I. uznaje oskarżonego P. C. za winnego zarzuconego jemu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art.
i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 5 (pięciu) lat próby; III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka w stosunku do oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat; IV. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 100 (stu) zł; V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniach od 4 września 2012 roku do dnia 5 września 2012 roku; VI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. Nr 27, poz. 152) zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty. UZASADNIENIE W toku postępowania w sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Dnia 4 września 2012r., około godz. 0.05 P. C., który wczesniej spożywał alkohol, kierował samochodem marki V. (...) nr rej. (...). Mężczyzna zachowywał się gwałtownie podczas manewrów ruszania i hamowania, co zwróciło uwagę funkcjonariuszy Policji: B. K.i M. C.. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 39 – 40, 12, zeznania świadka B. K.- (...) – k. 20, 40). Kiedy P. C. zatrzymał pojazd przy ul. (...), został wylegitymowany. Z uwagi na fakt, iż mężcyzna miał problemy z utrzymaniem równowagi, poddano go badaniu urządzeniem kontrolno – pomiarowym do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu. Pierwszy wynik badania wyniósł 1,01 mg/l, drugi – 0,92 mg/l, trzecie, natomiast – 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. (Dowód: zeznania świadka 20, 40, protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiarowym do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu – k. 2). Oskarżony P. C.to dwudziestopięcioletni bezdzietny mężczyzna. P. C.uzyskał wykształcenie wyższe i jest z zawodu fizjoterapeutą. Obecnie jest zatrudniony w (...) P. C.– zgodnie z jego własnym oświadczeniem - nie był wcześniej leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Był, natomiast karany sądownie za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolnosci z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 12, 39, dane o karalności – k. 19, dane osobopoznawcze – k. 15). W toku postępowania w sprawie oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył krótkie wyjaśnienia. Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o wewnętrznie spójne i jednoznaczne wyjaśnienia oskarżonego (k. 12, 39 - 40), w których przyznał, że jechał samochodem znajdując się w stanie nietrzeźwości, a jego wina „jest ewidentna”. W toku postępowania wyraził też skruchę. Sąd dał też wiarę logicznym i obiektywnym zeznaniom świadka B. K.(k. 20, 40) – jednego z funkcjonariuszy Policji, którzy brali udział w zatrzymaniu i badaniu oskarżonego urządzeniem kontrolno – pomiarowym do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu. Świadek opisał zachowanie P. C., które zwróciło uwagę funkcjonariuszy, jak też wskazał, że w chwili legitymowania nie był on w stanie utrzymać równowagi, co pozwalało przypuszczać, co następnie potwierdzone zostało badaniem alkomatem, iż P. C.jest nietrzeźwy. Dokonując ustaleń w sprawie Sąd posłużył się także protokołem użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 2), na podstawie którego ustalono stopień nietrzeźwości P. C., jak również danymi o jego karalności (k.18), zaświadczającymi o uprzednim skazaniu za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. Wykorzystano tez sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przez to uznane za wiarygodne, dane osobopoznawcze (k.15), które umożliwiły weryfikację podawanych przez oskarżonego szczegółów odnoszących się do jego stanu majątkowego i rodzinnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż P. C.winny jest tego, że w dniu 4 września 2012 roku we W.znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,01 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem marki V. (...)o nr rej (...)na ulicy (...). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – w szczególności wyjaśnień oskarżonego (k. 12, 39 - 40), zeznań świadka B. K.(k. 20, 40) oraz protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowym do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 2) - nie ulega, bowiem, wątpliwości, że oskarżony podczas jazdy samochodem, dnia 4 września 2012r. we W.znajdował się w zdefiniowanym w art. 115 § 16 k.k. stanie nietrzeźwości. Jak wykazało, bowiem, badanie alkomatem, zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego przez niego powietrza przekraczała, bowiem 0,25 mg/l, o czym w sposób jednoznaczny stanowi protokół opisywanego badania. Jak wyjaśnił P. C., miał on świadomość swojej nietrzeźwości. Stwierdzić, zatem, należy, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art.
W związku z powyższym, Sąd wymierzył oskarżonemu P. C.karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Stwierdził, bowiem, iż tak wymierzona sankcja będzie współmierna do winy i adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości jego zachowania. Ta ostatnia, natomiast, wyraża się przede wszystkim w rodzaju i charakterze naruszonego dobra - którym w niniejszym wypadku jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym - jak również w sposobie i okolicznościach popełnionego czynu, w szczególności zaś fakcie, iż oskarżony jechał samochodem mimo tego, że miał problemy z utrzymaniem równowagi, w związku z czym stwierdzić trzeba, ze miał też ograniczoną zdolność kontrolowania swojego zachowania za kierownicą i reagowania na zachowanie innych uczestników ruchu. Wymierzając przedmiotową sankcję, Sąd zwrócił także uwagę na uprzednią karalność oskarzonego. Mimo tego, jednak, dostrzeżono pozytywną prognozę kryminologiczną, jaka zachodzi wobec P. C., a przejawia się w szczególności w tym, że oskarżony pracuje. W związku z powyższym, mając jednak na względzie młody wiek oskarzonego, który ma zaledwie 25 lat, a dopuścił się już drugiego przestępstwa, Sąd wykonanie wymierzonej kary warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby. Dokonując takiego wymiaru kary, Sąd stwierdził także, iż spełni ona swoje zadania ogólnoprewencyjne i odzwierciedli brak społecznego przyzwolenia dla prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości, a także – w szczególności w połączeniu z pozostałymi zastosowanymi względem oskarżonego środkami karnymi - przyczyni się do realizacji indywidualnoprewencyjych celów kary, a zatem, że oskarżony, w wyniku jej oddziaływania nie powróci do przestępstwa i będzie przestrzegał porządku prawnego. Co więcej, w stosunku do oskarżonego orzeczono też środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat. Przesłanką jego stosowania, bowiem, jest zagrożenie, które w przyszłości oskarżony mógłby spowodować swoim zachowaniem na drodze (tak tez wyr. SN z dnia 24.04.1982r., V KRN 106/82, OSNPG 1982/8/108). W niniejszym przypadku, mając na względzie skruchę, jaką oskarzony wyraził podczas rozprawy, a będącą, zdaniem Sądu, wyrazem zrozumienia niebezpieczeństwa, jakie 4 września 2012r. spowodował jadąc samochodem w stanie nietrzeźwości, uznano, iż uniemożliwienie mu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat będzie wystarczające dla eliminacji niebezpieczeństwa, jakie mógłby stworzyć kierując takim właśnie pojazdem. Mając także na uwadze wzmożenie dolegliwości orzeczonej kary, Sąd orzekł w stosunku do oskarżonego także obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, którego wysokość ustalił na 100 zł. Ważył przy tym rodzaj naruszonych przez oskarżonego obowiązków, zagrożenie, jakie kreował dla siebie i innych uczestników drogi, jak również jego możliwości finansowe. W związku, zaś, za faktem, iż oskarżony był w sprawie zatrzymany, Sąd zaliczył ten okres na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych, Sąd zwolnił P. C. od ponoszenia kosztów w przedmiotowej sprawie, w tym od opłaty. Miał, bowiem, na uwadze, iż uiszczenie przedmiotowych kosztów byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na jego skomplikowaną sytuację majatkową.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.