II UK 248/09

Sygn. akt II UK 248/09 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku B. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych z udziałem zainteresowanego Zakładowego Klubu Sportowego P. o składki na ubezpieczenie społeczne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2010 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 18 marca 2009 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie Sąd Apelacyjny wyrokiem z 18 marca 2009 r. oddalił apelację skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 22 października 2008 r., który zmienił częściowo decyzję pozwanego organu ubezpieczeń społecznych z 3 lipca 2007 r., w ten sposób, iż ograniczył odpowiedzialność skarżącego z tytułu nieopłaconych składek przez Zakładowy Klub Sportowy „Polar" na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za okres od listopada 2003 r. do listopada 2004 r., oddalając jego odwołanie w pozostałym zakresie. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni przepisu art. 32 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, albowiem dotychczasowa jego wykładnia prezentowana w 2 orzecznictwie Sądu Najwyższego budzi poważne wątpliwości, tak co do wyniku, jak i rozbieżnych metod wykładni prezentowanych przez różne składy orzekające. W ocenie skarżącego argumentacja przyjęta w uchwale z 7 maja 2008 r., II UZP 1/08, nie daje wystarczających podstaw do przyjęcia, iżby w drodze wykładni językowej można z przepisu art. 32 ustawy systemowej wywieść normę upoważniającą ZUS do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich w odniesieniu do składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. O istnieniu poważnych wątpliwości dotyczących wykładni art. 32 ustawy systemowej świadczy to, że w kolejnym orzeczeniu dotyczącym tej samej kwestii, tj. w uchwale z 4 czerwca 2008 r., II UZP 3/08, Sąd Najwyższy nie odwołał się już do argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu uchwały z 7 maja 2008 r., lecz podstawy do stosowania art. 116a Ordynacji podatkowej poszukiwał w wykładni celowościowej i systemowej. Sądy obu instancji rozstrzygające sprawę skarżącego także wskazały na względy wykładni celowościowej i systemowej. Rzecz jednak w tym, o czym szerzej w pkt. II uzasadnienia skargi (podstawy skargi), że na odwoływanie się do pozajęzykowych reguł wykładni winno na gruncie przepisów statuujących obowiązki o charakterze daninowym podlegać daleko idącym ograniczeniom, a w żadnym wypadku nie powinno prowadzić do rozszerzającej wykładni tego rodzaju przepisów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek skargi odwołuje się do podstawy (przesłanki) przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z nim Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli (pkt 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Skarżący nie wykazuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, w szczególności co do orzeczeń które kwestionowałyby zastosowanie do składek na oba Fundusze i na ubezpieczenie zdrowotne odpowiednio przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne. Dotychczasowe orzecznictwo nie jest rozbieżne i przyjmuje, że również do tych składek stosuje się odpowiednio przepisy art. 116