” oraz że „osoby te zostaną zaspokojone z kwoty wymienionej w § 1 w sposób odpowiadający poniesionym przez nie uszczerbkom” (§ 2 porozumienia). Oświadczyła również, że „niniejsze porozumienie w całości wyczerpuje roszczenia S. R. oraz osób, których prawa i interesy zostały
Ponadto do porozumienia dołączone zostało oświadczenie K. S. – lidera zespołu (...), który wskazał, że „osoby, których prawa i interesy zostały
W świetle zacytowanych zapisów porozumienia nie budzi wątpliwości, że przedmiotem wypłaconego przez powoda odszkodowania było naprawienie szkody polegającej na naruszeniu majątkowych i niemajątkowych praw i interesów wydawcy ( spółki SP (...)) oraz autorów utworów muzyczno-słownych”. Zdarzeniem szkodowym, za które odpowiedzialność ponosiła powodowa spółka było zaś nieautoryzowane opublikowanie powyższych utworów w sposób i w czasie nie uzgodnionym z autorami utworów oraz wydawcą. Tym samym wypłacone przez powoda odszkodowanie zaspokajało roszczenia odszkodowawcze z tytułu naruszenia praw autorskich wydawcy i autorów nielegalnie opublikowanych utworów. Bez wątpienia jednym z elementów stanu faktycznego, składającego się na powstałą szkodę, było niedochowanie przez powodową spółkę należytej staranności w zakresie pieczy nad powierzonymi jej utworami. Nie ma przy tym znaczenia – wbrew wywodom skarżącego – podstawa prawna odpowiedzialności odszkodowawczej powodowej spółki, która zresztą w samej treści porozumienia nie została sprecyzowana. Z treści porozumienia wynika natomiast w sposób jednoznaczny, że powodowa spółka ponosi odpowiedzialność za cudzy czyn niedozwolony polegający na niedozwolonym skopiowaniu i przekazaniu osobie nieupoważnionej zapisu utworów, czego skutkiem było nieautoryzowane i nielegalne opublikowanie tych utworów. Podstawa prawna odpowiedzialności powoda za działania osób trzecich (pracowników powoda), których skutkiem było naruszenie praw autorskich wydawcy i autorów do utworów słowno-muzycznych zamieszczonych następnie na płycie „(...), mogła mieć zarówno charakter deliktowy (art. 430 k.c.), jak i kontraktowy (art. 474 k.c.). Kwestia ta jednak, wbrew wywodom zawartym w apelacji, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy dotyczącej odpowiedzialności ubezpieczyciela w świetle zawartej przez strony umowy ubezpieczeniowej. Tym samym zawarty w apelacji zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 430 k.c. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie jest nie tylko niezasadny, ale również bezprzedmiotowy. Przepis art. 430 k.c. nie stanowił bowiem podstawy rozstrzygnięcia w tej sprawie. Nie można również podzielić wywodu skarżącego, że wypłacone przez powoda na podstawie porozumienia z dnia 21 października 2009 r. odszkodowanie zaspokajało jedynie roszczenia kontraktowe spółki SP (...). Ponownie wskazać należy na oczywistą sprzeczność tego wywodu z treścią samego porozumienia. Z jego treści wprost wynika bowiem, że wypłacone odszkodowanie zaspokaja zarówno roszczenia spółki SP (...) jako wydawcy płyty (...), jak i innych osób (autorów zawartych na płycie utworów), których prawa i interesy majątkowe i niemajątkowe zostały
porozumienia, a więc – ponownie cytujące stosowny fragment porozumienia – „popełnieniem przez osoby, za które(...) ponosi odpowiedzialność, czynu niedozwolonego, polegającego na niedozwolonym skopiowaniu i przekazaniu osobie nieupoważnionej zapisu powyższych utworów, czego skutkiem było nieautoryzowane opublikowanie powyższych utworów w sposób i w czasie nie uzgodnionym z autorami utworów oraz wydawcą”. W świetle powyższego za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 6 k.c. poprzez jego błędną wykładnię. Wbrew wywodom skarżącego zasada rozkładu ciężaru dowodu wynikająca z art. 6 k.c. nie została przez sąd okręgowy naruszona, co więcej nie stanowiła również przedmiotu jego rozważań, ani podstawy wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Sąd okręgowy uznał bowiem, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności treści porozumienia zawartego przez powoda ze spółką SP (...), odpowiedzialność ubezpieczyciela została wyłączona, zgodnie z treścią § 7 pkt 25 ogólnych warunków ubezpieczenia. Odwołując się do wcześniejszych wywodów zawartych w uzasadnieniu stanowisko to należy podzielić. Zgodnie z § 7 pkt 25 ogólnych warunków ubezpieczenia, ochroną ubezpieczeniową wynikającą z zawartej przez strony umowy nie zostały objęte między innym roszczenia wynikające z naruszenia praw autorskich. Wbrew zarzutom skarżącego dokonana przez sąd okręgowy wykładnia tej klauzuli, zgodna zresztą z jej literalnym brzmieniem, jest prawidłowa. Przewidzianego w tej klauzuli zakresu wyłączenia odpowiedzialności ubezpieczyciela nie modyfikuje ani odwołanie się do generalnego zakresu ochrony ubezpieczeniowej udzielonej powódce, ani charakteru działalności przedsiębiorstwa powódki. Wywody skarżącego w tym zakresie są nie tylko nieprzekonywujące, ale również nie odnoszą się w istocie do okoliczności stanowiących podstawę faktyczną toczonego w tej sprawie sporu. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego, w rozpoznawanej sprawie, jak wynika to z treści analizowanego powyżej porozumienia z dnia 21 października 2009 r., odpowiedzialność powódki nie dotyczyła wyłącznie szkód poniesionych przez osoby inne, niż uprawnieni z tytułu praw autorskich. Jak zostało to już wskazane powyżej, źródłem roszczeń odszkodowawczych zaspokojonych przez powódkę na mocy powyższego porozumienia był bowiem czyn niedozwolony osób trzecich, za działania których powódka przyjęła odpowiedzialność, polegający na niedozwolonym skopiowaniu i przekazaniu osobie nieupoważnionej zapisu utworów, czego skutkiem było nieautoryzowane opublikowanie tych utworów w sposób i w czasie nie uzgodnionym z autorami utworów oraz wydawcą. Podstawą roszczeń odszkodowawczych było więc naruszenie praw autorskich i wynikającą stąd szkoda. Tym samym zdarzenie to nie było objęte ochroną ubezpieczeniową, zgodnie z wyłączeniem przewidzianym w § 7 pkt 25 ogólnych warunków ubezpieczenia. Uzasadniało to oddalenie wniesionego w tej sprawie powództwa. Z tych względów sąd apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił wniesioną apelację jako niezasadną. Ponadto na podstawie art. 350 k.p.c. sprostowano z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku sądu pierwszej instancji co do brzmienia siedziby strony powodowej.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.