienie o zamiarze skorzystania z kampanii referendalnej jest wobec Państwowej Komisji Wyborczej skuteczne w dniu złożenia tego zawiadomienia Komisji (powzięcia przez Komisję wiadomości o nim), nie zaś w dniu nadania zawiadomienia na poczcie. Ze względu bowiem na możliwość opóźnienia korespondencji przyjęcie, że termin 40- dniowy z art. 48 ust. 2 ustawy o referendum jest zachowany ze względu na datę na- dania przesyłki, prowadziłoby w istocie do naruszenia wyznaczonego przez ustawo- dawcę terminu i zachwiania kalendarza wyborczego ustalonego przez Sejm RP uchwałą z dnia 17 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 66, poz. 613). Skoro w przedmiotowej sprawie Państwowa Komisja Wyborcza powzięła wia- domość o zawiadomieniu dnia 5 maja 2003 r. należy uznać, że termin z art. 48 ust. 2 ustawy o referendum nie został zachowany, a tym samym zawiadomienie Stowarzy- 3 szenia nie odpowiadało warunkom określonym w tym przepisie. Materia postępowa- nia w sprawach referendalnych (wyborczych) jest ściśle reglamentowana w przepi- sach Ordynacji wyborczych oraz ustawy o referendum i jeżeli nie ma wyraźnego ode- słania do przepisu Kodeksu postępowania cywilnego lub Kodeksu postępowania administracyjnego, to brak jest przesłanek do stosowania tych przepisów. Sąd Najwyższy uznał zatem zaskarżoną uchwałę za zgodną z prawem i na zasadzie art. 48 ust. 7 ustawy o referendum orzekł jak w sentencji. ========================================