oraz art. 476 i 481 k.c. Skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i zasą- dzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 25.000,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, 3 ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 28 października 2003 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Gliwicach - Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku zmienił zaskarżo- ny wyrok w pkt 1 w odniesieniu do odsetek i ustawowe odsetki zasądził od 18 maja 2002 r., w pozostałej części oddalił apelację. Sąd Okręgowy uznał, iż zaskarżony wyrok jest trafny, stanowi wynik prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowe- go i wykładni prawa materialnego oraz prawidłowego zastosowania przepisów pro- ceduralnych, a zasadnie apelujący zakwestionował jedynie „początek biegu zasądza- nych odsetek”. W kasacji powód zaskarżył powyższy wyrok w części oddalającej apelację po- nad kwotę 4.258,74 zł, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1, 2 i 3 k.p., oraz naruszenie przez błędną wykładnię art. 231 § 1 i 2 k.p., a także naruszenie art. 114,119,120 § 1 i 2 k.p., art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację pu- bliczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), art. 415,
oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 262 § 1 i art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c., przez niewłaściwe ich zastosowanie. Skarżący podniósł, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do rozstrzygnięcia, czy przejmujący zobowiązania państwowych jednostek budżetowych Skarb Państwa jest następcą prawnym tych jednostek (przekształconych w samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej) w stosunkach pracy i w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, a w konsekwencji, czy do roszczeń regresowych Skarbu Państwa wobec pra- cowników tych jednostek uzasadnione jest stosowanie przepisów Kodeksu pracy o odpowiedzialności materialnej pracowników. Zdaniem skarżącego nie był on praco- dawcą pozwanego, nie był również następcą prawnym pracodawcy pozwanego. W konsekwencji nie mają też zastosowania przepisy Kodeksu pracy przewidujące ogra- niczenie wysokości odpowiedzialności odszkodowawczej pracownika do 3-miesięcz- nego wynagrodzenia. W dalszej konsekwencji należało więc przyjąć odpowiedzial- ność regresową pozwanego Krzysztofa W. w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego, mianowicie art. 415, 417 oraz 441 § 3 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 4 W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia podstawy i za- kresu odpowiedzialności pozwanego Krzysztofa W. za szkodę wyrządzoną pacjen- towi nieprawidłowo przeprowadzonym zabiegiem chirurgicznym. Z punktu widzenia podstawy prawnej istotna jest przede wszystkim okoliczność, czy szkoda została wy- rządzona pacjentowi przy wykonywaniu przez pozwanego jego obowiązków pracow- niczych, czy też jedynie „przy okazji” wykonywania tych obowiązków. W razie wyrzą- dzenia przez pracownika szkody osobie trzeciej (w tym przypadku małoletniemu Krzysztofowi S.) przy wykonywaniu obowiązków pracowniczych zobowiązany do naprawienia szkody jest wyłącznie pracodawca (art. 120 k.p.). Wobec pracodawcy, który naprawił szkodę wyrządzoną osobie trzeciej, pracownik ponosi odpowiedzial- ność przewidzianą w przepisach działu V, rozdziału I k.p. (art. 114 i nast. k.p.). Nie jest objęte tą regulacją wyrządzenie przez pracownika szkody osobie trzeciej przy okazji wykonywania obowiązków pracowniczych; znajdują wówczas zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za wyrządzona szkodę (wyrok składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1975 r., I PRN 2/75, OSNCP 1976 nr 2, poz. 70). W okolicznościach sprawy nie jest sporne, że pozwany wyrządził pacjentowi szkodę w postaci uszkodzenia ciała przy wykonywaniu swoich obowiązków pracow- niczych jako chirurg zatrudniony w zespole opieki zdrowotnej w R. Zarzut kasacji na- ruszenia art. 415,
przez ich niezastosowanie przez Sądy orzekają- ce nie jest uzasadniony. Kodeks pracy uregulował w sposób szczególny odpowie- dzialność materialną pracownika, co zasadniczo wyłącza stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu cywilnego. Reguły odpowiedzialności cywilnej znajdują zastoso- wanie w stosunku do pracowników jedynie w zakresie wyraźnie wskazanym w Ko- deksie pracy (art. 291 § 3 k.p.). Strona powodowa nie kwestionuje ustalenia Sądu Okręgowego, że pozwany wyrządził szkodę Krzysztofowi S. (osobie trzeciej) nie- umyślnie. W tych warunkach zakres odpowiedzialności pozwanego za wyrządzoną szkodę wyznacza przepis art. 120 w związku z art. 119 k.p., tzn. że pozwany nie od- powiada za szkodę w pełnej wysokości (25.000 zł), lecz w granicach do wysokości 3- miesięcznego wynagrodzenia. Należy podkreślić, że odpowiedzialność pozwanego jako pracownika wyzna- cza przepis art. 120 k.p. Dla zakresu tej odpowiedzialności nie ma żadnego znacze- nia okoliczność, iż po wyrządzeniu szkody doszło do zmiany po stronie pracodawcy w trybie art. 231 k.p. lub w innym trybie. Wskutek zmiany pracodawcy polegającej na 5 przekształceniu zespołu opieki zdrowotnej w R. na samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej w R. pozwany Krzysztof W. nie utracił statusu pracownika tych jednostek organizacyjnych i dochodzenie od niego odszkodowania w rozmiarze przekraczającym jego maksymalną wysokość określoną art. 120 w związku z art. 119 k.p. nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązującym prawie. Inną zupełnie kwestią, której nie można było rozważać w niniejszym procesie jest sprawa, czy Skarb Państwa - Wojewoda Ś., czy też inny podmiot będący na- stępcą prawnym zespołu opieki zdrowotnej w R. był zobowiązany do zapłaty odszko- dowania poszkodowanemu Krzysztofowi S. za wyrządzoną mu szkodę. Zarzuty ka- sacji dotyczące tej kwestii musiały pozostać bez rozpoznania. Z przytoczonych motywów - w oparciu o art. 39312 k.p.c. - należało orzec jak w sentencji wyroku. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.