oraz nie zastosowanie art. 856 § 1 k.p.c., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nastąpiło poprzez przyjęcie przez Sąd II instancji, że pozwany mógł legalnie dysponować ciągnikami oddanymi mu w dozór do daty Wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 8 października 1998 r., co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż Sąd II instancji uznał, iż utrata wartości przedmiotowych ciągników, ze względu na ich użytkowanie w ramach 5 umowy leasingu, obciąża powoda pomimo, iż ta utrata wartości była konsekwencją bezprawnego działania pozwanego i nie doszłoby do niej, gdyby pozwany, zgodnie z przepisami, sprawował tylko dozór nad przedmiotowymi ciągnikami, następnie wydałby je zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem powodowi, d) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c. i 245 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c.
§ l k.p.c., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie przez Sąd II instancji, że przedłożone przez pozwanego 3 faktury z dnia 18 listopada1998 r. stanowią dowód sprzedaży przez pozwanego 3 ciągników siodłowych, a wykazana tam cena w wys. 9.150,00 PLN stanowi cenę rynkową tych ciągników w sytuacji, gdy faktura nie stanowi źródła stosunku cywilnoprawnego. e) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c. i 245 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c.
k.p.c., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, iż przedmiotowe ciągniki zostały sprzedane innej osobie niż ta, z którą pozwany zawarł dnia 16 czerwca 1994 r. umowę leasingu, pomimo zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia 17 listopada 1998 r. Wskazując na powyższe powodowy BankP S.A wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego jej rozpoznania oraz a zasądzenia kosztów postępowania. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany BankZ. S.A wnosił o oddalenie skargi z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Liczne zarzuty skargi kasacyjnej i powołane przepisy, mające wypełnić obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., dotyczą samej istoty postępowania apelacyjnego w odniesieniu do realizacji postanowienia stwierdzającego, że w razie uwzględnienia apelacji sąd drugiej instancji zmienia zaskarżony wyrok i orzeka co do istoty sprawy (art. 386 § 1 k.p.c. i uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98 – 6 OSNC 1999, nr 7-8, poz. 124, mająca moc zasady prawnej). Powołany przepis, a także przytoczony w skardze kasacyjnej art. 382 k.p.c. – w zespole innych licznych przepisów k.p.c. – zmierzają do zapewnienia realizacji nakazu sprawności postępowania rangi konstytucyjnej (art. 45 ust. 1). Instancyjność postępowania oznacza podział postępowania między sądami różnych instancji i powierzenie sądowi pierwszoinstancyjnemu rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy cywilnej, a sądowi drugiej instancji dokonania kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania oraz wydanego w jego wyniku orzeczenia. Przeprowadzony podział nie wyklucza, jak to obszernie dowodzi skarga kasacyjna, przeprowadzenia przez wyższą instancję postępowania dowodowego w zakresie, w jakim jest to niezbędne do sprawdzenia zasadności oraz legalności kontrolowanego orzeczenia. Merytoryczny charakter postępowania apelacyjnego został potwierdzony w powołanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r. i obszernej literaturze przedmiotu. Zmierza on do naprawienia błędów popełnionych przez sąd pierwszej instancji i w tym znaczeniu postępowanie apelacyjne jest przedłużeniem postępowania przed sądem pierwszej instancji. Przedmiotem badania powinien być cały materiał dowodowy, który pozwolił Sądowi pierwszoinstancyjnemu na zakwestionowanie stanowiska strony pozwanej co do wartości ciągników i wysokości szkody poniesionej przez powodowy Bank (k –303). Nie wymaga dowodzenia, że odszkodowanie ze swej natury ma przywrócić równowagę w majątku poszkodowanego. W myśl przeważającego zapatrywania w doktrynie i orzecznictwie szkodę stanowi różnica między stanem majątku poszkodowanego, jaki zaistniał po zdarzeniu wywołującym szkodę, a stanem tego majątku, jaki istniałby gdyby to zdarzenie nie nastąpiło. W treści art. 363 § 2 k.c. zostało przyjęte, że wysokość odszkodowania należy ustalać w chwili orzekania o odszkodowaniu. Stanowi bowiem, że wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania. Zasada ta nie wyłącza ustalenia w konkretnym wypadku odszkodowania według cen z wcześniejszej daty, w której powinno być ono spełnione w możliwej już wówczas do ustalenia wysokości, oraz zasądzenia go z odsetkami od tej daty. Artykuł 363 § 2 k.c. pozwala brać pod uwagę ceny bądź to z daty wyrządzenia szkody, albo też późniejszej. Odstępstwo to uzależnione jest od wystąpienia 7 szczególnych okoliczności, co wyraża dążenie, by zasądzone odszkodowanie zrekompensowało poszkodowanemu stratę, ale i jednocześnie nie prowadziło do jego nieuzasadnionego wzbogacenia. Uzasadnienie kwestionowanego – w tym zakresie rozstrzygnięcia ma charakter przesądzający, bez motywacji pozwalającej na odparcie zarzutów skargi kasacyjnej, istotą których jest wykazanie, że zasądzona – zaskarżonym orzeczeniem – kwota nie spełnia funkcji roszczenia odszkodowawczego. Skoro powołane w skardze kasacyjnej podstawy okazały się uzasadnionymi, skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu (art. 39815 k.p.c.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.