i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Przepisy wprowadzające kodeks cywilny oraz przyjmując, iż poprzednik prawny pozwanego był w złej wierze, gdyż decyzja w przedmiocie zezwolenia na przeprowadzenie linii energetycznej nie odnosiła się do nieruchomości powódki, przyjął, iż termin zasiedzenia rozpoczął się dnia 01 stycznia 1965 roku i wynosił 20 lat. Nabycie służebności przez zasiedzenie nastąpiło zatem 01 stycznia 1985 roku. Sąd I instancji miał na uwadze, iż poprzednikiem prawnym pozwanego był Skarb Państwa, który do 1 lutego 1989 roku był właścicielem urządzeń przesyłowych i dopiero po tej dacie poprzednik prawny pozwanego korzystał z nieruchomości w zakresie odpowiadającym służebności przesyłu we własnym imieniu i na własną rzecz. Sąd Rejonowy uznał, iż do okresu samoistnego posiadania wykonywanego przez poprzedników prawnych pozwanego po dniu 01 lutego 1989 roku, można zaliczyć okres posiadania Skarbu Państwa sprzed tej daty. Zaznaczył, iż objęcie w posiadanie służebności przesyłu przez poprzedników prawnych zakładu energetycznego oraz jej posiadanie odbywało się w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa działającego w ramach dominium, a nie imperium i zakład może, na podstawie art. 176 § 1 w związku z art. 292 k.c., doliczyć do okresu swojego posiadania służebności przesyłu posiadanie tej służebności przez jego poprzedników prawnych, trwające do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 roku. (...) Spółka Akcyjna w L. jest następcą Skarbu Państwa jako posiadacz zależny urządzeń przesyłowych usytuowanych na nieruchomości powódki, a przez to jest posiadaczem służebności odpowiadającej w swej treści służebności przesyłu. Sąd I instancji uznał za zasadny zarzut przedawnienia roszczenia o zapłatę kwoty 10.000 złotych tytułem częściowego odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości. O kosztach procesu i brakujących wydatkach w sprawie orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sporu. Apelację od powyższego wyroku złożyła powódka zaskarżając punkt I wyroku w części oddalającej powództwo w zakresie kwoty 19.000 złotych oraz punkt II i III. Wyrokowi w zaskarżonej części zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 224 k.c., art. 225 k.c. i art. 230 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c. poprzez uznanie, iż nie można akceptować rozciągania stosowania przepisów art. 224, art. 225 i art. 230 k.c. na przypadki naruszeń własności, które uzasadniają roszczenie negatoryjne, bowiem wymienione przepisy wiążą roszczenia uzupełniające jedynie z pozbawieniem właściciela władztwa nad rzeczą i wykonywaniem tego władztwa przez naruszyciela, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładania w/w przepisów prowadzi do przyjęcia, iż właścicielowi nieruchomości przysługuje roszczenie o odpowiednie wynagrodzenia za korzystanie z niej przeciwko posiadaczowi służebności w złej wierze, niezależnie od zgłoszenia roszczenia określonego w art. 222 § 2 k.c.; 2) art. 224 § 2 k.c. w zw. z art. 225 k.c. poprzez uznanie: a. iż powódce nie należy się wynagrodzenie tytułem bezumownego korzystania z części należącej do niej nieruchomości w sytuacji, gdy pozwany korzysta bezumownie z jej nieruchomości i z tego tytułu zobowiązany jest do zapłaty na jej rzecz wynagrodzenia, zaś w przypadku przyjęcia za prawidłowe zasiedzenia służebności, to zasiedzenie nastąpiło na rzecz Skarbu Państwa (w zakresie linii elektroenergetycznej 110 kV B. — B.), a nie na rzecz pozwanego lub jego poprzednika prawnego i nie może on legitymować się tytułem prawnym do korzystania z nieruchomości powódki; b. poprzednik prawny pozwanego nabył przez zasiedzenie służebność do linii napowietrznej niskiego napięcia nN z dniem 6 marca 2002 r. w sytuacji, gdy na poczet okresu zasiedzenia, wymaganego do zasiedzenie nie można zaliczyć okresu posiadania nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności gruntowej przez pozwanego przed dniem 1 lutego 1989 r.; przedsiębiorstwa państwowego nie można uznać bowiem w okresie do 1 lutego 1989 r. za samoistnego posiadacza nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności gruntowej; okres posiadania mógł rozpocząć się dopiero 1 lutego 1989 r., tj. z dniem, w którym przestała obowiązywać zasada jednolitej własności państwowej zapisana w art. 128 k.c., gdyż dopiero wtedy doszło do rozdzielenia własności i przedsiębiorstwa państwowe mogły nabywać na swoją rzecz własność i inne prawa rzeczowe, c. iż powódce nie należy się wynagrodzenie tytułem bezumownego korzystania z części należącej do niej nieruchomości w sytuacji, gdy pozwany nie legitymuje się tytułem prawnym do korzystania z jej nieruchomości w zakresie dwutorowej linii napowietrznej relacji (...) B. - (...) 4 i (...) B. - C. (co do której nie stwierdzono zasiedzenia służebności); 3) art. 285 § 1 i 2 w zw. z art. 292 § l w zw. z art. 172 k.c. poprzez uznanie, iż: a. doszło do zasiedzenia służebności gruntowej przez Skarb Państwa w sytuacji niewykazania przez pozwaną nieruchomości władnącej w rozumieniu art. 285 § 1 i 2 k.c., zaś dla powstania służebności oprócz nieruchomości obciążonej niezbędne jest wskazanie nieruchomości władnącej, służebność przysługuje bowiem właścicielowi nieruchomości władnącej, zaś uznając, iż zasiedzenie służebności nastąpiło na rzecz Skarbu Państwa oraz poprzednika prawnego pozwanego winno wskazać nieruchomość władnącą stanowiącą własność Skarbu Państwa oraz poprzednika prawnego pozwanego, b. spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 292 § 1 k.c. nabycia służebności przesyłu w wyniku zasiedzenia, i uznanie, iż chwilą objęcia nieruchomości w posiadanie jest chwila posadowienia urządzeń infrastruktury technicznej na działce powódki zakończenie budowy, w sytuacji, gdy nie wykazano od kiedy Skarb Państwa rozpoczął korzystanie z trwałego i widocznego urządzenia - przystąpienia do eksploatacji każdej z 3 linii, a zatem nie wskazano terminu od którego należy liczyć bieg zasiedzenia służebności; 4) art. 292 k.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez niewykazanie daty rozpoczęcia eksploatacji urządzeń infrastruktury technicznej na działce powoda w sytuacji, gdy służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia, a zatem bieg zasiedzenia rozpoczyna się z chwilą rozpoczęcia korzystania z urządzeń (każdego z osobna), a nie zaś z chwilą jego budowy; 5) art. 176 § l k.c. w zw. z art. 292 k.c. poprzez uznanie, iż pozwany może doliczyć do okresu swojego posiadania służebności przesyłu posiadanie tej służebności przez jego poprzedników prawnych, trwające do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r., w sytuacji, gdy: a. wobec stwierdzenia zasiedzenia na rzecz Skarbu Państwa w zakresie linii elektroenergetycznej 110 kV B. - B., aktualny posiadacz służebności nie może skorzystać z tego zaliczenia, jeśli inny podmiot wcześniej już nabył ją przez zasiedzenie; samoistny posiadacz służebności przesyłu nie może doliczyć sobie okresu posiadania osoby na rzecz której nastąpił zasiedzenie służebności gruntowej, analogicznie jako samoistny posiadacz nie może doliczyć sobie czasu posiadania właściciela; b. w zakresie linii napowietrznej niskiego napięcia nN (stwierdzenia zasiedzenia z dniem 6 marca 2002 r.) przedsiębiorstwa państwowego nie można uznać w okresie od 1 lutego 1989 r. za samoistnego posiadacza nieruchomości, co oznacza, że niedopuszczalne jest zaliczenie posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe wykonywanego przed tą datą do okresu potrzebnego do nabycia służebności przez zasiedzenie przez następcę prawnego tego przedsiębiorstwa; II. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 233 k.p.c. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w konsekwencji prowadzącą do uznania, że: a. pozwany posiada tytuł prawny do korzystania z części nieruchomości powoda - pozwanemu przysługuje względem nieruchomości powódki służebność gruntowa o treści odpowiadającej służebności przesyłu nabyta na drodze zasiedzenia stosownie do art. 292 k.c. w sytuacji, gdy nie spełnione zostały przesłanki uprawniające do zasiedzenia służebności gruntowej tj.: - nie wskazano nieruchomości władnącej w rozumieniu art. 285 k.c., - zasiedzenie nastąpiło na rzecz Skarbu Państwa (i to jedynie co do 1 linii), a więc innego od pozwanego podmiotu prawnego, zaś pozwany nie wykazał przeniesienia posiadania na jego rzecz nieruchomości władnącej, - co do linii dwutorowej linii napowietrznej relacji (...) B. (...) 4 i (...) B. - C. Sąd Rejonowy uznał, iż nie jest zasadny zarzut zasiedzenia służebności; b. powódce nie należy się wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z jej nieruchomości przez pozwanego w sytuacji, gdy spośród 3 linii przesyłowych obciążających jej nieruchomość Sąd ustalił zasiedzenie służebności gruntowej co do 2 tj. do linii napowietrznej niskiego napięcia nN zasilającej budynek przy ul. (...) oraz dwutorowej linii napowietrznej 110 kV relacji W. — (...) M., zaś w zakresie dwutorowej linii napowietrznej relacji (...) B. - (...) 4 i (...) B. - C. Sąd uznał, iż zarzut zasiedzenia służebności nie jest zasadny, zaś nabycie służebności mogłoby nastąpić dopiero 31 grudnia 2017 r. (vide str. 6 akapit 2 uzasadnienia wyroku); wobec powyższego Sąd pominął, iż w związku z przebiegiem linii pozwany korzysta z nieruchomości powódki bezumownie; c. do wykazania zasiedzenia konieczne jest wykazanie chwili objęcia nieruchomości w posiadanie, czyli w tym wypadku chwili posadowienia urządzeń infrastruktury na działce powoda, w sytuacji, gdy służebność gruntowa może być nabyta tylko w wypadku gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia, a zatem bieg zasiedzenia rozpoczyna się z chwilą rozpoczęcia korzystania z urządzenia, o którym mowa w zd. 1 art. 292 k.c. w zakresie odpowiadającym treści służebności — rozpoczęcia eksploatacji każdej z 3 linii, zaś tego momentu pozwany nie wykazał, nie wskazał dokładnej daty, od której rozpoczęło się korzystanie z urządzeń znajdujących się na nieruchomości powódki; d. uznanie, iż poprzednikiem prawnym pozwanego był Skarb Państwa, w sytuacji, gdy pozwany jest następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego, które wykonywało jedynie zarząd mieniem Skarbu Państwa, nie we własnym imieniu lecz w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa i nie wykazała, aby Skarb Państwa przeniósł to posiadanie na rzecz Zakładu (...), e. pozwany jest następcą prawnym Skarbu Państwa, w sytuacji, gdy okoliczności tej pozwany nie wykazał i nie sposób stwierdzić w jakiej dacie posiadanie mienia państwowego zostało przeniesione na poprzedników prawnych pozwanego, nie wykazano aby Skarb Państwa przeniósł posiadanie oraz własność nieruchomości władnącej na rzecz Zakładu (...), co uniemożliwia doliczenie okresu posiadania przez pozwanego. Wskazując na powyższe wniosła o: . zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w zaskarżonej części i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 19.000 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu za I i 11 instancję wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie: uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu za II instancję wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. SĄD OKRĘGOWY USTALIŁ I ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie w części. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska Sądu Rejonowego co do tego, że powódce nie przysługują roszczenia uzupełniające. Natomiast aprobuje ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Rejonowego co do tego, iż doszło do zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu odnośnie linii niskiego napięcia (
ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Przepisy wprowadzające kodeks cywilny, jeżeli zasiedzenie rozpoczęte przed wejściem w życie kodeksu cywilnego nastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych (czyli w przepisach prawa rzeczowego) wcześniej, niż termin zasiedzenia liczony od wejścia w życie kodeks cywilnego - 01.01.1965 roku, zasiedzenie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Jako zasadę w art.
Do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed wejściem w życie kodeksu cywilnego, od czasu jego wejścia w życie powinno się stosować, z wyjątkiem wskazanym wyżej, przepisy kodeksu cywilnego. Zgodnie z art.
1 jeżeli termin zasiedzenia według kodeksu cywilnego jest krótszy, niż według przepisów dotychczasowych (czyli przepisów prawa rzeczowego), bieg zasiedzenia należy liczyć od daty wejścia w życie kodeksu cywilnego, czyli od dnia 01.01.1965 roku, co przy zasiedzeniu w złej wierze skutkuje upływem terminu zasiedzenia z dniem 01.01.1985 roku. Zezwolenie z dnia 22.12.1959 r. na przeprowadzenie linii elektroenergetycznej wydane na podstawie art. 35 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 roku (k. 136) nie dotyczy nieruchomości poprzedników prawnych powódki, a pozwany nie przedstawił innej decyzji wywłaszczeniowej odnoszącej się do tej konkretnej nieruchomości, co skutkuje przyjęciem złej wiary posiadacza służebności. W tym stanie rzeczy zasiedzenie służebności nastąpiłoby z dniem 01.01.1985 roku na rzecz Skarbu Państwa, lecz co istotne - zasiedzenie służebności nastąpiłoby jedynie w pasie eksploatacyjnym wzdłuż pierwotnej jednotorowej linii energetycznej. Tymczasem z zeznań świadka K. W. (k. 130) wynika, że zasięg oddziaływania linii jednotorowej różni się od zasięgu oddziaływania linii dwutorowej, gdyż linia dwutorowa jest szersza, wobec czego zakres korzystania z tej służebności w przypadku linii jednotorowej jest inny (węższy), niż w przypadku linii dwutorowej. Ciężar dowodu zakresu posiadania służebności spoczywał na pozwanym, gdyż to on wywodził z tego faktu skutki prawne (art. 6 k.c.). Pozwany nie wykazał, jaki był zakres korzystania z jednotorowej linii energetycznej 110 kV B. - B., wobec czego niemożliwe jest ustalenie, w jakim zakresie doszło do zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu w odniesieniu do dwutorowej linii energetycznej 110 kV (...) B. - (...) i (...) B. - C.. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy nie mógł uwzględnić zarzutu zasiedzenia służebności w odniesieniu do tej linii energetycznej. Reasumując, apelacja powódki zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej wynagrodzenia za bezumowne korzystnie z nieruchomości zajętej pod dwutorową linię energetyczną 110 kV (...) B. - (...) i (...) B. - C., na całym pasie tej linii w granicach ewidencyjnych nieruchomości powódki i za cały okres objęty żądaniem, to jest od czerwca 2001 roku do grudnia 2002 roku. W celu ustalenia wysokości należnego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie Sąd Okręgowy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w ramach którego dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego sądowego M. A. zlecając mu między innymi ustalenie, co do każdej z linii przesyłowych osobno, wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z części nieruchomości, której użytkowanie wskutek istnienia urządzeń przesyłowych jest wyłączone lub ograniczone. Następnie zaś Sąd Okręgowy dopuścił dowód z kolejnej opinii uzupełniającej biegłego sądowego M. A. zlecając mu wyliczenie wysokości kwoty wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości na poziomie cen nieruchomości i czynszów dzierżawnych z lat 2001 i 2002. Biegły sądowy M. A. w opinii uzupełniającej z dnia 18.01.2013 roku wyliczył wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości zajętej pod dwutorową linię wysokiego napięcia 110 kV (...) C. - (...) 4 za rok 2001 na kwotę 3.203,82 złote i za rok 2002 na kwotę 4.062,36 złote. Jednocześnie w sposób przekonujący odniósł się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym pozwanego z dnia 17.12.2012 roku. Mianowicie biegły wyjaśnił, z jakich względów przyjął współczynnik „u” z górnej granicy przedziału - 0,083, jak też wskazał, iż współczynnik współkorzystania „k” przybiera w tym przypadku wartość na poziomie k = 1, co wynika z obszaru oddziaływania dwutorowych linii wysokiego napięcia przebiegających przez nieruchomość powódki (zob. opinia uzupełniająca z dnia 18.01.2013 r. - k. 313-325). Żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń do powyższej opinii uzupełniającej, a biegły na rozprawie apelacyjnej w dniu 14.03.2013 roku podtrzymał opinię złożoną do akt i wyczerpująco wyjaśnił wątpliwości pełnomocnika pozwanej (k. 341-342). Zdaniem Sądu Okręgowego opinia uzupełniająca została sporządzona rzetelnie i fachowo, jest zgodna z tezą dowodową i stanowi istotny środek dowodowy w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób dopatrzyć się w przedstawionych wnioskach oraz uzasadniających je wywodach błędów, nieścisłości, czy też nielogiczności, dla których należałoby odmówić im waloru wiarygodności. Dlatego też Sąd Okręgowy wyliczając wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie należne powódce posiłkował się opinią uzupełniającą biegłego sądowego M. A. z dnia 18.01.2013 roku. Powódka po rozszerzeniu powództwa domagała się wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości za łączny okres od czerwca 2001 roku do grudnia 2002 roku. Zgodnie z opinią uzupełniającą z dnia 18.01.2013 roku wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości zajętej pod dwutorową linię wysokiego napięcia 110 kV (...) C. - (...) 4 za rok 2001 wynosi 3.203,82 złote, zatem za okres od czerwca 2001 roku do grudnia 2001 roku wynosi 1.868,89 złotych (3.203,82 zł : 12 m-cy x 7 m-cy) i taką kwotę należało zasądzić na rzecz powódki. Ustawowe odsetki od tej kwoty Sąd Okręgowy zasądził na zasadzie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. od dnia 26.07.2011 roku, to jest od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu (k. 38). Natomiast zgodnie z opinią wynagrodzenie za bezumowne korzystanie za rok 2002 wynosi 4.062,36 złotych. Wobec tego na rzecz powódki należało zasądzić taką kwotę z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 08.03.2012 roku, czyli od dnia następnego po rozszerzeniu powództwa na rozprawie w obecności pełnomocnika strony przeciwnej (k. 207). Zmiana rozstrzygnięcia co do meritum skutkowała koniecznością zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu za pierwszą instancję. Ostatecznie powództwo zostało uwzględnione w 20% i zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 100 zd. 1 k.p.c. w takim stosunku pozwany powinien pokryć koszty procesu za pierwszą instancję. Na koszty procesu wyłożone przez powódkę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym składa się: opłata od pozwu w kwocie 975 złotych, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych, opłata sądowa od rozszerzonego powództwa w kwocie 475 złotych, zaliczka w kwocie 800 złotych wykorzystana na poczet kosztów opinii biegłego i wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej 2.400 złotych ustalone na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Natomiast na koszty procesu w pierwszej instancji wyłożone przez pozwanego składa się kwota 34 złotych poniesiona tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictwa i substytucji oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej 2.400 złotych ustalone na podstawie § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia. Łączne koszty procesu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wyniosły zatem 7.101 złotych, z czego pozwany powinien pokryć 20%, czyli 1.420,20 złotych. W konsekwencji tytułem części kosztów procesu za pierwszą instancję powódka powinna zwrócić pozwanemu kwotę 1.013,80 złotych. Dlatego też należało zmienić punkt II zaskarżonego wyroku i zasądzoną tam kwotę obniżyć do wysokości 1.013,80 złotych. Na brakujące wydatki w sprawie w pierwszej instancji składa się kwota 179,70 złotych pokryta tymczasowo ze Skarbu Państwa. Z uwagi na częściowe uwzględnienie powództwa wydatki te należało rozdzielić między stronami stosunkowo do stopnia przegranej, zgodnie z art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 100 zd. 1 k.p.c. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy zmienił punkt III zaskarżonego wyroku w ten sposób, że kwotę wydatków należnych Skarbowi Państwa od powódki obniżył do wysokości 143,76 złotych i nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa od pozwanego kwotę 35,94 złotych. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i orzekł, jak w sentencji, oddalając na mocy art. 385 k.p.c. apelację w pozostałym zakresie. Koszty procesu w postępowaniu odwoławczym rozliczono stosunkowo na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. Apelacja została uwzględniona w 31% i w takim stosunku pozwany powinien pokryć koszty procesu w postępowaniu odwoławczym wyłożone przez obie strony. Łączne koszty procesu w drugiej instancji poniesione przez obie strony wyniosły 3.350 złotych. Na koszty te składają się koszty wyłożone przez powódkę w łącznej kwocie 2.150 złotych, w tym opłata od apelacji w wysokości 950 złotych i wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej 1.200 złotych ustalone w oparciu o § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia oraz koszty poniesione przez pozwanego, to jest wynagrodzenie reprezentującego go pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej 1.200 złotych ustalone w oparciu o § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia. Skoro pozwany powinien pokryć koszty procesu w kwocie 1.038,50 złotych (31% x 3.350 zł), zaś wyłożył kwotę 1.200 złotych, to należało zasądzić od powódki na rzecz pozwanego kwotę 161,50 złotych tytułem zwrotu części kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym. O brakujących wydatkach w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 100 zd. 1 k.p.c. Nieuiszczone koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym wyniosły łącznie 1.056,74 złotych, która to kwota została wypłacona biegłemu tytułem wynagrodzenia za sporządzenie dwóch opinii uzupełniających i pokryta tymczasowo ze Skarbu Państwa. Skoro apelacja została uwzględniona w 31 %, to tytułem brakujących wydatków nakazano pobrać na rzecz Skarbu Państwa od powódki kwotę 729,15 złotych, zaś od pozwanego kwotę 327,59 złotych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.