Te z nich, o których mowa w art. 3984 § 1 k.p.c. należą do koniecznych wymagań skargi, a przy tym na tyle jednoznacznych i jednocześnie najściślej dotyczących istoty (konstrukcji) skargi, że ich niezachowanie oznacza wniesienie skargi wadliwe, z wadliwością podstawową, dyskwalifikującą skargę. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu, bez wszczynania procedury naprawczej (art. 3986 §
Inne konsekwencje wynikają natomiast w razie niezachowania wymagań skargi kasacyjnej określonych w §
3984 k.p.c. – ich brak podlega przewidzianemu w art. 3986 § 1 k.p.c. trybowi uzupełnienia. Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W jednolitym i utrwalonym stosowaniu powyższego przepisu nie budzi wątpliwości, że spełnienie wymagania przytoczenia podstaw kasacyjnych nie może ograniczyć się do wskazania ustawowo określonej kategorii podstawy skargi, według jej określenia z art. 3983 § 1 k.p.c. Konieczne jest bowiem skonkretyzowanie abstrakcyjnie ujętej formuły przepisu w podstawę dotyczącą rozpatrywanej sprawy. Nie można poprzestać na 3 zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, ale koniecznie trzeba wskazać, które konkretnie przepisy zostały naruszone; tylko bowiem sprecyzowane zarzuty, stanowią podstawy skargi w danej sprawie będącej przedmiotem postępowania kasacyjnego, którego granice określa art. 39813 § 1 k.p.c. Skarżący powinien przytoczyć – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - naruszone przepisy prawa i wyjaśnić, na czym ich naruszenie polega, oraz wykazać, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., sygn. akt III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i powołane tam orzeczenia Sądu Najwyższego). Skarżący powołał się na naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wskazał jednak naruszonych przepisów. W konsekwencji nie można uznać, że skarga kasacyjna powoda spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, Sąd Najwyższy nie rozpatruje z urzędu nieważności postępowania na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. Przepis ten ma zastosowanie w wypadku przystąpienia do rozpoznawania skargi kasacyjnej, co zależy od skutecznego jej wniesienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97 – OSNC 1997/8/114). Można jednak zauważyć, że podniesiony w skardze zarzut nieważności postępowania z uwagi na wydanie wyroku pod nieobecność powoda niewłaściwie zawiadomionego o terminie rozprawy, z powołaniem – w uzasadnieniu skargi – art. 379 pkt 5 k.p.c., nie został połączony ze wskazaniem przepisów postępowania przed Sądem drugiej instancji, którego naruszenie miałoby prowadzić do wadliwego przeprowadzenia rozprawy. Z przedstawionych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.