Postanowienie z dnia 27 stycznia 2005 r. II UZ 60/04 Wskazanie w kasacji, że orzeczenie oczywiście narusza prawo "w grani- cach zaskarżenia" jest spełnieniem obowiązku wymienionego w art. 3933 § 1 pkt

2 k.p.c. Jednocześnie, w powiązaniu z art. 393 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpo- znania wymaga wyjaśnienia, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dla- czego jest ono istotne, albo określenia, które przypisy wymagają wykładni Sądu Naj- wyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów. Skarżący może także przedstawić argumenty wskazujące na oczywiste naruszenie prawa lub nieważność postępowania (por. uchwałę połączonych Izb: Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003 nr 7-8, poz. 92). Niespełnienie tego wymagania stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w konsekwencji skutkować musi jej od- rzuceniem. Natomiast w sytuacji, gdy kasacja czyni zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 3933 §

§ 2

k.p.c., nie podlega ona odrzuceniu przez Sąd odwo- ławczy, natomiast rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia lub odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania należy do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego (art. 3937 § 1 w związku z art. 393 §

§ 2k.p.c.).

Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Wnioskodawczyni przedstawiła bowiem w kasacji okoliczności uzasadniające jej 3 rozpoznanie, wskazując, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo w granicach zaskarżenia. W tej sytuacji brak było podstaw do odrzucenia kasacji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 386 § 1 w związku z art. 397 § 2 i art. 39318 §

§ 2k.p.c.

orzekł jak w sentencji. ========================================