2 k.c. w zw. z art. 45 § 1 k.r.o. przez zaniechanie ustalenia wartości udziału uczestnika w majątku spółki cywilnej „L.(...)” według cen z chwili orzekania; - niewłaściwe zastosowanie art. 31 § 2 pkt
2 k.r.o. przez odmowę rozliczenia różnicy w dochodach pobranych przez strony w okresie faktycznej separacji; - błędną wykładnię oraz niezastosowanie art. 31 § 2 pkt
2 k.r.o. w zw. z art. 54 k.c. prowadzące do nieuwzględnienia w składzie majątku wspólnego dochodów pobieranych przez uczestnika z majątku wspólnego w okresie między ustaniem wspólności a datą orzekania; - błędną wykładnię art. 31 §
31 § 2 pkt 2 k.r.o. i art. 45 § 1 k.r.o. przez przyjęcie, że do majątku wspólnego nie wchodzą dochody oraz majątek nabyty w czasie 7 trwania wspólności ustawowej przez spółkę kapitałową, w której udziały jeden z małżonków nabył z majątku osobistego (odrębnego); - niewłaściwe zastosowanie art. 871 § 2 k.c. w zw. z art. 6 k.c. przez przyjęcie, że na wysokość spłaty należnej wnioskodawczyni z tytułu sprzedaży nieruchomości wspólników ma wpływ rozliczenie z jednym ze wspólników spółki cywilnej „L.(...)”; Podstawę naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy wnioskodawczyni wypełniła zarzutami: - uchybienia art. 567 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c. i art. 217 §
2 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c., z art. 278 § 1 k.p.c., art. 286 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie w postępowaniu apelacyjnym dowodu z uzupełniającej opinii biegłej K. O. i uznanie za prawidłowe pominięcia tego dowodu przez Sąd Rejonowy; - art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. i z art. 13 § 2 k.p.c. przez nierozważenie wszystkich zarzutów i wniosków apelującej. We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia orzeczenia Sądu Okręgowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uczestnik swoją skargę kasacyjną skierował przeciwko rozstrzygnięciom dotyczącym zaliczenia do majątku wspólnego kwoty 88 397 zł stanowiącej udział uczestnika w majątku spółki cywilnej „L.(...)” (pkt 1 ppkt I.6 zaskarżonego postanowienia), zaliczenia do nakładów z majątku wspólnego stron na majątek odrębny uczestnika kwoty 75 242 zł odpowiadającej wartości wkładu do spółki „L.(...)” wniesionego na podstawie aneksu nr 3 (pkt IV i VIII postanowienia) oraz w punkcie 2 w zakresie oddalenia zarzutów i wniosków apelacji odnoszących się do zaliczenia do majątku wspólnego kwoty 104 703,40 zł z tytułu zwaloryzowanej dywidendy za rok 1997. Skarga oparta została na podstawach z art. 3983 § 1 pkt
2 k.p.c. Naruszenia prawa materialnego uczestnik upatruje w: - błędnej wykładni art. 871 §
w zw. z art. 45 § 1 k.r.o. prowadzącej do przyjęcia, że wkład pieniężny wniesiony na podstawie aneksu nr 3 do umowy spółki „L.(...)” stanowił nakład z majątku wspólnego, mimo że został pokryty z pożyczki wspólników; - błędnej wykładni art. 871 §
w zw. z art. 45 § 1 k.r.o. i art. 1035 k.c. w zw. z art. 567 § 3 k.p.c. przez przyjęcie wartości udziału uczestnika w spółce „L.(...)” 8 ustalonego według jego wartości w dniu ustania wspólności majątkowej i zwaloryzowanego na dzień orzekania, mimo że udziały miały określoną wartość w dniu orzekania; - błędnej wykładni art. 32 § 2 pkt 2 k.r.o. w brzmieniu obowiązującym w dniu zniesienia wspólności ustawowej (obecnie art. 31 § 2 pkt 2 k.r.o.), przez uznanie, że dywidenda za rok 1997, otrzymana przez uczestnika w roku 2000 weszła w skład majątku wspólnego stron, mimo że nie była wymagalna w dniu ustania wspólności ustawowej; Podstawa naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ujęta została w zarzutach: - uchybienia art. 567 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c. i 217 §
2 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nie przeprowadzenie przed żadnym z sądów orzekających dowodu z opinii biegłego księgowego w celu ustalenia wartości udziałów uczestnika w majątku spółki cywilnej „L.(...)” w G. według ich stanu z daty ustania wspólności ustawowej i cen z daty orzekania; - uchybienie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów uczestnika i nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oraz pominięcie innych koniecznych elementów uzasadnienia, co uniemożliwia weryfikację stanowiska tego Sądu. W konkluzji uczestnik wystąpił o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji oraz zasądzenie od wnioskodawczyni kosztów postępowania według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargi kasacyjne stron okazały się uzasadnione jedynie częściowo. Obydwoje skarżący zgłosili niemal jednobrzmiące, choć częściowo odmienne w zakresie przesłanek, zarzuty procesowe. Nie mogą one jednak odnieść zamierzonego skutku. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wprawdzie wszystkich wymagań stawianych przez art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 §
art. 13 § 2 k.p.c., ponieważ w części zawierającej rozważania Sądu odwoławczego nie przytacza wprost podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednak jego treść trzeba analizować całościowo, a 9 więc łącznie z częścią referującą motywy rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Tam zaś znajdują się odwołania do przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego normujących stosunki majątkowe małżeńskie i reguły rozliczeń po wyłączeniu wspólności ustawowej. Wywody uzasadnienia wskazują na to, że Sąd Okręgowy generalnie przyjął jako prawidłowe ustalenia i kwalifikację prawną zastosowaną przez Sąd Rejonowy. Zakwestionował jedynie niektóre ustalenia faktyczne i wówczas przeprowadził niezbędną ocenę materiału dowodowego. W wypadku, w którym nie zgodził się z zapatrywaniami prawnymi Sądu pierwszej instancji, związanymi rozliczeniem wartości udziału uczestnika w spółce cywilnej, wkład pieniężny do której pochodził z majątku wspólnego małżonków – podstawę prawną zastąpił odesłaniem do przywołanych orzeczeń Sądu Najwyższego. Nie jest to formuła prawidłowa, jednak pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu Okręgowego i podstawy rozstrzygnięcia, a tym samym stwierdzone uchybienie nie stanowi uzasadnionej podstawy kasacyjnej. Uchybienia w treści i konstrukcji uzasadnienia mogą bowiem stanowić skuteczny zarzut jedynie wtedy, kiedy powodują brak możliwości przeprowadzenia kontroli motywów orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83 oraz nie publikowane orzeczenia z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 1862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05, czy z dnia 21 stycznia 2010, I CSK 209/09). Strony niesłusznie też kierują zarzuty dotyczące prawidłowości pominięcia zgłaszanych przez nie wniosków dowodowych. Ponieważ jednak zarzuty takie wiążą się nierozerwalnie z materialnoprawnymi przesłankami rozstrzygnięcia, które mają wpływ na ocenę potrzeby przeprowadzania tych dowodów, omówione zostaną wraz z odpowiednimi zarzutami podniesionymi w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej. Zarzuty naruszenia prawa materialnego obydwu skarg miejscami krzyżują się, celowe będzie zatem rozważenie ich według kryteriów przedmiotu, którego dotyczą. 1. Wkład uczestnika do spółki cywilnej „L.(...)”. Sąd Okręgowy ustalił, że z majątku wspólnego stron uczestnik dokonał nakładu na majątek spółki cywilnej „L.(...)”. Nastąpiło to przez dwukrotne wniesienie wkładu pieniężnego – raz w kwocie 25 mln starych złotych i później w kwocie 46 014 zł. Uczestnik kwestionuje fakt, że druga wpłata nastąpiła z majątku wspólnego, jednak ten jego zarzut godzi w ustalenia faktyczne i przeprowadzoną przez sąd drugiej instancji ocenę dowodów, tym samym narusza zakaz z art. 3983 § 3 k.p.c. i nie może być 10 przedmiotem rozpoznania. Na marginesie tylko można zaznaczyć, że gdyby nawet przyjąć, iż na zakup udziałów uczestnik przeznaczył środki uzyskane z zaciągniętej pożyczki – to także te środki w istocie pochodziłyby z majątku wspólnego, do którego – na podstawie art. 32 § 1 k.r.o. weszłyby pieniądze pochodzące z pożyczki. Uczestnik podnosi dalej, że w zaskarżonym postanowieniu został dwukrotnie obciążony z tego samego tytułu. Sąd uwzględnił zwaloryzowany wkład do spółki jako nakład z majątku wspólnego na majątek odrębny i zasądził połowę tak ustalonej kwoty od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni. Jednocześnie Sąd Okręgowy zaliczył do składników majątku wspólnego stron kwotę 88 397 zł jako udział uczestnika H. M. w majątku Przedsiębiorstwa Handlowo – Produkcyjnego „L.(...)” spółka cywilna w G. Zastrzeżenia skarżącego są słuszne. Wkład do spółki cywilnej staje się składnikiem majątku wspólnego wspólników tej spółki i od chwili wniesienia przestaje być składnikiem majątku wspólnego małżonków. Nie jest, ściśle rzecz biorąc, nakładem na majątek odrębny wspólnika, gdyż przechodzi do majątku łącznego wspólników. W orzecznictwie nie budzi sporu, że do takiego wkładu można w drodze analogii stosować art. 45 k.r.o., a zatem traktować go analogicznie jak nakład na majątek odrębny jednego z małżonków (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2004 r., III CZP 46/04, OSNC 2005/9/152 i z dnia 13 marca 2008 r., III CZP 9/08, OSNC 2009/4/54). Rozbieżności powstały jedynie co do tego, w jaki sposób nakład ten powinien być rozliczony w postępowaniu o podział majątku wspólnego: czy należy przyjąć jego wartość nominalną zwaloryzowaną na chwilę orzekania (za ta koncepcją opowiadała się pierwsza z powołanych uchwał), czy też ustalenie wartości nakładu powinno uwzględniać wartość fikcyjnie ustalonego udziału, jaki przysługiwałby małżonkowi – wspólnikowi spółki, gdyby z tej spółki wystąpił w momencie ustania wspólności majątkowej małżeńskiej, określoną według cen z chwili orzekania (taki pogląd Sąd Najwyższy przyjął w drugiej z powołanych uchwał). To drugie stanowisko należy zaakceptować jako bardziej odpowiadające przyjętej w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym zasadzie dominującej roli majątku wspólnego (art. 32 § 1 k.r.o. w brzmieniu obowiązujący przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. Nr 162, poz. 1691). Prawa „spółkowe” w spółce „L.(...)” przynależały do majątku odrębnego uczestnika, a w sytuacji, kiedy z tej spółki nie wystąpił – nie przysługiwał mu udział w rozumieniu art. 875 k.c. w czasie trwania stosunku spółki wspólnikom przysługuje 11 bowiem wspólność łączna (bezudziałowa) majątku wspólnego. Dlatego w skład majątku wspólnego stron nie może wchodzić wierzytelność z tytułu udziału uczestnika w spółce cywilnej „L.(...)”, którą – jako składnik majątku wspólnego wskazał Sąd Okręgowy. Do majątku tego wchodzi jedynie wierzytelność z tytułu nakładu z majątku wspólnego na majątek odrębny uczestnika – obejmujący przysługujące mu prawa wspólnika spółki cywilnej, uzyskane w zamian za wniesienie wkładów. Ponadto zaś majątek wspólny zasilają wierzytelności przypadające wspólnikom w toku działalności spółki. Nakład z tytułu wkładów Sąd Okręgowy ujął w orzeczeniu dotyczącym pkt IV postanowienia Sądu Rejonowego i rozliczył według konkurencyjnego poglądu – dokonując określenia aktualnej wartości wkładu przy zastosowaniu kryterium zmiany siły nabywczej pieniądza. Skarżący ma zatem rację, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd Okręgowy w sposób niedopuszczalny podwójnie rozliczył tę samą wierzytelność, raz przy tym błędnie ją kwalifikując jako udział uczestnika w spółce cywilnej. Tym samym nie sposób odeprzeć twierdzenia, że Sąd Okręgowy naruszył art. 871 §
w zw. z art. 45 § 1 k.r.o. Nie jest natomiast trafny zarzut, że prawidłowe byłoby określenie wartości tego nakładu na potrzeby jego rozliczenia według zwaloryzowanej wartości nominalnej. Nie można także zgodzić się na proponowaną przez skarżącego interpretację zasady dokonywania w postępowaniu o podział majątku wspólnego rozliczeń wszystkich wartości majątkowych według ich stanu z chwili wyłączenia wspólności a wartości z chwili orzekania. Propozycja uczestnika zakłada w rzeczywistości ustalenie wartości jego udziału w spółce według stanu i wartości z chwili orzekania, skarżący bowiem wskazuje na to, że jego udział istniał i miał konkretną wartość w momencie wydawania zaskarżonego postanowienia (aczkolwiek mogła to być wartość zerowa). Tymczasem uwzględnienie stanu z chwili ustania wspólności majątkowej wymaga przyjęcia wówczas istniejącej sytuacji majątkowej spółki cywilnej, rzutującego na oszacowanie hipotetycznego „udziału” uczestnika. Wartość tego „udziału” z chwili orzekania oznacza z kolei konieczność fikcyjnego założenia trwania niezmienionego stanu majątkowego i sytuacji gospodarczej spółki „L.(...)” w chwili orzekania i przeprowadzenia szacunku „udziału” według realiów z tego czasu. W tym więc zakresie należało podzielić zarzut wnioskodawczyni, która kwestionowała prawidłowość przyjęcia do rozliczeń wartości „udziału” uczestnika z chwili wyłączenia wspólności majątkowej. Natomiast nie był uzasadniony zarzut procesowy uczestnika, który upatrywał uchybienia przez Sąd Okręgowy przepisom art. 567 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c. i 217 §
2 k.p.c. w zw. z art. 12 382 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu określenia rzeczywistej wartości „udziału” w spółce „L.(...)” w chwili orzekania. Ten dowód był bowiem nieprzydatny, ponieważ nie służyłby ustaleniu faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.). 2. Udziały w spółce z o.o. Agencja „W.(...)” w K. Wnioskodawczyni kwestionuje stanowisko Sądów obydwu instancji, że udziały te weszły do odrębnego majątku uczestnika, ponieważ nabyte zostały za środki uzyskane z darowizny od matki uczestnika. Dostrzega przy tym trudności jakie stwarza jej zakaz zaczepienia skargą ustaleń faktycznych i oceny dowodów, dlatego opiera się na argumencie, że nabycie udziałów do majątku odrębnego powinno wynikać z zapisu w umowie zakupu tych udziałów. Nie jest to pogląd uzasadniony. Wprawdzie art. 32 § 1 k.r.o. w dawnym brzmieniu (obecnie art. 31 § 1 k.r.o.) ustanawiał jako zasadę, że przedmioty majątkowe nabyte przez oboje lub jednego z małżonków wchodzą do majątku wspólnego, jednak art. 33 k.r.o. precyzował przypadki, kiedy określony składnik majątkowy stawał się przedmiotem odrębnej własności (obecnie majątku osobistego) jednego z małżonków. Zgodnie z art. 33 pkt 2 i 3 k.r.o., do majątku odrębnego wchodziły m. in. przedmioty nabyte przez darowiznę (o ile darczyńca nie postanowił inaczej), oraz przedmioty uzyskane za środki otrzymane w zamian za te, które małżonek otrzymał w drodze darowizny. Przepisy nie wymagały przy tym zastrzeżenia przy zawieraniu umowy, że nabycie następuje do majątku odrębnego, aby taki skutek nastąpił. Wejście przedmiotu majątkowego do majątku odrębnego jest konsekwencją wypełnienia wymagań ustawowych dotyczących podstawy jego nabycia. Dlatego też – wobec ustalenia przez Sądy obydwu instancji – że uczestnik zakupił udziały w spółce „W.(...)” za pieniądze darowane mu przez matkę, uzasadniony jest wniosek, że udziały te stanowią majątek odrębny uczestnika. Zupełnie chybiony jest zaś pogląd prawny skarżącej jakoby do majątku wspólnego stron wchodził majątek nabyty w czasie trwania wspólności ustawowej przez spółkę kapitałową, w której udziały jeden z małżonków nabył z majątku odrębnego. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest odrębną osobą prawną i nabywa prawa majątkowe na swoją rzecz, a nie do majątku wspólników. 3) Dochody ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością W.(...)” i spółki cywilnej „L.(...)”. Uczestnik podważa zasadność wliczenia do majątku wspólnego sum otrzymanych przez niego tytułem dywidendy za rok 1997 w spółce „W.(...)”, podnosząc, 13 że dywidenda stała się wymagalna dopiero w 2000 r., kiedy uchylono uchwałę wspólników z 1998 r., przeznaczającą zysk bilansowy z 1997 r. na fundusz zapasowy i przekazano ten zysk do podziału dla wspólników. Stanowisko to nie jest trafne. Decydujący dla oceny czy dywidenda weszła do majątku wspólnego jest okres, którego dywidenda ta dotyczy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że jest to dochód uczestnika otrzymany za 1997 r., a zatem w czasie, kiedy między stronami obowiązywała jeszcze wspólność majątkowa małżeńska. Okoliczność, że wspólnicy pierwotnie inaczej zadysponowali zyskiem, jest nieistotna, skoro ostatecznie ta ich uchwała została uchylona i zysk przeznaczono na dywidendę, należną wspólnikowi na podstawie art. 191 § 1 k.s.h. Wprawdzie wymagalność roszczenia o wypłatę dywidendy nastąpiła dopiero z chwilą podjęcia uchwały o podziale zysku, a więc już po ustaniu wspólności majątkowej, jednak dla oceny podstaw zaliczenia tego dochodu z majątku odrębnego uczestnika do majątku wspólnego decydujące znaczenie ma, kiedy podlegający podziałowi zysk został wypracowany. Jeśli miało to miejsce w okresie trwania wspólności – cel i charakter ustroju wspólności majątkowej nakazuje zaliczyć do majątku wspólnego dywidendę wypłacaną z tego zysku. Istotą ustroju wspólności ustawowej jest włączenie do majątku wspólnego małżonków dochodów, jakie każde z nich osiągnęło w czasie trwania wspólności majątkowej m. in. z majątku odrębnego. Wyłączenie z tego majątku składnika, którego podstawy ekonomiczne powstały w czasie trwania wspólności tylko dlatego, że zgodnie z przepisami jego wymagalność uzależniona była od czynności podjętych już po ustaniu wspólności, powodowałoby nieuzasadnione umniejszenie majątku wspólnego z korzyścią dla majątku odrębnego. W konsekwencji nie doszło do zarzucanego naruszenia art. 32 § 2 pkt 2 k.r.o. Wnioskodawczyni z kolei domagała się objęcia rozliczeniami dochodów uczestnika z obydwu spółek za okres od ustania wspólności do chwili wydania orzeczenia o podziale majątku wspólnego. Jej stanowisko nie ma jednak żadnego uzasadnienia. W sytuacji, kiedy zarówno prawa uczestnika związane z jego uczestnictwem w spółce cywilnej „L.(...)” jak i w spółce z o.o. „W.(...)” stanowiły składnik jego majątku odrębnego – od chwili ustania wspólności ustawowej dochody z obydwu źródeł wchodziły do majątku uczestnika, a wnioskodawczyni nie może rościć sobie do nich pretensji. Artykuł 32 § 2 pkt 2 k.r.o. odnosił się jedynie do dochodów z majątku odrębnego osiągniętych w okresie trwania ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej, a nie po jego wyłączeniu. 14 Tym samym wniosek dowodowy wnioskodawczyni dotyczący rozliczenia tych dochodów nie miał podstaw w art. 227 k.p.c. (w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.), wobec czego jego oddalenie przez Sąd Okręgowy (aczkolwiek inaczej uzasadnione) nie stanowiło uchybienia procesowego. Wnioskodawczyni kwestionuje także zasadność wyłączenia spośród składników majątku wspólnego wartości odpowiadającej różnicy dochodów stron w okresie od 1994 do 1997 r. Argumenty jakie podnosi nie są przekonujące. Sam fakt pozostawania stron w separacji i prowadzenia odrębnej gospodarki finansowej nie uzasadnia dokonywania matematycznych wyrównań, skoro – jak ustalił Sąd Okręgowy – w okresie tym uczestnik przeznaczał swoje dochody na utrzymanie składników majątku wspólnego i wykonywanie obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci. W ten sposób uczestnik realizował ustawowy obowiązek utrzymywania rodziny, wobec czego jego dochody zostały zużyte w sposób nie rodzący obowiązku ich zwrotu do majątku wspólnego podlegającego podziałowi. 4) Dochód z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości w C. Pogląd wnioskodawczyni, że cała uzyskana przez uczestnika w 2002 r. suma stanowi ekwiwalent nakładu z majątku wspólnego przeznaczonego na zakup przez uczestnika [wraz z innymi wspólnikami spółki „L.(...)”] udziału w nieruchomości w C., nie jest trafny. Sąd Okręgowy słusznie wskazał, że suma przeznaczona z majątku wspólnego na ten cel wyliczona była przy założeniu, że udział w nieruchomości kupuje wspólnie czterech wspólników w częściach równych. Tak też zakup ten został zrealizowany. Tym samym odpowiednikiem nakładu była ¼ kwoty uzyskanej ze sprzedaży udziału, dokonanej już po wyłączeniu wspólności między małżonkami. To, że po ustaniu wspólności doszło do zmian w składzie spółki cywilnej, bowiem jeden ze wspólników z niej wystąpił, nie było zdarzeniem prawnym wpływającym na zmianę rozmiaru dokonanego wcześniej nakładu z majątku wspólnego stron. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 871 § 2 k.c. w zw. z art. 6 k.c. nie miał uzasadnionych podstaw. Z przytoczonych względów, mając na uwadze kompleksowy charakter orzeczenia o podziale majątku wspólnego i rozliczeniu nakładów z majątku wspólnego na majątki odrębne małżonków – zaskarżone postanowienie należało uchylić w zakresie wskazanym w sentencji i przekazać sprawę w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji (art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 , art. 391 §
art. 13 § 2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.