Sygn. akt II PK 57/08 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Myszka SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z powództwa Gminy Ś. przeciwko H. K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 października 2008 r., skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 30 października 2007 r., oddala skargę kasacyjną i zasądza od pozwanej H. K. na rzecz powódki Gminy Ś. 900 (dziewięćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 U z a s a d n i e n i e Strona powodowa Gmina Ś. wniosła pozew przeciwko H. K. o zapłatę odszkodowania w wysokości 28.576,13 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, oraz obciążenie pozwanej kosztami procesu. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w G. wyrokiem z 30 lipca 2007 r. zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej 24.926,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 15 maja 2006 r. do dnia zapłaty z uwzględnieniem wszelkich zmian stopy odsetek i oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Zaskarżonym rozpoznawaną skargą wyrokiem Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. wyrokiem z 30 października 2007 r. oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną, dokonane przez Sąd pierwszej instancji, który wskazał, że w toczącym się wcześniej postępowaniu karnym, Sąd Rejonowy w G. prawomocnym wyrokiem z 16 czerwca 2005 r. uznał H. K. za winną tego, że od marca 2001 r. do 13 listopada 2001 w Ś., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako wójt gminy Ś., będąc zobowiązana do ochrony mienia komunalnego oraz rzetelnego prowadzenia spraw wspólnoty, wiedząc o podjętych działaniach przez firmę „P. S.A" w W. w zakresie budowy stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej GSM Plus na działce komunalnej o nr [x]i możliwości uzyskiwania z tego tytułu przez gminę dochodów w postaci czynszu za dzierżawę gruntu nie ujawniła tej informacji pozostałym członkom Zarządu Gminy oraz Radzie Gminy i członkom komisji przetargowej umożliwiając tym samym sprzedaż w drodze przetargu ograniczonego w dniu 13 listopada 2001 r. w/w nieruchomości swemu bratu J. J., działając przez to na szkodę mieszkańców gminy (przestępstwo z art. 231 §1 i 2 k.k.). Uwzględniając okoliczności faktyczne popełnionego przestępstwa, a także dokonując dalszych własnych ustaleń, Sąd Rejonowy przyjął, że pozwana, będąc wójtem gminy Ś., wiedząc o działaniach podjętych przez firmę „P. S.A" w W. w zakresie budowy stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej GSM Plus na działce komunalnej o nr [x]i możliwości uzyskiwania z tego tytułu przez gminę dochodów w postaci czynszu za dzierżawę gruntu nie ujawniła tej informacji pozostałym 3 członkom Zarządu Gminy oraz Radzie Gminy i członkom komisji przetargowej. Przez to umożliwiła sprzedaż w drodze przetargu ograniczonego w dniu 13 listopada 2001 r. w/w nieruchomości swemu bratu J. J. Pod presją lokalnej społeczności, po doniesieniu do prokuratury o popełnieniu przez pozwaną przestępstwa i po złożeniu wniosku przez mieszkańców o odwołanie wójta została wydana ostateczna decyzja odmawiająca zgody na budowę masztu. Maszt został w końcu wybudowany na sąsiedniej działce, która P. wydzierżawił od gminy. Jednakże wskutek działań pozwanej gmina utraciła dochód z czynszu dzierżawnego za okres 8 miesięcy w 2003 r., 12 miesięcy w 2004 r. i 2 miesiące w roku 2005, więc razem 22 miesiące w łącznej wysokości 24.926,00 zł. Sąd Okręgowy, podzielając ocenę prawną Sądu pierwszej instancji uznał, że pozwana naruszyła swoje obowiązki wójta i wyrządziła gminie szkodę z winy umyślnej. Wynika to stąd, że przewidywała ona możliwość wyrządzenia gminie szkody i godziła się, że wskutek nieujawnienia wniosku inwestora gmina szkodę poniesie. Pozwana działała w celu umożliwienia sprzedaży działki swojemu bratu w drodze przetargu ograniczonego. Zdawała sobie sprawę, że dla Gminy powstanie szkoda, w postaci braku czynszu dzierżawnego, natomiast czynsz taki uzyska jej brat, który niezwłocznie wdrożył procedurę zmierzającą do rozpoczęcia budowy masztu na kupionej działce. Sąd Okręgowy wskazał również, że strona powodowa dochodzi odszkodowania od pozwanej jako pracownicy na podstawie art. 122 k.p. W związku z tym zauważył, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, stosunek pracy pozwanej jako wójta został nawiązany na podstawie wyboru z Urzędem Gminy Ś. i ten Urząd a nie Gmina był jej pracodawcą. Niemniej jednak, w ocenie Sądu Okręgowego, szkoda wyrządzona pracodawcy przez pozwaną była jednocześnie szkodą wyrządzoną powodowej Gminie. W szczególności art. 33 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowi, że wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Urząd gminy jest więc organem pomocniczym gminy i nie ma samodzielnego budżetu, bowiem budżet urzędu gminy wchodzi w skład budżetu gminy. Ponadto zarzuty stawiane pozwanej dotyczą jej obowiązków zarówno jako wójta - organu wykonawczego gminy, jak i pracownicy. Z tych względów, zdaniem Sądu Okręgowego, pomiędzy 4 obowiązkami powódki jako wójta - organu i pracownicy zachodzi tożsamość. Pozwana bowiem jako wójt wyrządziła szkodę, naruszając swoje podstawowe obowiązki jako pracownica zatrudniona na podstawie wyboru. Z tych względów Sąd uznał, że pozwana jako wójt naruszyła swoje obowiązki pracownicze i wyrządziła szkodę Urzędowi Gminy, która, jak każda szkoda urzędu gminy, jest szkodą wyrządzoną gminie. Szkoda wyrządzona gminie jest szkodą wyrządzoną interesowi publicznemu, bowiem gmina jest tworem prawnym złożonym ze wspólnoty samorządowej i odpowiedniego terytorium (art. 1 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), a jak przesądził prawomocny wyrok karny, pozwana działała na szkodę mieszkańców gminy, a zatem na szkodę wspólnoty samorządowej - Gminy Ś.. Tym samym powodowa Gmina wykazała zasadność swojego powództwa. W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.