Sygn. akt IV Ka 1614/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SO Grażyna Sitko Protokolant: Kamila Michalak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013r. sprawy E. M. obwinionej z art. 86 § 1 kw, 97 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin–Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. V W 259/12 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie umarza, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IV Ka 1614/12 UZASADNIENIE E. M. obwiniona została o to, że:
- w dniu 24 listopada 2010r. ok. godz. 12.15 w S. na drodze publicznej ul. (...) kierowała samochodem osobowym marki F. nr rej. (...) i w wyniku nie zachowania szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania uderzyła w samochód osobowy marki S. o nr rej. (...), czynem swoim spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, 2.w tym samym miejscu i czasie odjechała z miejsca zdarzenia nie podając swoich danych oraz danych dotyczących zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej , tj. o czyny z art. 86 § 1 kw, 97 kw Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2012r. uznał obwinioną E. M. za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył jej karę 300 zł grzywny. Rozstrzygnął o kosztach postępowania w tym o opłacie. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca obwinionej, skarżąc go w całości zarzucił mu: I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że:
- co do czynu pierwszego, obwiniona w wyniku niezachowania szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania uderzyła w samochód osobowy marki S., podczas gdy w rzeczywistości obwiniona w ogóle takiego manewru nie wykonywała, a to kierujący pojazdem marki S. G. D.
(1)nie zachowując szczególnej ostrożności uderzył podczas hamowania w samochód prowadzony przez obwinioną, 2. co do czynu drugiego, obwiniona odjechała z miejsca zdarzenia nie podając swoich danych oraz danych dotyczących zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest urnowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, gdy w rzeczywistości miała zamiar rozpocząć rozmowę z G. D.
(1)i te dane mu przekazać, lecz na skutek jego agresywnego zachowania, obawiając się o swoje zdrowie i ewentualnego uszkodzenia samochodu odjechała z miejsca zdarzeni II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie
- art. 8 kpw w zw. z art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk poprzez zastosowanie dowolnej oceny dowodów, naruszenie zasady prawidłowego rozumowania przejawiające się w uwzględnieniu w całości wniosków wynikających z opinii biegłego, podczas gdy w rzeczywistości opinia ta jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna,
- art. 8 kpw w zw. z art.5 § 2 kpk poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść obwinionej wątpliwości dotyczących odległości, w jakiej znajdowały się pojazdy obwinionej i pokrzywdzonego w sytuacji, gdy ustalenie tej odległości – mając na uwadze treść opinii biegłego – ma kluczowe znaczenie dla fizycznej możliwości wykonania manewru cofania, a tym samym ustalenia winy obwinionej,
- art. 4 kpw w zw. z art. 39 § 1 kpw poprzez ograniczenie obwinionej prawa do obrony przejawiające się w bezzasadnym oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Wobec powyższego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie E. M., względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W toku postępowania międzyinstancyjnego, obrońca wniósł wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności czynów zarzuconych obwinionej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionej, okazała się częściowo zasadna, albowiem w wyniku zainicjowanej nią kontroli odwoławczej, uwzględniając złożony odrębnie wniosek obrońcy, zaskarżony wyrok uchylono, jednocześnie umarzając postępowanie przeciwko E. M. – wobec przedawnienia orzekania. Zgodnie z art. 45 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czyn (§ 1), zaś w razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty uchylenia rozstrzygnięcia (§ 2). Przy tym, po myśli art.
- § 1 kw wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. W niniejszej sprawie obwinionej zarzucono popełnienie czynów kwalifikowanych z z art. 86 § 1 kw, 97 kw, popełnionych w dniu 24 listopada 2010r. Ponieważ postępowanie wszczęto w dniu 4 lutego 2011r. (k.1), tj. przed upływem terminu określonego w § 1 art. 45 kw, zastosowanie znalazł art. 45 § 1 zd 2 kw - wobec czego termin przedawnienia wykroczenia zarzuconego obwinionej upłynął 24 listopada 2012r. Aczkolwiek wyrok I instancji zapadł jeszcze przed jego upływem, wobec jego skutecznego zaskarżenia oraz konieczności rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odmowie przyjęcia apelacji obwinionej, nie uprawomocnił się, tym samym bieg terminu nie uległ przerwaniu i jeszcze w toku tego postępowania, przed wydaniem prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie – upłynął. Ponieważ z chwilą ustania karalności wykroczenia nastąpiło przedawnienie orzekania (stanowiące negatywną przesłankę procesową określoną w art. 5 § 1 pkt 4 kpw), merytoryczne rozpoznanie środka zaskarżenia okazało się już niemożliwe, albowiem zgodnie z art. 62 § 2 kpw w razie stwierdzenia okoliczności wyłączających orzekanie po wszczęciu postępowania, Sąd wydaje postanowienie o jego umorzeniu, a jeżeli rozpoczęto już przewód sądowy - wyrok umarzający postępowanie. Wobec powyższego, zaskarżony wyrok należało uchylić, zaś postępowanie przeciwko obwinionej umorzyć, z uwagi na przedawnienie orzekania, na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o treść przepisu art. 118 § 2 kpw. ………………. SSO Grażyna Sitko