Wyrok z dnia 4 listopada 2008 r. I PK 70/08 Należne z mocy umowy cywilnoprawnej zawartej na podstawie art. 224 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) dodatkowe wynagrodzenie z ty- tułu kosztów zastępstwa sądowego, w przypadku, gdy kilku radców prawnych reprezentowało pracodawcę w postępowaniu sądowym, powinno być rozdzie- lone stosownie do nakładu pracy każdego z nich. Przewodniczący SSN Zbigniew Korzeniowski, Sędziowie: SN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec, SA Halina Kiryło (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2008 r. sprawy z powództwa Jacka G. przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w S. o od- prawę emerytalno-rentową i wynagrodzenie, na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 8 listopada 2007 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok w punkcie 2 w części oddalającej apelację po- woda i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okrę- gowemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Powód Jacek G. po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa domagał się za- sądzenia od pozwanego Powiatowego Urzędu Pracy w S. odprawy rentowej w kwo- cie 18.649,68 zł oraz wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego pracodawcy w postępowaniu sądowym i egzekucyjnym w wysokości pierwotnie 10.000 zł, a na- stępnie w kwocie wyliczonej przez biegłego sądowego, wraz z ustawowymi odset- kami i kosztami postępowania. 2 Pozwany Powiatowy Urząd Pracy w S. wniósł o oddalenie powództwa i zasą- dzenie od powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisa- nych. Motywując swoje stanowisko w sprawie wskazał, iż pretensje Jacka G. w za- kresie odprawy rentowej są bezpodstawne z uwagi na brak związku pomiędzy roz- wiązaniem stosunku pracy a przejściem powoda na rentę. Natomiast roszczenia po- zwu w części dotyczącej wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego są albo przedawnione, albo bezzasadne ze względu na to, że wyegzekwowanie należności nastąpiło po dacie ustania zatrudnienia. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Będzinie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2007 r. za- sądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.806 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 1 kwietnia 2002 r. oraz kwotę 25.543,77 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot i dat szczegółowo określonych w tymże wyroku. W pozostałej części powództwo zo- stało oddalone, a Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.609,76 zł tytułem wydatków, zniósł pomiędzy stronami koszty zastępstwa procesowego i wyrokowi w punkcie 1 i 2 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.467,67 zł. Sąd pierwszej instancji ustalił, że Jacek G. pozostawał w zatrudnieniu nieprze- rwanie od 1993 r., będąc jednocześnie osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Poprzedni pracodawcy powoda: Fabryka Silników Małej Mocy „S.” SA w S. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa „Ś.” w S. nie wypłacili mu odprawy rentowej po ustaniu zatrudnienia. Jacek G. podjął pracę w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. z dniem 15 marca 1994 r. Zatrudniony był na stanowisku radcy prawnego w wymiarze ¾ etatu. Pismem z 2 marca 2002 r. powód oświadczył po- zwanemu, iż rozwiązuje stosunek pracy w trybie art. 55 § 1 k.p. z uwagi na pogor- szenie stanu zdrowia. Jako końcową datę trwania zatrudnienia wskazał 31 marca 2002 r. Po ustaniu stosunku pracy Jacek G. przebywał na rencie z tytułu niezdolności do pracy, a po trzech miesiącach nabył prawo do emerytury. W kwestii wynagrodze- nia za pracę strony łączyły dodatkowe umowy w zakresie wynagrodzenia z tytułu kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych na rzecz strony reprezentowanej przez radcę prawnego. Zgodnie z pierwszą umową, zawartą w dniu 1 czerwca 1997 r., powodowi przyznano 65% tychże kosztów, natomiast w myśl drugiej, noszącej datę 2 stycznia 1999 r., Jacek G. uprawniony był do kosztów zastępstwa procesowe- go w postępowaniu sądowym i egzekucyjnym w pełnej wysokości. Połowa kosztów przysługiwała po uzyskaniu przez pozwanego pierwszej wpłaty należności od dłużni- 3 ka, a pozostała część - po spełnieniu świadczenia. Sąd Rejonowy szczegółowo wskazał, które ze spraw prowadzonych przez powoda zostały zakończone i kiedy, które nie są zakończone oraz jakie kwoty z tego tytułu były mu należne. Przechodząc do rozważań prawnych, Sąd pierwszej instancji uznał za uzasad- nione roszczenia pozwu w zakresie odprawy rentowej wywodzone z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.). Kontynuowanie zatrudnienia przez pra- cownika posiadającego status rencisty, a następnie rozwiązanie przezeń stosunku pracy z zamiarem korzystania z renty z ubezpieczenia społecznego, nie zrywa bo- wiem związku między ustaniem zatrudnienia a przejściem na to ostatnie świadcze- nie. Zgodnie z art. 28 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracowni- kach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953) wyso- kość należnej Jackowi G. odprawy rentowej odpowiada zaś sześciomiesięcznemu wynagrodzeniu za pracę i opiewa na kwotę wyliczoną przez biegłą sądową Ewę K. W kwestii spornego wynagrodzenia za pracę Sąd Rejonowy przypomniał, że w świetle art. 224 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń, a także do dodatkowego wynagrodzenia w wysokości nie niższej niż 65% kosztów zastęp- stwa sądowego zasądzonych na rzecz strony przez niego zastępowanej lub przy- znanych w ugodzie, w postępowaniu polubownym, arbitrażu zagranicznym lub w po- stępowaniu egzekucyjnym, jeżeli kwoty te zostały ściągnięte od strony przeciwnej. W państwowych jednostkach sfery budżetowej wysokość i termin wypłaty wynagrodze- nia określa zaś norma cywilnoprawna. Zgodnie z powyższym, mając na względzie treść umowy zawartej pomiędzy powodem i pozwanym, wynagrodzenie z tytułu pro- wadzonych przez Jacka G. spraw było wynagrodzeniem ze stosunku pracy. Na zle- cenie sądu biegły z zakresu księgowości i finansów Wawrzyniec J.M. ustalił w spra- wach zakończonych daty ostatnich wpłat należności, a w sprawach niezakończonych - uzyskane części tychże należności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie ma racji pozwany twierdząc, że przedmiotowe wynagrodzenie nie przysługuje powodowi, gdyż koszty zastępstwa procesowego zostały zapłacone przez dłużników po ustaniu łączącego strony stosunku pracy. Istotne jest to, że Jacek G. doprowadził konkretne sprawy do końca powodując zasądzenie kosztów w postępowaniu sądowym lub eg- zekucyjnym. Natomiast moment zapłaty przez dłużników tych należności nie niweczy 4 nakładu pracy powoda. Nie można jednak uwzględnić pretensji Jacka G. do wyna- grodzenia z tytułu reprezentowania pracodawcy w sprawach przeciwko Pawłowi Ś. i Marcinowi P., skoro - jak wynika z opinii i ustnych wyjaśnień biegłego - powód nie prowadził tych spraw. Nadto z uwagi na rozszerzenie powództwa o wynagrodzenie dopiero na rozprawie w dniu 14 czerwca 2004 r., część roszczeń pozwu uległa trzyletniemu przedawnieniu z art. 291 § 1 k.p. Brak zaś podstaw do nieuwzględnienia zarzutu pozwanego w tym zakresie w myśl art. 8 k.p., albowiem powód będąc z za- wodu radcą prawnym powinien dbać o swoje interesy i we właściwym czasie wystą- pić do sądu pracy, doprowadzając do przerwania biegu przedawnienia. Apelację od powyższego wyroku złożyły obie strony: pozwany w zakresie uwzględnienia powództwa oraz rozstrzygnięcia o kosztach sądowych, kosztach za- stępstwa procesowego i rygorze natychmiastowej wykonalności, zaś powód - w za- kresie oddalenia roszczeń pozwu i orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego. Strony wniosły o zmianę wyroku w zaskarżonych przez siebie częściach zgodnie z dotychczas prezentowanym przez nie stanowiskiem w sporze lub uchylenie orzecze- nia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Pozwany w uzasadnieniu apelacji wyraził pogląd, iż umowa o wynagrodzenie radcy prawnego z tytułu zastępowania pracodawcy w postępowaniu sądowym i eg- zekucyjnym obowiązuje tylko w czasie trwania stosunku pracy i nie daje podstaw do zasądzenia jakichkolwiek należności po zakończeniu zatrudnienia. Co zaś się tyczy spornej odprawy rentowej, nie przysługuje ona powodowi z uwagi na brak związku pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a przejściem Jacka G. na rentę. Nie ujaw- niono przy tym, czy świadczenie takie nie zostało wypłacone powodowi przez po- przedniego pracodawcę. Pozwany zakwestionował nadto przyjętą przez Sąd Rejo- nowy datę wymagalności roszczeń i moment, od którego zasądzono odsetki od po- szczególnych należności z tytułu wynagrodzenia i odprawy. Wreszcie zarzucił nie- ważność postępowania wobec braku legitymacji biernej w procesie, gdyż legitymacja ta przysługuje Gminie S. Z kolei powód w motywach środka odwoławczego zanegował prawidłowość ustalonej przez Sąd pierwszej instancji wysokości wynagrodzenia za reprezentowa- nie pracodawcy w postępowaniu sądowym. Zdaniem skarżącego zaniżono należne mu koszty za występowanie w sprawach przeciwko Andrzejowi S. i Janowi T. oraz niesłusznie odmówiono wynagrodzenia za prowadzenie spraw przeciwko Pawłowi Ś. 5 i Marcinowi P., mimo że w tych ostatnich sprawach powód sporządził pozwy, a obecny radca prawny pozwanego jedynie je zakończył. Uwzględniając zaś zarzut przedawnienia roszczeń o wynagrodzenie przysługujące z tytułu reprezentowania pracodawcy w sprawach przeciwko Beacie A, Romanowi A., Firmie „I.”, Dorocie K. i Anastazji D., Sąd Rejonowy naruszył art. 8 k.p. Uszło bowiem uwadze Sądu, że po- wód nie był na bieżąco informowany o dokonywanych przez dłużników wpłatach na- leżności, a po ustaniu stosunku pracy stracił jakąkolwiek możliwość kontroli w tym zakresie. O terminach wpłat zasądzonych na rzecz pozwanego należności Jacek G. dowiedział się dopiero z opinii biegłego sądowego. Podniesienie przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczeń jest więc sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i zasadami współżycia społecznego. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyro- kiem z dnia 8 listopada 2007 r. uchylił z apelacji pozwanego zaskarżony wyrok w punkcie 2 sentencji i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu-Sądowi Pracy w Będzinie, pozostawiając temu Sądowi roz- strzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego, oddalił apelację pozwanego w pozostałej części, a apelację powoda w całości i zniósł między stronami koszty postępowania apelacyjnego. Odnosząc się do zarzutu braku legitymacji biernej po stronie pozwanego Po- wiatowego Urzędu Pracy w S., Sąd drugiej instancji zauważył, że powód bez wątpie- nia był pracownikiem samorządowym. Status prawny pracownika samorządowego nabywa się zaś przez zatrudnienie w jednostkach samorządowych wymienionych w art. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych. W odniesie- niu do pracowników samorządowych szczebla powiatowego art. 1 pkt 2 tej ustawy określa status prawny pracowników zatrudnionych w starostwie powiatowym i po- wiatowych jednostkach organizacyjnych. Oznacza to, że do pracodawców samorzą- dowych szczebla powiatowego należą następujące jednostki powiatowej administra- cji zespolonej: starostwo powiatowe, powiatowy urząd pracy, będący jednostką orga- nizacyjną powiatu oraz inne jednostki organizacyjne stanowiące aparat pomocniczy kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży. Z akt osobowych powoda wynika w sposób jednoznaczny, że umowę o pracę zawarł on z Powiatowym Urzędem Pracy w S. reprezentowanym przez jego kierownika. Pracodawcą Jacka G. był zatem w rozumieniu art. 3 k.p. ten urząd i to on jest biernie legitymowany w sprawach o rosz- czenia ze stosunku pracy stron. 6 W kwestii zasadności przyznania powodowi odprawy rentowej Sąd Okręgowy stwierdził, że materialnoprawną podstawę tego roszczenia stanowił art. 21 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, zgodnie z którym jednorazowa odprawa pieniężna przysługuje pracownikowi w przypadku rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na rentę lub emeryturę. Związek między ustaniem zatrudnienia i przejściem na rentę lub emeryturę powinien zaś być interpretowany w kategoriach obiektywnych. W tych kategoriach oceny istotne jest to, czy pracownik korzysta ze wspomnianego świadczenia z ubezpieczeń społecznych po zaprzestaniu zatrudnie- nia. Nie ulega wątpliwości, że Jacek G. pracując u pozwanego był już uprawniony do renty z tytułu wcześniej stwierdzonego inwalidztwa. Bezsporne jest również to, iż za- przestając pracy w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. powód zmienił swój status w ten sposób, że stał się wyłącznie rencistą, a zatem rozwiązał stosunek zatrudnienia w celu wyłącznego korzystania z renty z ubezpieczenia społecznego. Ta okoliczność przemawia za przyznaniem mu prawa do odprawy rentowej. Zdaniem Sądu drugiej instancji związek rozwiązania stosunku pracy z przejściem na rentę lub emeryturę zachodzi bowiem także wtedy, gdy wprawdzie oba te zdarzenia nie zbiegają się ści- śle w czasie, ale zachowana jest faktyczna łączność między nimi. Ów związek ist- nieje przy tym nie tylko wtedy, gdy nabycie uprawnień rentowych lub emerytalnych następuje po rozwiązaniu stosunku pracy, ale również wtedy, gdy je poprzedza. W tym stanie rzeczy podstawą wyłączenia bądź ograniczenia prawa Jacka G. do spor- nej odprawy mogło stanowić ustalenie w trybie art. 921 § 2 k.p. faktu wcześniejszego wypłacenia powodowi tego rodzaju świadczenia. Skoro jednak pozwany, na którym po myśli art. 6 k.c. spoczywał ciężar dowodu w tym względzie, okoliczności tej nie wykazał, przeto nie istniały przesłanki kwestionowania uprawnień powoda w tym za- kresie. W przedmiocie rozstrzygnięcia o roszczeniach pozwu o wynagrodzenie z ty- tułu kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniach sądowych Sąd Okręgowy przyjął, że umowa o dodatkowe wynagrodzenie była związana w oczywisty sposób ze stosunkiem pracy stron. Niemniej jednak zachowała ona samo- dzielny byt co oznacza, iż roszczenia z niej wynikające nie wygasły wraz z rozwiąza- niem umowy o pracę, ale ich wygaśnięcie trzeba łączyć z realizacją postanowień umowy. Uprawnienie radcy prawnego do wynagrodzenia z tytułu zastępstwa sądo- wego zależy bowiem wyłącznie od treści umowy zawartej na podstawie art. 224 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 7 123, poz. 1059 ze zm.). Ta zaś w przypadku powoda przewidywała wypłatę wyna- grodzenia w pełnej wysokości po ostatecznym uregulowaniu świadczenia, przy czym połowa wynagrodzenia należała się po uzyskaniu przez pozwanego pierwszej wpłaty od dłużnika, a pozostała część po całkowitym spełnieniu świadczenia. Datą wyma- galności wynagrodzenia było zatem definitywne spełnienie świadczenia przez dłuż- nika. W sprawach, w których Jacek G. podejmował czynności procesowe w imieniu pozwanego doprowadzając do korzystnego dla niego rezultatu stwierdzonego orze- czeniem sądowym, z mocy którego następnie wyegzekwowano koszty postępowa- nia, powodowi przysługiwały koszty zastępstwa procesowego na warunkach określo- nych w umowie. Dla zasadności roszczeń powoda w tym względzie bez znaczenia pozostaje czas trwania postępowania egzekucyjnego. Powód odpowiadał wszakże za wynik spraw, z którymi związane były przyznane mu koszty. W tym stanie rzeczy Jackowi G. przysługiwało wynagrodzenie z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w tych sprawach, w których podejmowanymi przez siebie czynnościami doprowadził do wydania tytułu wykonawczego. Sąd Rejonowy zwracając uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na związek umowy stron w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego z łączącym je stosunkiem pracy nie określił jednak zakresu obowiązy- wania tej umowy. Nie ustalił w szczególności zakresu tych spraw sądowych, w któ- rych powód zastępując stronę pozwaną swoimi czynnościami procesowymi dopro- wadził do zasądzenia na rzecz tej strony kosztów zastępstwa sądowego. Tymcza- sem aspekt rezultatu nakładu pracy radcy prawnego w postaci zasądzenia kosztów zastępstwa sądowego na rzecz strony przez niego zastępowanej jest immanentną przesłanką przepisu art. 224 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Umowa stron nie może być sprzeczna z tym przepisem pod rygorem nieważności w rozumieniu art. 58 k.c. w związku z art. 300 k.p. Brak ustaleń Sądu Rejonowego, o których mowa wyżej, w szczególności ograniczenie tych ustaleń wyłącznie do wskazania daty „zakończo- nej sprawy” bez sprecyzowania, czy chodzi tu o zakończenie postępowania rozpo- znawczego, czy też o zakończenie postępowania egzekucyjnego sprawia, że wyrok Sądu pierwszej instancji nie poddaje się w tym względzie kontroli i jako taki nie może się ostać. Ustosunkowując się do apelacji powoda Sąd Okręgowy stwierdził jej bezza- sadność. Ustalenia Sądu Rejonowego „w zakresie wyłączenia ze skuteczności do- chodzonych roszczeń” Jacka G. tych kosztów zastępstwa procesowego, które zo- 8 stały uzyskane w sprawach, w jakich sporządził on tylko pozwy do sądu, są prawi- dłowe w aspekcie wcześniej podanych argumentów. Niewadliwe są tym bardziej ustalenia Sądu pierwszej instancji w sprawach [...], skoro z opinii biegłego wynika, iż sprawy te nie są zakończone, a zatem nie zostały spełnione umowne warunki reali- zacji świadczeń na rzecz powoda. Nie może się też ostać zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 291 § 1 k.p. w związku z art. 8 k.p. Powód nie kwestionuje samej prawidłowości ustalenia przez Sąd pierwszej instancji faktu przedawnienia objętych zarzutem roszczeń. Po- wołuje natomiast argumenty zmierzające do uchylenia skutków tego przedawnienia. Argumenty te nie są jednak przekonujące skoro powód prowadząc sprawy, z których dochodzi przedmiotowego wynagrodzenia, miał możliwość ich zindywidualizowania i ustalenia w trybie realizacji warunków umowy stron, w których sprawach przez niego zakończonych w sensie uzyskania orzeczenia zasądzającego koszty zastępstwa procesowego doszło do ściągnięcia należności. Jacek G. nie wykazał, iżby takie czynności podjął, ani też nie wykazał, aby pozwany uniemożliwił mu podjęcie takich czynności, co mogłoby być interpretowane w kontekście art. 8 k.p. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy na zasadzie art. 385 k.p.c. od- dalił apelację powoda, zaś uwzględniając w części apelację pozwanego, w jej zakre- sie orzekł w trybie art. 386 § 4 k.p.c. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w części oddalającej ape- lację powoda pełnomocnik Jacka G. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 328 § 2 k.pc. oraz art. 391 w związku z art. 39821 k.p.c., poprzez ograniczenie się przez Sąd drugiej instan- cji w uzasadnieniu wyroku do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które legły u podstaw oddalenia apelacji jedynie w stosunku do spraw oznaczonych [...] (dłużnik: Elżbieta S.) i [...] (dłużnik: G.-I.H.), natomiast niedokonanie oceny i nieustosunkowa- nie się w ogóle do zarzutów apelacji dotyczących spraw prowadzonych przez powo- da przeciwko: Andrzejowi S. ([...] opinii mgr Wawrzyńca J.M.), Romanowi A. [...], Elż- biecie S. [...], Dorocie K. [...], Janowi T. [...], Beacie A. [...], Pawłowi Ś. [...], Marcinowi P. [...], G.-I.H. [...] z wyjątkiem sprawy [...], Firmie „I.” [...], Anastazji D. [...]. Brak oceny przedmiotowego zarzutu apelacji i niewyjaśnienie przez Sąd Okręgowy, dla- czego apelacja powoda we wskazanej części nie zasługiwała na uwzględnienie, po- woduje, że wyrok nie poddaje się weryfikacji i kontroli z punktu widzenia jego prawi- dłowości i zasadności. Sąd Okręgowy w Katowicach nie ustosunkował się nawet do 9 zarzutu apelacji, w którym powód wykazał, że w sprawie dotyczącej dłużnika An- drzeja S., Sąd pierwszej instancji popełnił oczywistą omyłkę matematyczną i powie- lając błąd biegłego sądowego (opinia mgr Wawrzyńca J.M. z dnia 30 kwietnia 2007 r.) przyznał powodowi kwotę 500 zł zamiast kwoty 1.500 zł; 2) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 5 k.p.c., poprzez całkowicie błędną i niekonsekwentną ocenę przez Sąd Okręgowy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególno- ści uwzględnienie apelacji strony pozwanej oraz oddalenie apelacji powoda, mimo iż dotyczą tego samego przedmiotu i tych samych okoliczności. Skoro Sąd drugiej in- stancji uwzględniając apelację pozwanego stwierdził, że wyrok Sądu Rejonowego nie poddaje się kontroli, gdyż nie wyjaśniono, czy „zakończenie sprawy” odnosi się do postępowania rozpoznawczego, czy też zakończenia postępowania egzekucyjnego, to takie same ustalenia winny być również podstawą rozstrzygnięcia o zarzutach zgłoszonych przez stronę powodową. Oddalenie apelacji powoda zamyka mu drogę do dochodzenia niezasądzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym należności, w przypadku ustalenia w ponownym postępowaniu dowodowym, że pozwany otrzy- mał od dłużników należności objęte orzeczeniami, które wydane zostały w wyniku czynności powoda. Skarżący zarzucił także Sądowi Okręgowemu naruszenie prawa materialnego w postaci: 1) art. 224 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w związku z § 1 i § 2 umowy cywilnoprawnej z dnia 2 stycznia 1999 r., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd Okręgowy w Katowicach, iż radcy prawnemu należy się wyna- grodzenie tylko i wyłącznie za rezultat jego nakładu pracy, pomijając całkowicie oko- liczność, iż sprawę mogło prowadzić dwóch i więcej radców prawnych, których wspólne działania mogły doprowadzić do zasądzenia kosztów zastępstwa proceso- wego na rzecz reprezentowanego podmiotu; 2) § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.) w związku z § 1 i § 2 umowy cywilnoprawnej z dnia 2 stycznia 1999 r., poprzez nieprzy- znanie powodowi wynagrodzenia w sprawach prowadzonych przeciwko Andrzejowi S., Romanowi A., Elżbiecie S., Dorocie K., Janowi T., Beacie A., Pawłowi Ś., Marci- nowi P., G.-I.H., Firmie „I., Anastazji D., mimo iż powód Jacek G. wykonał czynności procesowe, a więc z tytułu wykonanego nakładu pracy przysługuje mu stosowne wy- nagrodzenie. Niewątpliwe jest, że zawarta między stronami umowa z dnia 2 stycznia 1999 r. miała na celu uregulowanie przedmiotowej kwestii, tj. przyznania powodowi 10 uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia za czynności procesowe, niezależnie od otrzymywanego wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę. Mając na uwadze, iż Po- wiatowy Urząd Pracy otrzymał należności od dłużników, powodowi należy się odpo- wiednie wynagrodzenie za wykonane czynności. W związku z powyższymi zarzutami ubezpieczony wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem pełnomocnika powoda za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpozna- nia przemawia potrzeba wykładni przepisu art. 224 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, poprzez wyjaśnienie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.