Sygn. akt I ACa 783/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Elżbieta Patrykiejew Sędzia: Sędzia: SA Ewa Popek (spr.) SA Jerzy Nawrocki Protokolant sekr. sądowy Maciej Mazuryk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa B. J. i E. J. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w L. o nakazanie, zakazanie naruszeń i zapłatę na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I C 1113/10 I. oddala apelację; II. zasądza od powodów B. J. i E. J. na rzecz pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję. Sygn. akt I ACa 783/12 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 września 2012 roku Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił powództwo E. J. i B. J. skierowane przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w L. o nakazanie pozwanej przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zakazanie dalszych naruszeń prawa własności nieruchomości położonej w S. przy ulicy (...), oznaczonej jako działka nr (...), objętej księgą wieczystą (...) prowadzoną w Sądzie Rejonowym w Siedlcach, poprzez zobowiązanie pozwanej do usunięcia z wymienionej nieruchomości urządzeń elektro-energetycznych w postaci linii średniego napięcia (...)oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów kwoty 230.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości za okres 10 lat licząc od dnia wniesienia pozwu. W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy wskazał na następujące ustalenia i motywy swego rozstrzygnięcia. Powodowie E. J. i B. J. na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej są właścicielami nieruchomości składającej się z działki gruntu oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), położonej w S. przy ulicy (...), objętej księgą wieczystą (...) prowadzoną w Sądzie Rejonowym w Siedlcach. Powodowie stali się właścicielami tej nieruchomości na mocy decyzji Prezydenta Miasta S. nr GN. (...) (...) z dnia 1 czerwca 1998 roku. Do 1998 roku powodowie byli użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Nieruchomość została im oddana w użytkowanie wieczyste na podstawie umowy z dnia 29 stycznia 1976 roku. W chwili objęcia przez powodów nieruchomości w posiadanie nie była ona zabudowana. W dniu 18 lutego 1976 roku powodowie otrzymali decyzję nr (...)o pozwoleniu na budowę na działce położonej w S. przy ulicy (...) budynku mieszkalnego. W okresie od 1976 roku do 1979 roku powodowie pobudowali na tej działce jednorodzinny budynek mieszkalny. Po rozpatrzeniu wniosku Zakładu (...), decyzją nr (...)z dnia 14 stycznia 1976 roku Zarząd Miejski w S. zatwierdził plan realizacyjny remontu kapitalnego linii średniego napięcia (...) (...) Zakłady (...) oraz budowy stacji transformatorowych. Decyzją nr (...)z dnia 26 kwietnia 1976 roku Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu wniosku Zakładów (...) w W., zezwolił na czasowe zajęcie nieruchomości położonych w S. na trasie projektowanych linii (...) (...) S. Zakłady (...) - ul. (...) - w celu budowy linii energetycznej napowietrznej (...) oraz budowy stacji transformatorowych zgodnie z decyzją nr (...)wydaną przez Zarząd Miejski w S.. Decyzja z dnia 26 kwietnia 1976 roku została wydana na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W wykazie właścicieli, których grunty miały zostać zajęte w trakcie realizacji inwestycji, nie zostali ujęci ówcześni użytkownicy wieczyści działki oznaczonej numerem (...) - B. i E. małżonkowie J.. Pismem z dnia 7 czerwca 1976 roku Urząd Miejski w S. powiadomił Zakład (...) w W., że decyzja z dnia 26 kwietnia 1976 roku dotycząca czasowego zajęcia nieruchomości jest prawomocna z wyjątkiem W. P., która złożyła od niej odwołanie. Linia energetyczna średniego napięcia (...)biegnąca wzdłuż ulicy (...) w S. została przebudowana w pierwszej połowie 1977 roku. Linia ta od samego początku, a więc od momentu jej zaprojektowania, była częścią tzw. (...), tj. zespołu linii energetycznych położonych w południowej części miasta S.. Posadowienie urządzeń energetycznych na działce powodów położonej przy ulicy (...) i oznaczonej numerem (...) było objęte zarówno decyzją z dnia 14 stycznia 1976 roku wydaną w przedmiocie zatwierdzenia remontu kapitalnego, jak i decyzją z dnia 26 kwietnia 1976 roku wydaną w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości. Lista właścicieli, których nieruchomości miały zostać zajęte na potrzeby przebudowy linii (...)powstawała najprawdopodobniej nie w dacie wydania decyzji (26 kwietnia 1976 roku), a w okresie wcześniejszym. Najprawdopodobniej z tego powodu nie zostali na niej umieszczeni małżonkowie J., ponieważ stali się oni użytkownikami wieczystymi nieruchomości dopiero w dniu 29 stycznia 1976 roku. Przedmiotowe przedsięwzięcie nazwane w dokumentacji technicznej jako „remont linii napowietrznej (...)” zakładało wybudowanie nowej linii na słupach betonowych w miejsce starej linii posadowionej na słupach drewnianych. Przebudowa tej linii miała częściowo przebiegać po „starej linii”, a częściowo (jak stało się to m.in. na odcinku ulicy (...)) po trasie zmienionej. Dlatego też na działce powodów, na tyłach ich domu, zachowały się pozostałości starych drewnianych słupów. W ramach prowadzonych w pierwszej połowie 1977 roku prac na działce powodów posadowiona została jedna z nóg słupa oporowo-narożnego, który składał się z trzech żerdzi ustawionych rozkracznie. Nad działką przebiega również fragment linii średniego napięcia (...), która w środkowym odcinku swojego przebiegu zbliża się do budynku mieszkalnego powodów. Na odcinku linii, który przebiega nad działką powodów, nie dokonywano żadnych zmian od czasu posadowienia, tj. od 1977 roku. Przebieg linii na tym odcinku jest zgodny z dokumentacją projektową. W dniu 30 maja 1977 roku pracownicy Zakładu (...) dokonali protokolarnego sprawdzenia zgłoszonych do przyłączenia do sieci urządzeń elektrycznych. Pisemny protokół z tych czynności sporządzony został w dniu 26 czerwca 1977 roku. W czynnościach tych brał udział m.in. pracownik Rejonu Energetycznego w S. S. G.. W protokole zostało potwierdzone, że dokonano odbioru magistrali od słupa nr(...) do stacji (...) oraz odgałęzienia ze stacją (...). Był to odcinek biegnący m.in. ulicą (...) do byłych Zakładów im. (...). Przedmiotowa linia podlega standardowym zabiegom konserwacyjnym i eksploatacyjnym. Co pięć lat dokonywane są oględziny linii i na bieżąco usuwane są wszelkie usterki. Od czasu budowy przedmiotowego odcinka linii do 2009 roku poprzednicy prawni pozwanej spółki w sposób niezakłócony korzystali z działki powodów. Do dnia dzisiejszego nie zmienił się również przebieg linii. Pracownicy poprzednika prawnego pozwanej spółki bez przeszkód dokonywali przeglądów, kontroli i napraw urządzeń. Od około 2-3 lat powodowie nie wpuszczają na swoją posesję pracowników pozwanej spółki celem np. podcięcia gałęzi drzew rosnących na trasie przebiegu linii średniego napięcia. Po raz pierwszy w 1999 roku powódka E. J. zwróciła się pisemnie do Rejonu Energetycznego w S. o zdemontowanie przebiegającego nad jej działką odcinka linii średniego napięcia (...). Z wniosku powodów toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie nakazania demontażu linii elektroenergetycznej (...) przebiegającej nad działką powodów. Ostatecznie (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr (...)z dnia 19 grudnia 2002 roku uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 24 kwietnia 2002 roku (nr (...)) i odmówił wydania nakazu demontażu linii elektroenergetycznej średniego napięcia przebiegającej nad działką powodów. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono m.in., że „inwestycja nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani nie stanowi zagrożenia dla otoczenia”. Wyrokiem z dnia 9 października 2003 roku (sygn. akt (...)) NSA w W. oddalił skargę małżonków J. na powyższą decyzję w przedmiocie odmowy nakazania demontażu linii energetycznej. Z dniem 1 lipca 2007 roku nastąpił podział i wyodrębnienie do oddzielnych podmiotów sprzedaży energii elektrycznej (obrót) i jej dostarczania (dystrybucja). Umową z dnia 30 czerwca 2007 roku Zakład (...) S.A. z siedzibą w W. przeniósł na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedsiębiorstwo sieciowe. W dniu 31 sierpnia 2010 roku Sąd Rejonowy w Lublinie dokonał wpisu podmiotu - (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w L.. Z odpisu KRS na dzień 6 września 2010 roku wynika, że w trybie art. 492 par. 1 pkt 1 k.s.h. doszło do połączenia spółek i przeniesienia całego majątku przejmowanych spółek m.in. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz spółki przejmującej. Dokonując oceny ustalonych okoliczności faktycznych Sąd Okręgowy podniósł, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że nad nieruchomością powodów przebiega linia energetyczna średniego napięcia (...), jak również posadowiona jest na niej jedna noga betonowego słupa rozkracznego. Urządzenia elektroenergetyczne zostały posadowione na działce powodów w pierwszej połowie 1977 roku, kiedy jeszcze działka nie była zabudowana, w ramach remontu kapitalnego linii (...) (...) S., Zakłady (...). Nie ma uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że korzystanie przez pozwaną spółkę z części nieruchomości powodów odbywa się bez tytułu prawnego. Zarząd Miejski w S. wydał w dniu 14 stycznia 1976 roku decyzję nr (...) zatwierdzającą plan realizacyjny inwestycji, a następnie Urząd Miejski w S. wydał w dniu 26 kwietnia 1976 roku decyzję zezwalającą Zakładowi (...) w W. na czasowe zajęcie nieruchomości stanowiących własność prywatną i położonych na trasie projektowanych linii (...) (...) S. Zakłady (...). Z uwagi na to, że w sprawie pojawiły się wątpliwości odnośnie tego, czy wymienione decyzje dotyczyły odcinka linii przebiegającej przez ulicę (...) dopuścił dowód z opinii biegłego do spraw elektroenergetyki. Biegły A. J. stwierdził, że decyzja nr (...) z dnia 14 stycznia 1976 roku wydana w przedmiocie zatwierdzenia remontu kapitalnego dotyczyła większego zakresu prac przy modernizacji systemu elektroenergetycznego S., ale przebudowa odcinka linii (...)w ulicy (...) była jego częścią. Odnośnie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 26 kwietnia 1976 roku zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości, biegły nie miał już takiej pewności, ponieważ ograniczył się do stwierdzenia, że „wygląda na to, iż decyzja ta była również związana z omawianą wcześniej modernizacją ujętą w decyzji nr (...)z dnia 14 stycznia 1976 roku”. W ocenie Sądu Okręgowego całkowicie nieuprawnione są wątpliwości biegłego, zwłaszcza w świetle jego wcześniejszego stwierdzenia, iż decyzja nr (...) z dnia 14 stycznia 1976 roku dotyczyła i obejmowała fragment linii przebiegającej ulicą (...), w tym nad działką powodów. To, że decyzja z dnia 26 kwietnia 1976 roku zezwalała na zajęcie nieruchomości, na których planowana była inwestycja zatwierdzona decyzją z dnia 14 stycznia 1976 roku, wynika wprost z jej treści. W decyzji z dnia 26 kwietnia 1976 roku kategorycznie stwierdzono, że zezwala się na czasowe zajęcie nieruchomości w celu budowy linii energetycznej napowietrznej (...) oraz budowy stacji transformatorowych zgodnie z decyzją nr (...) wydaną przez Zarząd Miejski w S.. Zatem decyzja z dnia 26 kwietnia 1976 roku wprost powołuje się i odnosi do decyzji nr (...) z dnia 14 stycznia 1976 roku. Ustalenia Sądu Okręgowego potwierdza dalsza część opinii biegłego, w której stwierdza on, że „linia energetyczna biegnąca wzdłuż ulicy (...), przy której znajduje się nieruchomość powodów, była i jest częścią tzw. (...); jest to zespół linii energetycznych położonych w południowej części miasta S.”. Biegły A. J. podtrzymał swoje ustalenia i wnioski w uzupełniającej pisemnej opinii z dnia 28 listopada 2011 roku, jak również w ustnej opinii złożonej na rozprawie w dniu 29 marca 2012 roku. Opiniując ustnie biegły stwierdził, że ulica (...) pojawia się w decyzji Urzędu Miejskiego w S. z dnia 26 kwietnia 1976 roku, ale w załączniku tej decyzji nie wymienia się powodów. Zdaniem biegłego, mogło to być spowodowane faktem, że w dacie tworzenia „listy właścicieli” powodowie nie dysponowali jeszcze tytułem własności, bądź innym tytułem do działki oznaczonej numerem (...). Sąd Okręgowy podniósł, że okoliczność braku w decyzjach z dnia 14 stycznia 1976 roku i 26 kwietnia 1976 roku ulicy (...) przekonywująco wyjaśnił świadek M. K.. Otóż stwierdził on: „Wytłumaczenie dotyczące tego, dlaczego w tej decyzji nie została wymieniona ulica (...) jest proste. W decyzji wymienione są stacje transformatorowe, które były budowane przy tej linii. Na ulicy (...) nie ma stacji transformatorowej. Były również inne ulice, przez które przebiegała ta linia, a które tak jak ulica (...) nie zostały wymienione w decyzji. Choćby ulica (...)”. Świadek powołał się również na dokumentację z uzgodnienia przebiegu linii, gdzie w uwagach istnieje zapis „rys. 8 trasa linii 2 m poza linią regulacyjną (3 m od zabudowy ul. (...))”. Sąd Okręgowy w całości podzielił opinię biegłego A. J. oraz dał wiarę zeznaniom świadka M. K., ponieważ nie ma żadnych racjonalnych przesłanek, a przynajmniej nie przedstawiła ich strona powodowa, które pozwoliłyby zakwestionować rzetelność i prawidłowość podanych przez biegłego i świadka okoliczności. W ocenie Sądu Okręgowego decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia 26 kwietnia 1976 roku zezwoliła Zakładowi (...) w W. na czasowe zajęcie m.in. działki gruntu położonej przy ulicy (...), oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), która od dnia 29 stycznia 1976 roku znajdowała się w użytkowaniu wieczystym powodów. Powyższych ustaleń nie zmienia fakt, że skoro powodowie nie zostali ujęci na liście właścicieli nieruchomości, to należy zakładać, że przedmiotowa decyzja nie została im doręczona. Z materiału dowodowego wynika, że decyzja z dnia 26 kwietnia 1976 roku jest prawomocna, a co za tym idzie - obowiązuje ona w porządku prawnym, jak również obowiązują wynikające z niej skutki. Powodowie nie przedstawili jakiegokolwiek orzeczenia (decyzji), mocą którego powyższa decyzja zostałaby uchylona, stwierdzono by jej nieważność bądź bezskuteczność. Większego znaczenia nie ma również w sprawie podnoszona przez pełnomocnika powodów okoliczność, że przedmiotowa linia wybudowana została w 1977 roku bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Decyzja administracyjna zezwalająca na budowę linii energetycznej nie kreuje tytułu prawnego do zajęcia i posiadania cudzej nieruchomości. Taką decyzją była właśnie decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia 26 kwietnia 1976 roku. Mimo braku decyzji pozwalającej na budowę, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do wydania nakazu demontażu przedmiotowej linii, czemu dał wyraz w decyzji nr (...) z dnia 19 grudnia 2002 roku. Z kolei prawidłowość tej decyzji badał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w związku z zaskarżeniem jej przez powodów. Wyrokiem z dnia 9 października 2003 roku, sygn. akt (...) skarga małżonków J. została oddalona. Sąd Okręgowy podniósł następnie, że decyzja z dnia 26 kwietnia 1976 roku wydana została na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy „(...) instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogą za zezwoleniem naczelnika gminy - a w miastach prezydenta lub naczelnika miasta (dzielnicy), zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach - zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową - ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także inne podziemne lub naziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń”. Art. 35 ust. 2 powołanej ustawy stanowił, że osobom upoważnionym przysługiwało prawo dostępu do tych przewodów i urządzeń w celu wykonywania czynności związanych z ich konserwacją. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie prawa cywilnego przepis art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości uznany został za szczególny przypadek wywłaszczenia, co wiąże się z trwałością stanu, jaki decyzja stwarza, obejmując sobą każdoczesnego właściciela nieruchomości, której dotyczy oraz każdoczesnego przedsiębiorcę przesyłowego występującego w miejsce pierwotnego adresata decyzji. Zatem powodowie nie mogą skutecznie powoływać się na prawo własności, ponieważ jak stanowi art. 140 k.c. prawo to nie jest absolutne. Przepisy ustawowe i zasady współżycia społecznego mogą niekiedy prawo to ograniczać. W uchwale z dnia 20 stycznia 2010 roku, III CZP 116/09 Sąd Najwyższy stwierdził, że „decyzja wydana na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, jest tytułem prawnym dla przedsiębiorcy przesyłowego do stałego korzystania z wymienionej w tej decyzji nieruchomości”. W uzasadnieniu uchwały wprost stwierdzono, że z art. 35 ust. 1 ustawy wynika, zarówno uprawnienie wskazanych w nich podmiotów do korzystania z cudzej nieruchomości, jak i trwałe ograniczenie zakresu uprawnień właściciela. Co za tym idzie, właścicielowi nieruchomości nie można się sprzeciwić zakładaniu przewodów, a po ich założeniu nie może żądać ich usunięcia przez okres, w którym będą one gospodarczo użyteczne. Decyzja z dnia 26 kwietnia 1976 roku jest prawomocna. Inwestycja została w pełni zrealizowana przy braku jakiegokolwiek sprzeciwu powodów. Nie ulega zatem wątpliwości, że powyższa decyzja jest wiążąca również dla powodów. Mają oni ustawowy obowiązek znoszenia ograniczenia własności nieruchomości wynikającego z posadowienia na nieruchomości części słupa elektroenergetycznego oraz przebiegu linii średniego napięcia. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwana spółka posiada tytuł prawny i tym samym jest uprawniona do przetrzymywania na nieruchomości powodów urządzeń elektroenergetycznych i eksploatowania ich. Nie można zatem uznać, że pozwana bezprawnie ingeruje we własność powodów bez tytułu prawnego. Nie było również zasadne żądanie zapłaty od pozwanej spółki kwoty 230.000 zł tytułem bezumownego korzystania z nieruchomości, skoro w sprawie zostało ustalone, że korzystanie z części działki powodów odbywa się na podstawie ważnego tytułu prawnego. Sąd Okręgowy dodatkowo powołał się na treść art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości zgodnie z którym „odszkodowanie za straty wynikłe z działań przewidzianych w art. 35 ust. 1 i 2 strony ustalają na podstawie wzajemnego porozumienia; w razie sporu wysokość odszkodowania ustala na wniosek zainteresowanej strony naczelnik gminy (...)”. W przypadku sporu ustalenie wysokości należnego odszkodowania następowało w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że dochodzenie roszczeń majątkowych na tej podstawie prawnej przed sądem powszechnym jest niedopuszczalne. Sąd Okręgowy wskazał następnie, że w przypadku gdyby nie została wydana w dniu 26 kwietnia 1976 roku decyzja Prezydenta Miasta S. w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, to i tak roszczenie powodów podlegałoby oddaleniu. Z materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorstwo państwowe - Zakład (...) w W. wzniosło na gruncie powodów trwałe i widoczne urządzenia do przesyłu energii elektrycznej w postaci słupa elektroenergetycznego oraz linii średniego napięcia. Ponadto, jak wynika z zeznań świadka M. K., pracownicy zakładu mieli do około 2009 roku niezakłócony dostęp do urządzeń znajdujących się na nieruchomości w celu ich konserwacji i ewentualnej naprawy. Zgodnie z art. 292 k.c. służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia; przepisy o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 352 § 1 k.c. stanowi, iż kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności, jest posiadaczem służebności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się zgodnie możliwość ustanowienia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu, a także dopuszczalność nabycia jej w drodze zasiedzenia. W oparciu o decyzję zatwierdzającą plan realizacyjny z dnia 14 stycznia 1976 roku Skarb Państwa w pierwszej połowie 1977 roku wszedł w posiadanie części nieruchomości powodów, wybudował na niej trwałe urządzenia elektroenergetyczne, a następnie eksploatował je i konserwował. Władztwo takie niewątpliwie odpowiadało zakresowi służebności gruntowej przesyłu, a działanie Zakładu (...) w W. podjęte było w ramach działalności gospodarczej państwa. Wzniesienie na działce nr (...) urządzeń elektroenergetycznych na podstawie decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, wieloletnie niezakłócone eksploatowanie urządzeń odpowiadające zakresowi służebności gruntowej przesyłu, jak również brak sprzeciwu właścicieli należy uznać za samoistne posiadanie w dobrej wierze. Przekonanie przedsiębiorstwa państwowego, że przysługuje mu prawo do posadowienia i eksploatacji urządzeń, było w tych okolicznościach usprawiedliwione. Bieg terminu zasiedzenia rozpoczął się najpóźniej w dniu 30 maja 1977 roku, kiedy to dokonano sprawdzenia zgłoszonych do przyłączenia do sieci urządzeń elektrycznych. Biorąc pod uwagę ówczesną treść art. 172 k.c., służebność gruntowa odpowiadająca dzisiejszej treści służebności przesyłu nabyta została przez zasiedzenie przez Skarb Państwa po upływie 10 lat, tj. z dniem 30 maja 1987 roku. Po przekształceniu przedsiębiorstwa państwowego Zakład (...) w W. w Zakład (...) Spółkę Akcyjną w W., prawo to w dniu 30 czerwca 2007 roku zostało zbyte (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. W wyniku przejęcia tej spółki przez (...) Spółkę Akcyjną w L. przedmiotowe ograniczone prawo rzeczowe przysługuje obecnie pozwanej. Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania Sąd Okręgowy oddalił powództwo. Biorąc pod uwagę, że powodowie są emerytami i kierując się dyspozycją art. 102 k.p.c., Sąd Okręgowy zasądził od powodów na rzecz pozwanej spółki jedynie część kosztów procesu, obejmującą wpłaconą przez pozwaną zaliczkę na poczet dowodu z opinii biegłego (1.000 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz kwotę 3.600 zł, tj. połowę minimalnej opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego. Apelację od powyższego wyroku wnieśli powodowie, zaskarżając go w całości oraz zarzucając:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.