k.p., przez pominięcie, że obie sprawy oparte są na tych samych faktach, a więc zachodzi powaga rzeczy osądzonej oraz 2) art. 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 3 k.p.c., przez pominięcie, że ocena pracy powódki obejmuje ten sam 3 okres wykonywania obowiązków pracowniczych co w poprzedniej sprawie. Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji powódka wskazała na potrzebę wy- kładni art. 30 §
k.p., która w jej ocenie prowadzi do wniosku, że w „ra- mach tej samej umowy o pracę obejmującej ten sam okres zatrudnienia można zło- żyć oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę tylko jeden raz". Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Powódka zarzuca, że Sąd drugiej instancji nie wziął pod uwagę z urzędu nie- ważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji (art. 378 § 1 k.p.c.), polega- jącej na wydaniu wyroku w sprawie prawomocnie osądzonej (art. 379 pkt 3 k.p.c.). Powódka nie uwzględnia jednak, że zgodnie z art. 366 k.p.c. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia między tymi samymi stronami. Dla przyjęcia powagi rzeczy osądzonej, a następnie nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 3 k.p.c., konieczne jest więc przede wszystkim stwierdzenie tożsamości podstawy sporów stanowiących przedmiot dwóch rozstrzygnięć sądowych. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W poprzedniej sprawie między stronami (wy- rok Sądu Rejonowego w Świdnicy z 25 czerwca 2003 r. i wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 8 stycznia 2004 r.) przedmiotem sporu była ocena zgodności z prawem wypowiedzenia dokonanego w dniu 30 kwietnia 2003 r., a podstawa rozstrzygnięcia była ograniczona do oceny zgodności z prawem wskazania przyczyny wypowiedze- nia w pisemnym oświadczeniu pracodawcy (utrata zaufania). W rozpoznawanej spra- wie natomiast, przedmiotem sporu była ocena zgodności z prawem wypowiedzenia dokonanego w dniu 28 stycznia 2004 r., a podstawą rozstrzygnięcia była nie tylko ocena zgodności z prawem wskazania przyczyny wypowiedzenia w pisemnym oświadczeniu pracodawcy (szczegółowo wskazane fakty uzasadniające utratę zaufa- nia), ale przede wszystkim uznanie, że stanowiły one uzasadnioną przyczynę wypo- wiedzenia umowy o pracę. W rozpoznawanej sprawie inny był więc przedmiot roz- strzygnięcia, a przede wszystkim inna podstawa sporu. Zarzut naruszenia art. 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 3 k.p.c. jest tym samym bezzasadny. 4 Sąd drugiej instancji nie naruszył też art. 30 §
Zgodnie z tymi przepisami, umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z za- chowaniem okresu wypowiedzenia, a w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę na czas nieokreślony powinna być wskazana przyczyna uzasadnia- jąca wypowiedzenie. Pozwany pracodawca złożył bowiem powódce oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę, w którym wskazał konkretne i rzeczywiste przyczyny rozwiązania umowy. Problem prawny występujący w sprawie dotyczy w rzeczywistości wykładni art. 45 § 1 k.p. i sprowadza się do zagadnienia, czy po przywróceniu do pracy wyro- kiem sądu ze względu na wady wypowiedzenia (formalne, np. naruszenie art. 30 § 4 lub 38 § 1 k.p.) pracodawca może dokonać ponownie wypowiedzenia z powołaniem się na te same przyczyny (fakty), które leżały u podstaw poprzedniego wypowiedze- nia, a ściślej mówiąc, czy takie ponowne wypowiedzenie jest uzasadnione w rozu- mieniu art. 45 § 1 k.p. Ponieważ problem ten pośrednio dotyczy wykładni art. 30 § 4 k.p., Sąd Najwyższy uznał, że jego rozważenie nie wykracza poza granice podstaw kasacyjnych (art. 39311 k.p.c.). W judykaturze w tym zakresie występuje rozbieżność. W niektórych, zwłasz- cza starszych orzeczeniach, przyjmuje się, że powoływanie się po raz drugi na te same okoliczności w sprawie toczącej się wskutek odwołania od wypowiedzenia zmieniającego, mimo że były one już rozpatrywane we wcześniejszej sprawie na skutek odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę, nie może odnieść skutku (wy- rok OSPiUS w Łodzi z dnia 30 lipca 1975 r., I P 557/75, Służba Pracownicza 1975 nr 10, s. 32). Podobną myśl można odczytać w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 1978 r., I PRN 173/77 (OSPiKA 1979 nr 3, poz. 49 z glosą J. Pacho; PiZS 1980 nr 1, s. 70 z glosą J. Elżanowskiego), według którego zakład pracy nie może rozwiązać z pracownikiem umowy o pracę z jego winy bez wypowiedzenia, jeżeli uprzednio z tej samej przyczyny wypowiedział mu umowę o pracę. Ten kierunek wy- kładni został przede wszystkim zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku Sądu Naj- wyższego z dnia 10 kwietnia 1997 r., I PKN 94/97 (OSNAPiUS 1998 nr 4 poz. 115). W sprawie tej wypowiedzenie umowy o pracę uznane zostało za bezskuteczne pra- womocnym wyrokiem sądu z uwagi na niewyczerpanie przez pracodawcę trybu kon- sultacji związkowej. Orzeczenie zostało wydane bez badania merytorycznych przy- czyn wypowiedzenia. W ocenie Sądu Najwyższego przedstawionej w uzasadnieniu omawianego wyroku, przyczyny powołane w tym wypowiedzeniu, wobec prawomoc- 5 nego orzeczenia jego bezskuteczności, nie mogły stanowić uzasadnienia kolejnego wypowiedzenia umowy o pracę. Sąd Najwyższy uznał, że prawomocne orzeczenie o bezskuteczności wypowiedzenia umowy o pracę, oparte o stwierdzenie naruszenia przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, bez sądowego zbadania merytorycznych przyczyn wypowiedzenia, przekreśla znaczenie prawne i możliwość powoływania tych samych przyczyn jako uzasadnienia kolejnego wypowiedzenia umowy o pracę. Przyczyny te stają się bowiem nieaktualne z uwagi na prawomocne orzeczenie bez- skuteczności wypowiedzenia. Inny kierunek wykładni wynika z nowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego. W szczególności w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 maja 1999 r., I PKN 57/99 (OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 576), Sąd Najwyższy przyjął, że naruszenie przez pra- codawcę przepisów formalnych, obowiązujących przy dokonywaniu tzw. zwolnień grupowych, chociaż stanowi w myśl art. 45 § 1 k.p. podstawę żądania przywrócenia do pracy, nie pozbawia pracodawcy możliwości ponownego wypowiedzenia - w spo- sób prawidłowy - umowy o pracę. W szczególności zaś w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r., I PK 154/03 (OSNP 2004 nr 21, poz. 373), Sąd Najwyższy stwierdził, że pra- womocne orzeczenie sądu przywracające pracownika do pracy, oparte na stwierdze- niu naruszenia przepisów o wypowiadaniu, bez zbadania jego merytorycznej zasad- ności, nie pozbawia pracodawcy możliwości ponownego wypowiedzenia umowy z powołaniem się na te same przyczyny. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy, niepodzielając (odstępując od) wykładni przedstawionej w wyżej powołanym wyroku z dnia 10 kwietnia 1997 r., I PKN 94/97, stwierdził między innymi, że art. 45 § 1 k.p. wymienia dwa rodzaje wadliwości rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, które mają odrębny charakter i każda z nich stanowi samodzielną podstawę ubezsku- tecznienia wypowiedzenia, względnie przywrócenia do pracy albo zasądzenia od- szkodowania. Wypowiedzenie może być nieuzasadnione lub naruszające przepisy o wypowiadaniu umów o pracę. Z art. 45 § 1 k.p. ani z innych przepisów o wypowiada- niu umów o pracę nie wynika, że prawomocne orzeczenie o bezskuteczności wypo- wiedzenia umowy o pracę, oparte na naruszeniu przepisów o wypowiadaniu umów o pracę w tym trybie, bez sądowego zbadania merytorycznych przyczyn wypowiedze- nia, miałoby przekreślać znaczenie prawne i możliwość powoływania tych samych przyczyn jako uzasadnienia kolejnego wypowiedzenia umowy o pracę, Przepisy Ko- deksu pracy nie dają podstaw do przyjęcia mechanizmu prawnego, według którego prawomocne orzeczenie o bezskuteczności wypowiedzenia oparte wyłącznie o nie- 6 dochowanie wymagań dotyczących trybu powoduje „nieaktualność" przyczyny wypo- wiedzenia. Konsekwencji takiej nie można też wyprowadzać z ogólnych zasad pro- cesu cywilnego, a mianowicie z zasady powagi rzeczy osądzonej. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela tę argu- mentację i wynikającą z niej wykładnię. Oznacza to, że po przywróceniu do pracy wyrokiem sądu ze względu na niezgodność wypowiedzenia z przepisami dotyczą- cymi jego warunków, które można określić jako formalne, pracodawca może dokonać ponownie wypowiedzenia z powołaniem się na te same przyczyny (fakty), które le- żały u podstaw poprzedniego wypowiedzenia, jeżeli przyczyny te nie zostały w po- przednim postępowaniu ocenione jako nieuzasadnione oraz zachowały aktualność w tym znaczeniu, że nadal stanowią uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia w rozu- mieniu art. 45 § 1 k.p. O tym, czy przyczyny te zachowały aktualność decydują oko- liczności konkretnej sprawy (w tym także sam upływ czasu - por. teza XII uchwały pełnego składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 r., III PZP 10/85, wytyczne w przedmiocie stosowania art. 45 k.p., OSNCP 1985 nr 11, poz. 164 oraz teza XII uchwały pełnego składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1978 r., V PZP 6/77, wytyczne orzecznictwa w przedmiocie wykładni przepisów kodeksu pracy normują- cych współdziałanie kierownika zakładu pracy z organami związków zawodowych przy rozwiązywaniu umów o pracę - w szczególności art. 38, art. 42 § 1, art. 52 § 3 i § 4, art. 53 § 4 i art. 177 § 1 k.p., OSNCP 1977 nr 8, poz. 127). Sąd drugiej instancji dokonał oceny w tym zakresie i nie została ona skutecznie podważona w kasacji. Z tych względów kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 39312 k.p.c., a o kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 102 k.p.c. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.