w zb. z art. 244 k.k.) . O ile sam fakt uprzedniej karalności nie jest formalną przeszkodą do wymierzenia, na mocy art. 58§3 k.k., zamiast kary pozbawienia wolności kary grzywny o tyle okoliczność ta musi być brana pod uwagę przy ocenie celowości orzekanej kary. Nie sposób bowiem przyjąć – jak uczynił to Sąd I instancji, iż orzeczenie kary o charakterze nieizolacyjnym nakłoni oskarżanego do przestrzegania prawa (spełni swoje cele zapobiegawczo – wychowawcze) w sytuacji, gdy sprawca ten nie wykorzystał uprzednio otrzymanych szans poprawy swojego zachowania (pomimo orzekania kar zarówno grzywny, ograniczenia wolności, jak i kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania) i w dalszym ciągu, w sposób tożsamy, lekceważy obowiązujący porządek prawny. Należy zauważyć, iż R. P. był kilkukrotnie karany sądownie, w tym za przestępstwa z art.
(przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Jednego z czynów (w sprawie o sygn. akt III K 819/05) dopuścił się łamiąc jednocześnie zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku w sprawie o sygn. III K 407/04 (z art.
w zb. z art. 244 k.k.). W sprawie tej Sąd Rejonowy w Białymstoku orzekł wobec niego karę pozbawienia wolności korzystając z dobrodziejstwa instytucji probacyjnej warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności (k. 44). Jakkolwiek w przeszłości tego oskarżonego zdarzało się, że okresy próby wyznaczane przez Sąd w ramach probacji mijały pomyślnie wykonanie tej kary jednak zarządzono (k. 66 – 67). Po tym skazaniu R. P. dopuszczał się popełnienia kolejnych przestępstw (za które m.in. wymierzono mu karę ograniczenia wolności). Ostatnim z wyroków tj. Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 15 września 2011 roku (w sprawie o sygn. akt XV K 882/11) został on skazany za czyn z art.
oraz z art. 229§3 k.k. w zw. z art. 229§1 k.k. na karę łączną jednego roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat. Jednocześnie Sąd Rejonowy orzekł poza karą grzywny środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu 23 września 2011 roku, a już w dniu 11 marca 2012 roku (niewiele ponad pół roku później) R. P. łamiąc w/w zakaz popełnił przestępstwo będące przedmiotem niniejszego postępowania. Czynu tego dopuścił się nadto w okresie próby. Powyższe okoliczności wskazują na to, że R. P. – jakkolwiek deklaruje żal i skruchę z powodu popełnionego czynu – ma problem ze zrozumieniem naganności swego postępowania wykazując stałą, wciąż postępującą demoralizację. W tej sytuacji, zważywszy na uprzednią wielokrotną karalność sądową oskarżonego, w tym za czyn tożsamy (z art. 244 k.k.) z rozpatrywanym, nie sposób mówić o celowości łagodzenia wobec tego sprawcy wymiaru kary i orzekania, na mocy art. 58§3 k.k., nieizolacyjnej kary grzywny (podobnie nie sposób mówić o pozytywnej prognozie kryminologicznej stanowiącej przesłankę warunkowego zawieszenia wykonania kary). Wprost przeciwnie, jedynie surowa kara może skłonić go do rzeczywistej i szczerej refleksji nad swoim postępowaniem. Dlatego też wyrok w zaskarżonej jego części należało zmienić i na mocy art. 244 k.k. wymierzyć oskarżonemu R. P. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Okręgowego kara ta jest karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, która powinna spełnić pokładane w niej cele, głównie zapobiegawcze i wychowawcze. Kara pozbawienia wolności orzeczona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, winna uświadomić oskarżonemu konieczność przestrzegania norm prawnych oraz respektowania orzeczeń sądowych. Dlatego też orzeczono, jak w pkt I sentencji niniejszego wyroku. Na mocy art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., z powodu orzeczonej wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności, zwolniono go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.