I CNP 89/09

Sygn. akt I CNP 89/09 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Józef Frąckowiak w sprawie ze skargi M. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt IV Cz (…), wydanego w sprawie z wniosku dłużnika M. T. o wyłączenie komornika z udziałem wierzyciela Agencji Nieruchomości Rolnych na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lutego 2010 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Wniesiona przez dłużnika M. T. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 maja 2009 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn. W skardze o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem należy wskazać przepis prawa, który zaskarżone orzeczenie narusza. Wprawdzie skarżący wskazuje przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone, ale z uzasadnienia skargi wynika, że zarzut ich naruszenia jest bezpodstawny. Nie ulega wątpliwości, że pomimo podjęcia postanowienia o wyłączeniu komornika po przeprowadzeniu rozprawy sąd uzasadnia postanowienie tylko gdy podlega ono zaskarżeniu. Skoro zaś zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (jedn. tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.) postanowienie o wyłączeniu komornika nie podlega zaskarżeniu postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 maja 2009 r. 2 nie naruszyło powołanych w skardze przepisów. Skarga nie wskazuje więc w istocie przepisu prawa, z którym orzeczenie jest sprzeczne. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności orzeczenia (zob. J. Gudowski w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga – Postępowanie zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327). Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Nie można także uznać, aby w skardze uprawdopodobniono szkodę jaką mogłoby wyrządzić zaskarżone postanowienie. Wskazana różnica pomiędzy wycena dokonaną przez komornika a aktualną wyceną nieruchomości stosowaną przez biura obrotu nieruchomościami, nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z postanowieniem oddalającym wniosek o zmianę komornika. Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.