dziesięciu tysięcy złotych). Będący przedmiotem przedstawionych wątpliwości przepis art. 5053 § 2 (
stanowi natomiast, że jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda; w przeciwnym wypadku sprawa rozpoznawana jest z pominięciem przepisów rozdziału o postępowaniu uproszczonym. Przepis ten dotyczy tzw. roszczeń rozdrobnionych. Chodzi w nim o dochodzenie przez powoda tylko części przysługującego mu roszczenia, na przykład na próbę, w celu uzyskania tzw. prejudykatu. Takie częściowe dochodzenie roszczenia w postępowaniu uproszczonym jest co do zasady możliwe, jednak tylko wówczas, gdy postępowanie to byłoby również właściwe dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda, to znaczy gdyby powód, któremu przysługuje w stosunku do pozwanego roszczenie przykładowo w kwocie 4000 zł, dochodził tylko jego części w kwocie 2000 zł. Niedopuszczalne byłoby natomiast stosowanie przepisów o postępowaniu uproszczonym w sytuacji, w której powód, mający w stosunku do pozwanego roszczenie w wysokości przykładowo 20 000 zł, dochodził tylko jego części w kwocie 2000 zł, gdyż art. 5053 § 2 (
ma przede wszystkim zapobiec możliwości wykorzystania postępowania uproszczonego, przeznaczonego do rozstrzygania spraw drobnych i prostych, w celu uzyskiwania wyroków przesądzających co do zasady o słuszności roszczenia o znacznej wartości, które nie powinno być rozstrzygane w tym postępowaniu. W omawianym przepisie chodzi o roszczenie w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym, tylko bowiem roszczenie w znaczeniu materialnym może być dochodzone przez powoda częściami. Jeżeli natomiast powód twierdzi w pozwie, że przysługiwało mu w stosunku do pozwanego roszczenie w określonej wysokości i pozwany część tego roszczenia już zaspokoił, wobec czego powód dochodzi przed sądem tylko reszty niezaspokojonego roszczenia, to w istocie powód w takiej sytuacji dochodzi całego przysługującego mu roszczenia, a nie tylko jego części. Roszczenie zaspokojone wygasa w takiej części, w jakiej zostało zaspokojone, wobec czego pozostaje już tylko roszczenie w wysokości niezaspokojonej należności, która stanowi w tej sytuacji całe roszczenie, a nie jego część. W rozumieniu art. 5053 § 2 (
dochodzenie roszczenia w części oznacza dochodzenie części roszczenia, które przysługuje powodowi wobec pozwanego według faktów przytoczonych w pozwie, a nie o część roszczenia, która w ramach danego stosunku prawnego w ogóle przysługiwała powodowi i pozostała po zaspokojeniu reszty. Gdy zatem, według twierdzeń pozwu, ze stosunku zobowiązaniowego wynikało dla powoda pierwotnie określone roszczenie, którego wartość przekraczała próg kwotowy wskazany w art. 5051 pkt. 1 k.p.c., jednak przed wytoczeniem powództwa doszło w wyniku zaspokojenia części należności do obniżenia wartości roszczenia poniżej tego progu, nie ma podstaw do stosowania art. 5053 § 2 (
(...) Wskazać trzeba, że choć przy takim rozumieniu omawianego przepisu może dochodzić do rozpoznawania w postępowaniu uproszczonym spraw wprawdzie o drobne kwotowo roszczenia, pozostałe po zaspokojeniu reszty należności, lecz wynikających ze skomplikowanych i złożonych stosunków prawnych, to jednak wobec możliwości zastosowania w takiej sytuacji przepisu art. 5057 k.p.c. nie dojdzie do naruszenia istoty i celu tego postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy rozstrzygnął przedstawione zagadnienie prawne, jak w uchwale.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.