w związku z art. 69 i 70 k.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że pozwany mógł jednostronnie zmienić składniki wynagrodzenia powódki, pozbawiając ją dodatku funkcyjnego i stażowego; art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p., poprzez błędną wy- kładnię oświadczenia woli pozwanego, w piśmie z 24 sierpnia 1999 r., polegającą na przyjęciu, że składnikiem wynagrodzenia powódki było wynagrodzenie zasadnicze a nie miesięczne, a także art. 8 ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kie- rujących niektórymi podmiotami prawnymi, poprzez niewłaściwe zastosowanie, pole- gające na przyjęciu, że wynagrodzenie powódki określono zgodnie z tym przepisem w postaci jednoskładnikowej. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskar- żonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Sąd Okręgowy uzasadniając wyrok skoncentrował się na wykładni art. 8 ustawy z 3 marca 2000 r. całkowicie pomijając zarzuty powódki dotyczące treści jej stosunku pracy. W szczególności Sąd pominął zarzut, że 24 sierpnia 1999 r. wynagrodzenie powódki zostało przez Zarząd Woje- wództwa W.-M. ustalone w następujący sposób: wynagrodzenie miesięczne: 2.820,00 zł. Bezsporne jest, iż powódka oprócz wynagrodzenia miesięcznego otrzy- mywała dodatki stażowy i funkcyjny. Sąd Okręgowy nie odniósł się do zarzutów 5 apelacji. Nie stwierdził, dlaczego są one niezasadne. Uzasadnienie Sądu Okręgowe- go sprowadza się właściwie do analizy przepisów ustawy z 3 marca 2000 r. Sąd ten dokonał błędnej interpretacji art. 8 tej ustawy wywodząc, że pozwany mógł ustalić wynagrodzenie jako jednoskładnikowe. Stanowisko to jest sprzeczne z poglądami Sądu Najwyższego zawartymi w uchwale z dnia 22 listopada 2001 r., III ZP 23/01, w której Sąd Najwyższy stwierdził, że „warunki wynagrodzenia za pracę kierownika (dyrektora) samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, powoływanego na stanowisko przez zarząd województwa, kształtują postanowienia regulaminu wyna- grodzenia obowiązującego w tym zakładzie, jeżeli nie jest objęty ponadzakładowym przepisami płacowymi”. Tym samym błędne jest stanowisko Sądu Okręgowego, że możliwa była zmiana wynagrodzenia powódki z trzyskładnikowego na jednoskładni- kowe. W konsekwencji Sąd Okręgowy naruszył art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p., ponieważ oświadczenie woli Marszałka Województwa W.-M. z dnia 29 sierpnia 2000 r., który ustalił powódce wynagrodzenie miesięczne w wysokości 4.021 zł, należało interpretować łącznie z oświadczeniem z 24 sierpnia 1999 r. Oznacza to, że powód- ce zmieniono tylko jeden ze składników wynagrodzenia (wynagrodzenie miesięczne), natomiast bez zmian pozostały inne składniki (dodatek stażowy i funkcyjny) wystę- pujące w systemie wynagradzania obowiązującym u pozwanego. Tak ustalone wy- nagrodzenie wraz z dodatkiem funkcyjnym i stażowym nie przekracza maksymalnej wysokości określonej w art. 8 pkt 2 ustawy z 3 marca 2000 r. Zdaniem skarżącego, niezrozumiałe zatem jest twierdzenie Sądu Okręgowego, że przyjęcie poglądu za- prezentowanego w apelacji, iż oświadczenie woli z 29 sierpnia 2000 r. zmieniło tylko jeden składnik wynagrodzenia, prowadziłoby do obejścia przepisów ustawy. Takie działanie Marszałka Województwa było bowiem całkowicie zasadne i nie prowadziło do obejścia ustawy z 3 marca 2000 r. Naruszenie art. 29 §
skarżąca uzasadnia tym, że jej zdaniem jednostronne pozbawienie pracownika zatrudnionego w ramach powołania niektórych składników wynagrodzenia jest dopuszczalne jedy- nie za zgodą pracownika lub przy odpowiednim zastosowaniu art. 42 § 1 i 2 k.p. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja opiera się na tezie, że wynagrodzenie miesięczne, o którym - między innymi - stanowi art. 8 ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, może mieć charakter wieloskładnikowy, o ile nie 6 przekracza maksymalnej wysokości określonej w art. 8 pkt 2 tej ustawy. Skoro zatem wynagrodzenie powódki przed zmianą wynagrodzenia (dostosowującą je do wyma- gań ustawy z 3 marca 2000 r.), dokonaną w oświadczeniu Marszałka z 29 sierpnia 2000 r., składało się z kilku składników, tj. „wynagrodzenia miesięcznego” oraz do- datku stażowego i funkcyjnego, a w oświadczeniu tym określono jedynie wynagro- dzenie miesięczne, to zmieniono tylko jeden składnik wynagrodzenia, a inne wska- zane dodatki, pozostały bez zmian. Dokonanie przez Marszałka tak rozumianej zmiany wynagrodzenia powódki było zatem całkowicie zasadne. W związku z tym postawiono w kasacji zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 8 ustawy z 3 marca 2000 r. oraz art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p. Równocześnie skarżący zarzuca wyrokowi Sądu Okręgowego naruszenie art. 29 §
69 i 70 k.p., przez przyjęcie, że pozwany mógł jednostronnie zmienić składniki wynagro- dzenia powódki, pozbawiając ja dodatków. Powyższe zarzuty pozostają ze sobą w sprzeczności. Pierwszy opiera się na założeniu, że w oświadczeniu z 29 sierpnia 2000 r. nastąpiła zmiana wynagrodzenia na korzyść powódki, a więc zmiana nie wy- magająca wypowiedzenia zmieniającego, a sąd Okręgowy dokonał błędnej wykładni tego oświadczenia. Według zarzutu drugiego pozwany jednostronnie zmienił wyna- grodzenie na niekorzyść powódki, pozbawiając ją spornych dodatków, czym naruszył przepisy Kodeksu pracy o wypowiedzeniu zmieniającym, a Sąd bezpodstawnie przyjął, że zmiana ta była możliwa bez dokonania wypowiedzenia zmieniającego. Jak wynika z przyjętych przez Sąd Okręgowy ustaleń zmiana wynagrodzenia powódki nastąpiła w związku z dostosowaniem jej wynagrodzenia do wymagań okre- ślonych w ustawie z 3 marca 2000 r. Łączna kwota wynagrodzenia po zmianie była wyższa niż przed zmianą. Powódka została poinformowana, że nie będzie jej wypła- cany dodatek funkcyjny ani dodatek stażowy, gdyż ustalono jedno wynagrodzenie obejmujące wszystkie dotychczasowe składniki. Zgodnie z art. 5 ust. 1 wyżej wymie- nionej ustawy osobom zajmującym określone w niej stanowiska kierownicze w sferze publicznej przysługuje wyłącznie wynagrodzenie miesięczne. Wyjątki od tej zasady ustala sama ustawa wskazując w art. 5 ust. 2 i 3, że niektórym kategoriom osób mogą być także przyznane świadczenia dodatkowe lub nagroda roczna, a innym tylko nagroda roczna. W świetle wskazanych przepisów trafne jest zatem ustalenie Sądu Okręgowego, że wynagrodzenie miesięczne powódki zostało ustalone w po- staci jednoskładnikowej. Wynika to stąd, że Marszałek Województwa, jako podmiot działający w imieniu pracodawcy, określając wynagrodzenie na gruncie ustawy z 3 7 marca 2000 r., użył zawartego w jej art. 5 i 8 zwrotu „wynagrodzenie miesięczne”, a powódka została równocześnie powiadomiona, czemu nie przeczy, że wynagrodze- nie to w sensie faktycznym objęło dotychczasowe składniki. Nie można też zakładać, że dodatki stażowy i funkcyjny, składające się przed zmianą na jej wynagrodzenie, mogły jej przysługiwać, jako świadczenia dodatkowe w rozumieniu art. 11 rozważa- nej ustawy. Należy bowiem zauważyć, że kwestionowane wynagrodzenie powódki zostało ustalone 29 sierpnia 2000 r., natomiast art. 11 wszedł w życie 1 stycznia 2001 r. (art. 30), a przyznanie świadczeń dodatkowych zależało także od wydania rozporządzenia wykonawczego, wydanego dopiero 21 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 14, poz. 139). Ponadto świadczenia dodatkowe w rozumieniu ustawy nie obejmują do- datków stażowego i funkcyjnego, co wynika z jej art. 11 i znalazło potwierdzenie w treści wymieniowego rozporządzenia. Nietrafna jest także argumentacja odwołująca się do użycia pojęcia „wynagrodzenie miesięczne” zarówno w oświadczeniu woli z 29 sierpnia 2000 r., jak i w piśmie z 24 sierpnia 1999 r., co ma wskazywać, iż oświad- czenie z 29 sierpnia 2000 r. zmieniło tylko część wynagrodzenia objętą nazwą „wy- nagrodzenie miesięczne” w piśmie z 24 sierpnia 1999 r. Po pierwsze, jak wyżej wskazano, z ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie wynika, że dodatki zostały faktycznie uwzględnione w tak określonym wynagrodzeniu. Po drugie, składając oświadczenie z 29 sierpnia 2000 r. Marszałek Województwa był związany ustawą z 3 marca 2000 r. i mógł przyznać powódce wyłącznie wynagrodzenie miesięczne, co uczynił. Po trzecie, powódka sama przyznała w apelacji, że „w rzeczywistości pod pojęciem wynagrodzenia miesięcznego kryło się wynagrodzenie zasadnicze, od którego wypłacane były sporne dodatki”. Świadczy o tym, jak kontynuuje w apelacji, treść oświadczenia woli z dnia 15 października 1999 r., w którym ustalono wysokość dodatku funkcyjnego powódki na „20% wynagrodzenia zasadniczego.”. Błędne jest także odwołanie się skarżącej do uchwały Sądu Najwyższego z 22 listopada 2001 r., III ZP 23/01 (OSNAPiUS 2002 nr 6, poz. 135), chociażby z tego względu, że zawarte w niej poglądy, dotyczące kształtowania warunków wynagrodzenia za pracę kierow- nika (dyrektora) samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, odnoszą się do stanu prawnego sprzed wejścia w życie ustawy z 3 marca 2000 r. Z przedstawio- nych powodów zarzuty naruszenia przez zaskarżone orzeczenie Sądu Okręgowego art. 8 ustawy z 3 marca 2003 r. oraz art. 65 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. są bez- podstawne. 8 Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 29 §
w związku z art. 69 i 70 k.p. Artykuł 5 ustawy z 3 marca 2003 r. ma charakter ściśle bezwzględnie obowiązujący i - poza przewidzianymi w nim wyjątkami - dopuszcza przyznanie pra- cownikowi jedynie wynagrodzenia miesięcznego. Dostosowanie treści stosunku pracy do wymagań wynikających z norm prawnych o takim charakterze nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego. Z tego względu zmiana wynagrodzenia powódki, po- legająca na tym, że dotychczasowe wynagrodzenie wieloskładnikowe obejmujące między innymi dodatek stażowy i funkcyjny, zostało zastąpione jednoskładnikowym wynagrodzeniem miesięcznym bez zmniejszenia wysokości wynagrodzenia, nie wymagała wypowiedzenia zmieniającego. Na marginesie można też wskazać, że dopuszczalność stosowania wypowiedzenia zmieniającego do stosunku pracy z powołania jest przedmiotem kontrowersji. Wobec powyższych ustaleń rozważanie tej kwestii nie jest jednak konieczne. Ma natomiast rację skarżący zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., polegające na nierozważeniu argumentacji powódki opartej na treści pisma z 24 sierpnia 1999, w którym Zarząd Województwa W.-M. ustalił wynagrodzenie powódki w okresie poprzedzającym zmianę tego wyna- grodzenia w drodze oświadczeniu woli Marszałka tego województwa, zawartym w piśmie z 29 sierpnia 2000 r. W świetle powyższych rozważań Sądu Najwyższego, naruszenie to nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i w związku z tym nie stanowi podstawy usprawiedliwiającej uwzględnienie kasacji (art. 39313 § 1 w związku z art. 3931 pkt 2 k.p.c.). Z powyższych względów Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312 k.p.c., orzekł jak w sentencji. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.