k.p., przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Minister Finansów nie posiada biernej legitymacji proce- sowej w niniejszej sprawie; 2) naruszenia przepisów postępowania cywilnego, a mia- nowicie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowo- dów, polegające na przyjęciu, że strona pozwana ustali powódce nowe stanowisko pracy i wynagrodzenie niezwłocznie po zakończeniu zwolnienia lekarskiego oraz nieustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku do zarzutu na- 9 ruszenia art. 22 § 1 k.p., co ma istotne znaczenie dla możliwości kontroli prawidłowo- ści wyroku. Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, ewentualnie o uchylenie wyroków Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a w razie uznania przez Sąd Najwyższy zasadności jedynie zarzutów naruszenia prawa materialnego, o zmianę wyroku i uznanie odwołania po- wódki i przeniesienia na inne stanowisko za niezgodne z prawem oraz nakazanie pozwanemu dopuszczenia powódki do pracy na dotychczasowych warunkach pracy. Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji skarżąca wskazała wy- stępowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych oraz konieczności wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Po pierwsze, istnieje koniecz- ność wyjaśnienia, czy możliwe jest istnienie stosunku pracy, w którym brak jest dwóch podstawowych cech tego stosunku, a mianowicie stanowiska pracy (pracy określonego rodzaju) oraz wynagrodzenia za pracę, w związku z treścią art. 22 § 1 k.p. Skarżąca podniosła, że o ile w doktrynie i orzecznictwie istnieje zgoda co do tego, że brak określenia wynagrodzenia za pracę nie dyskwalifikuje stosunku pracy (np. wyrok Sądu Najwyższego z 22 lutego 2001 r., I PKN 690/00, OSNP 2003 nr 20, poz. 489), o tyle brak jest jednoznacznego stanowiska co do możliwości istnienia stosunku pracy (w szczególności pracownika mianowanego), w którym nie określono rodzaju pracy, co w połączeniu z brakiem określenia wynagrodzenia czyni stosunek pracy „ułomnym". Po drugie, istnieje konieczność rozstrzygnięcia istotnego zagad- nienia prawnego oraz dokonania wykładni art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych co do tego, czy możliwe jest przeniesienie urzędnika pań- stwowego na inne stanowisko bez określenia tego stanowiska oraz wynagrodzenia za pracę. Po trzecie, istnieje także konieczność dokonania wykładni art.
k.p., a mianowicie czy legitymację procesową bierną w sprawie przeniesienia na inne stanowisko, w trybie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, ma wyłącznie pracodawca, czy także organ dokonujący przeniesienia, również w sytuacji, gdy nie jest upoważniony do dokonania przeniesienia. O ile bowiem kwestia ta jest jasna w sprawach dotyczących rozwiązania stosunku pracy, o tyle zarówno orzecznictwo jak i doktryna nie wypowiadają się w tej kwestii w przypadku czynności niezwiązanych z rozwiązaniem stosunku pracy. Po czwarte, istnieje konieczność roz- strzygnięcia, czy z art. 41 ust. 2a w związku z art. 42 ust. 1a i art. 37 ust. 10 ustawy z 10 dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych wynika, że niezależnie od zaskarżenia odmowy poświadczenia bezpieczeństwa należy odsunąć pracownika od dostępu do informacji niejawnych i czy jest to wystarczająca przesłanka do zastoso- wania do pracownika art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. W ocenie powódki, kasacja powinna zostać rozpoznana także dlatego, że za- skarżony wyrok oczywiście narusza prawo poprzez zaakceptowanie przez Sąd Okręgowy, jako zgodnej z prawem, sytuacji przeniesienia pracownika na inne stano- wisko, mimo braku przesłanek z art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów pań- stwowych. Brak określenia stanowiska pracy i wynagrodzenia jest w oczywistej sprzeczności z dyspozycją tego przepisu, co z kolei znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, między innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 marca 1999 r., II SA 1680/98, LEX nr 46174; z 15 marca 1999 r., II SA 1915/98 LEX nr 46600; z 23 października 1995 r., II SA 2205/95, Prawo Pracy 1996 nr 9, poz. 40. Ponadto - według skarżącej - oczywiście narusza prawo zaakceptowanie moż- liwości przeniesienia na inne stanowisko przez Ministra Finansów. Sąd Okręgowy uznał, że do oświadczenia woli pracodawcy przenoszącego powódkę na inne stano- wisko nie należy stosować powołanych w oświadczeniu Ministra art. 5 ust. 1 i ust. 4b pkt 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Wobec braku takich podstaw nie można przyjąć, iż przeniesienie powódki na inne stanowisko pracy mogło zostać do- konane przez Ministra Finansów, lecz powinno zostać dokonane przez dyrektora izby skarbowej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż część podniesionych w niej zarzutów należy uznać za usprawiedliwione. Nietrafny jest zarzut naruszenia art.
k.p., co miałoby polegać na błędnym przyjęciu, że Minister Finansów nie po- siada biernej legitymacji procesowej w niniejszej sprawie. Minister Finansów nie jest pracodawcą dla pracowników urzędów skarbowych. Nie był też pracodawcą powódki. Pracodawcą powódki w rozumieniu art. 3 k.p., w stosunku do którego mogło być zgłoszone na drodze procesu cywilnego (w postępo- waniu odrębnym w sprawach z zakresu prawa pracy) żądanie przywrócenia do pracy na dotychczasowym stanowisku, był wyłącznie pozwany Urząd Skarbowy w S. Pra- codawcą powódki jako naczelnika urzędu skarbowego był zatem ten urząd skarbo- 11 wy, a nie Minister Finansów (minister jest organem władzy, a pracodawcą mogłoby być ewentualnie ministerstwo, gdyby powódka faktycznie wykonywała swoje obo- wiązki pracownicze jako urzędnik państwowy zatrudniony w ministerstwie, a nie w urzędzie skarbowym). Przeniesienie na inny szczebel pewnych uprawnień praco- dawcy (dotyczących nawiązania, rozwiązania lub przekształcenia stosunku pracy) nie powoduje zmiany pracodawcy. Powódka jako naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pozostawała pracownikiem tego Urzędu, chociaż pewne czynności z zakresu prawa pracy (przede wszystkim powołanie jej na stanowisko naczelnika oraz odwołanie z tego stanowiska) podejmował Minister Finansów. Analogiczne stanowisko było już prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, np. w sprawie dotyczącej okrę- gowych inspektorów pracy (uchwała składu siedmiu sędziów z 24 listopada 1992 r., I PZP 59/92, OSNCP 1993 nr 4, poz. 49), sędziów sądu rejonowego (uchwała z 23 lipca 1993 r., I PZP 30/93, OSNCP 1994 nr 6, poz. 123) oraz prezesa sądu rejono- wego (wyrok z 19 września 1996 r., I PKN 101/95, OSNAPiUS 1997 nr 7, poz. 112), a także dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy (wyrok z 19 grudnia 1997 r., I PKN 448/97, OSNAPiUS 1998 nr 22, poz. 649), a nawet naczelnika urzędu skarbowego (uchwała z 7 sierpnia 2002 r., III PZP 16/02, OSNAPiUS 2002 nr 23, poz. 563). Z tych przyczyn słusznie Sąd Apelacyjny uznał, że po stronie pozwanego Ministra Fi- nansów brak było w rozpoznawanej sprawie - niewątpliwie z zakresu prawa pracy - legitymacji biernej (materialnej i procesowej), co musiało prowadzić do oddalenia powództwa przeciwko temu pozwanemu, niezależnie od zasadności czy bezzasad- ności zarzutów powódki wobec dokonanych przez Ministra Finansów w stosunku do niej czynności z zakresu prawa pracy, w szczególności odwołania ze stanowiska na- czelnika Urzędu Skarbowego w S. Uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych w wyniku przyjęcia, że Minister Finansów był organem uprawnionym do przeniesienia powódki na inne stanowisko. Wydanie przez zastępcę szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzji administracyjnej z 10 marca 2004 r. o odmowie wydania powódce poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie do- stępu do informacji niejawnych, stanowiących tajemnicę państwową oznaczonych klauzulą „tajne”, stało się podstawą do podjęcia przez Ministra Finansów czynności z zakresu prawa pracy (kształtującej treść stosunku pracy powódki, co najmniej w za- kresie powierzonego jej stanowiska), a mianowicie odwołania ze stanowiska naczel- nika urzędu skarbowego. Odwołanie nastąpiło na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 4b pkt 12 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Przepisy te, w dacie dokonywania przez Ministra Finansów czynności będącej przedmiotem oceny, stanowiły, że naczelnicy urzędów skarbowych podlegają ministrowi właściwemu do spraw finansów publicz- nych (art. 5 ust. 1), który powołuje (art. 5 ust. 4) i odwołuje (art. 5 ust. 4b pkt 2) na- czelnika urzędu skarbowego. Przepisy art. 5 ust. 4 i 4b ustawy o urzędach i izbach skarbowych nie odnoszą się do podstawy nawiązania stosunku pracy naczelnika urzędu skarbowego, mimo użycia w nich sformułowań o powołaniu i odwołaniu, ale dotyczą podległości służbowej naczelnika urzędu skarbowego jako organu skarbo- wego Ministrowi Finansów oraz sprawowania nad nim kontroli. Powoływanie i odwo- ływanie naczelników urzędów skarbowych to element ich podległości i metoda spra- wowania nad nimi kontroli przez Ministra Finansów. Minister Finansów mógł zatem odwołać powódkę ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego, a odwołanie to było nie tylko formalnie zgodne z prawem, lecz także uzasadnione. Uzasadnieniem tej czynności była konieczność przeniesienia powódki na inne miejsce służbowe ze względu na szczególne potrzeby urzędu (art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych), aby na stanowisko na- czelnika Urzędu Skarbowego w S. można było powołać inną osobę, posiadającą wymagane na tym stanowisku poświadczenie bezpieczeństwa. Dwóch naczelników tego samego urzędu skarbowego być wszak nie mogło. Przeniesienie na inne sta- nowisko służbowe wymagało wcześniejszego odwołania powódki ze stanowiska na- czelnika urzędu skarbowego, ponieważ dopóki powódka zajmowała to stanowisko (najwyższe w urzędzie skarbowym), dopóty nie było w urzędzie osoby, która mo- głaby dokonać na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów pań- stwowych czynności przeniesienia powódki na inne stanowisko. Nikt w urzędzie skarbowym nie mógł zastosować wobec jego naczelnika przepisu o przeniesieniu na inne stanowisko. Nie mógł przenieść powódki na inne stanowisko także Minister Finansów. W jego kompetencji leży powoływanie i odwoływanie naczelników urzę- dów skarbowych, a nie kształtowanie innymi czynnościami ich sytuacji pracowniczej. Z chwilą odwołania ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego powódka przestała być organem skarbowym, stała się mianowanym urzędnikiem państwowym zatrud- nionym w Urzędzie Skarbowym w S., w stosunku do którego dalsze czynności z zakresu prawa pracy powinien był podjąć nowy naczelnik tego Urzędu. Odwołanie powódki przez Ministra Finansów i powołanie nowego naczelnika Urzędu Skarbowe- go w S. stwarzało warunki do zgodnego z prawem (prawidłowego) przeniesienia jej 13 na inne stanowisko przez nowego naczelnika. Nie doszło do tego, ponieważ pozwa- ny Urząd Skarbowy w S. błędnie uznał, że w czasie nieobecności powódki w pracy spowodowanej chorobą i długotrwałym zwolnieniem lekarskim nie jest możliwe do- konanie w stosunku do niej czynności polegającej na wyznaczeniu jej innego stano- wiska, odpowiadającego jej kwalifikacjom i równorzędnego pod względem wynagro- dzenia. To zaniechanie nowego naczelnika pozwanego Urzędu Skarbowego w S. może być ocenione jako nieprawidłowe, powodowało bowiem kwestionowany przez powódkę stan swoistego zawieszenia, związanego z brakiem określenia nowego stanowiska pracy, jednak sposobem zwalczania owego zaniechania na drodze są- dowej nie mogło być wystąpienie z żądaniem uznania za bezskuteczne odwołania powódki ze stanowiska naczelnika i przywrócenia jej do pracy na dotychczasowym stanowisku, a jedynie żądanie wskazania przez pracodawcę nowego odpowiedniego stanowiska pracy, ukształtowania treści stosunku pracy po odwołaniu albo ostatecz- nie odszkodowania (jeżeli po stronie powódki powstała szkoda). Z takimi żądaniami powódka jednak nie wystąpiła - między innymi dlatego, że bezpośrednio po odwoła- niu ze stanowiska naczelnika zachorowała i pracy nie świadczyła, a kiedy wyczerpała okres zasiłkowy i powróciła do pracy, złożyła wniosek o rozwiązanie z nią stosunku pracy ze względu na nabycie uprawnień emerytalnych i przejście na emeryturę. Prawidłowe wykonanie przeniesienia powódki na inne stanowisko służbowe wymagało zatem sekwencji dwóch czynności dwóch różnych organów: najpierw od- wołania powódki ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego przez Ministra Finan- sów, następnie przeniesienia jej na inne stanowisko przez nowego naczelnika urzędu skarbowego. Tego drugiego kroku nie uczyniono. Było to nieprawidłowe, niezgodne z prawem zaniechanie pracodawcy, lecz nie oznacza to, że możliwe do uwzględnienia było roszczenie zgłoszone i konsekwentnie podtrzymywane przez powódkę w rozpo- znawanej sprawie. Sankcją za naruszenie przez pracodawcę (Urząd Skarbowy w S., a nie Mini- stra Finansów) art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych nie mo- gło być przywrócenie powódki na stanowisko, z którego została odwołana (stanowi- sko naczelnika Urzędu Skarbowego w S.), lecz jedynie możliwość domagania się przez nią jako pracownika (w stosunku do pracodawcy) nakazania przez sąd pracy ukształtowania treści stosunku pracy (w tym określenia stanowiska spełniającego kryteria wskazane w art. 10 ust. 1b ustawy), ewentualnie odszkodowania, jeżeli z powodu zaniechania pracodawcy poniosła jako pracownik szkodę (choćby w postaci 14 różnicy w wynagrodzeniu). Tych roszczeń jednak powódka nie zgłosiła, a w kasacji nie zarzuca się naruszenia art. 4771 § 1 k.p.c. (sprzed nowelizacji), co byłoby zresztą bezskuteczne, bo przepis ten mógł ewentualnie zastosować Sąd Rejonowy, nie mógł go natomiast stosować Sąd Okręgowy. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że słusznie kwestionuje się w kasacji pogląd Sądu Okręgowego, iż Minister Finansów był organem uprawnionym do przeniesienia powódki na inne stanowisko pracy na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Pogląd ten narusza art. 5 ust. 1 i ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2004 r., Nr 121 poz. 1267), jednak ten błędny pogląd nie mógł za- ważyć na ostatecznej ocenie prawnej co do bezzasadności roszczeń zgłoszonych w rozpoznawanej sprawie przez powódkę. Nie jest sporne między stronami, że czynność Ministra Finansów podjęta w stosunku do powódki (odwołanie ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego) nie miała na celu definitywnego rozwiązania stosunku pracy - powódka nadal pozostała mianowanym urzędnikiem państwowym - a jedynie przekształcenie jego treści. Mini- ster Finansów nie był uprawniony do przeniesienia powódki na inne stanowisko. Mógł to uczynić pracodawca, a ściślej - działający w imieniu pracodawcy nowy na- czelnik Urzędu Skarbowego w S. Powołanie w piśmie Ministra Finansów z 19 marca 2004 r. art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych miało na celu podkreślenie, że odwołanie dokonywane jest w celu stworzenia możliwości prawnych dla przeniesienia powódki na inne stanowisko. Minister Finansów zaznaczył przy tym, że owo przeniesienie dokonane zostanie odrębnym aktem - nowy zakres obo- wiązków od dnia odwołania zostanie ustalony odrębnie, do 30 czerwca 2004 r. (czyli przez trzymiesięczny okres odpowiadający okresowi wypowiedzenia) powódka za- chowa dotychczasowe warunki wynagrodzenia, a od 1 lipca 2004 r. zostaną ustalone i jej nowe warunki płacy. Wszystkie te czynności - związane z przeniesieniem na inne stanowisko, wskazaniem nowego zakresu obowiązków oraz wysokości wynagrodze- nia - powinien był podjąć naczelnik Urzędu Skarbowego w S. niezwłocznie po odwo- łaniu powódki ze stanowiska naczelnika tego Urzędu. Choroba powódki, wielomie- sięczne zwolnienie lekarskie, jej nieobecność w pracy z tym związana, nie stanowiły przeszkody do przeniesienia jej przez pracodawcę po skutecznie dokonanym odwo- łaniu na nowe stanowisko, ustalenia nowego zakresu obowiązków i określenia wyna- grodzenia. Czynności te nie miałyby charakteru wypowiedzenia zmieniającego (art. 15 42 k.p.), a jedynie miałyby na celu ukształtowanie treści stosunku pracy po odwołaniu powódki z dotychczas zajmowanego stanowiska. Z tego względu nie było przeszkód, aby podjąć te czynności także w czasie usprawiedliwionej nieobecności powódki w pracy (art. 41 k.p.). Słusznie zatem podnosi się w kasacji, że stosunek pracy powódki po jej odwołaniu był wadliwy wobec braku określenia przez pracodawcę rodzaju pracy powódki (stanowiska) oraz wynagrodzenia za pracę; pogląd Sądu Okręgowe- go, że mogło być to dokonane później - po powrocie powódki do pracy po zakończe- niu korzystania ze zwolnienia lekarskiego i wyczerpaniu okresu zasiłkowego - naru- sza art. 22 § 1 k.p. oraz art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwo- wych. Jednak to naruszenie prawa nie prowadzi do uwzględnienia kasacji. Rozpoznawana sprawa nie dotyczyła roszczenia o zobowiązanie pozwanego Urzędu Skarbowego w S. do ukształtowania treści stosunku pracy powódki, po jej odwołaniu przez Ministra Finansów, w sposób zgodny z wymaganiami art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Powódka kwestionowała samo od- wołanie ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego, domagając się uznania tego odwołania za bezskuteczne i przywrócenia do pracy na dotychczasowym stanowi- sku. To żądanie było jednak nieuzasadnione. Przedmiotem oceny Sądu Najwyższego mogło być tylko roszczenie powódki o uznanie za bezskuteczne odwołania jej ze stanowiska naczelnika Urzędu Skarbowe- go w S. Nie zostały bowiem podjęte dalsze czynności zmierzające do przeniesienia powódki na inne stanowisko - nie dokonał tego ani Minister Finansów (bo nie miał do tego kompetencji), ani naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (ponieważ bezpośrednio po odwołaniu powódka zachorowała i przez rok była nieobecna w pracy z tego po- wodu). Skoro dalsze czynności nie zostały podjęte - choć podjęte być powinny - ich zgodność z prawem i zasadność uchyla się spod kontroli Sądu. Skutkiem zaniechań naczelnika pozwanego Urzędu Skarbowego w S. - niepodjęcia czynności na podsta- wie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych - nie może być z całą pewnością przywrócenie powódki na stanowisko naczelnika tego Urzędu. Odwołanie powódki ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego nie ozna- czało ustania jej stosunku pracy - pozostawała ona nadal pracownikiem Urzędu Skarbowego w S. jako mianowany urzędnik państwowy. Odwołanie to było zgodne z prawem i uzasadnione. Uzasadnienie tej czynności wiązało się z odmową wydania powódce poświadczenia bezpieczeństwa przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrz- nego. To była istotna, prawnie doniosła przyczyna odwołania powódki ze stanowiska 16 naczelnika urzędu skarbowego. Prawo nie gwarantuje naczelnikowi urzędu skarbo- wego pełnienia tej funkcji dożywotnio. Decyzje kadrowe w stosunku do naczelników urzędów skarbowych podejmuje Minister Finansów. Odmowa wydania poświadcze- nia bezpieczeństwa stanowiła podstawę do niezwłocznego przeniesienia powódki jako mianowanego urzędnika państwowego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych (co powinien był uczy- nić naczelnik Urzędu Skarbowego w S.) po wcześniejszym odwołaniu jej ze stanowi- ska naczelnika (przez Ministra Finansów). Zgodnie z art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informa- cji niejawnych, osoba upoważniona do obsady stanowiska jest obowiązana, nie- zwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o odmowie wydania poświadczenia bezpie- czeństwa, uniemożliwić dostęp do informacji niejawnych osobie, której odmowa do- tyczy. Osobą upoważnioną do obsady stanowiska (powołania i odwołania) naczelni- ka urzędu skarbowego jest Minister Finansów. Uniemożliwienie powódce dostępu do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową objętą klauzula „tajne” mogło się odbyć poprzez odwołanie jej ze stanowiska naczelnika urzędu skarbo- wego. Powołany przepis art. 41 ust. 2a ustawy o ochronie informacji niejawnych nie uzależnia obowiązku osoby upoważnionej do obsady stanowiska uniemożliwienia osobie, której odmowa dotyczy, dostępu do informacji niejawnych od tego, czy decy- zja szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w tym przedmiocie jest ostateczna. Wprost przeciwnie, odsunięcie od dostępu do informacji niejawnych ma nastąpić nie- zwłocznie po otrzymaniu przez osobę upoważnioną do obsady stanowiska informacji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa. Wbrew stanowisku Sądu Okręgowego, odmowę wydania poświadczenia bez- pieczeństwa przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego należy traktować jak decyzję administracyjną. Nie oznacza to jednak, że uzasadniony jest zarzut kasa- cji dotyczący naruszenia art. 130 k.p.a. Zgodnie z art. 130 k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu (§ 1), a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (§ 2), jednak przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadku, gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (§ 3 pkt 2). Przepis art. 41 ust. 2a ustawy o ochronie informacji niejaw- nych może być potraktowany jako określony ustawowo przypadek, w którym decyzja szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa podlega natychmiastowemu wykonaniu ze względu na ochronę 17 interesu publicznego i ochronę informacji niejawnych. W przypadku zatrudnienia związanego z dostępem do tajemnicy państwowej bezwzględnie konieczną prze- słanką nawiązania lub kontynuacji stosunku pracy jest uzyskanie przez daną osobę (pracownika) odpowiedniego poświadczenia bezpieczeństwa. Odmowa wydania poświadczenia bezpieczeństwa stanowi oczywistą i uzasadnioną przyczynę decyzji kadrowych w stosunku do pracownika (urzędnika), który takim poświadczeniem bez- pieczeństwa powinien się legitymować (art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie infor- macji niejawnych). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił kasację. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.