k.p.c., skarga powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 424 1 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Konstrukcja skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wykazuje zasadnicze podobieństwo do skargi kasacyjnej. W art.
wymieniono wyczerpująco elementy określane w odniesieniu do skargi kasacyjnej jako istotne lub konstrukcyjne oraz przewidziano sankcję w postaci jej odrzucenia w razie 7 niespełnienia wymagań w zakresie konstrukcji skargi (art. 424 8 § 1 k.p.c.). Wspólny dla obydwu skarg jest obowiązek zastępstwa przez adwokatów lub radców prawnych (art. 87 1 § 1 k.p.c.), gwarantujący ścisłe spełnienie surowych wymagań formalnych. Ukształtowana praktyka orzecznicza dotycząca istotnych elementów skargi kasacyjnej odnosi się także do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w tym do wymagania przedstawienia podstaw skargi i ich uzasadnienia (art.
pkt 2 k.p.c.), wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art.
pkt 3 k.p.c.) oraz uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art.
Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie spełnia wymagań konstrukcyjnych przewidzianych w art.
dla tego szczególnego środka prawnego o charakterze procesowym. Przede wszystkim nie przytacza ona podstaw skargi (naruszenia konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego i/lub procesowego) oraz ich uzasadnienia (art.
w związku z art. 424 4 k.p.c., zgodnie z którym skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda), a także nie wskazuje przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art.
To ostatnie wymaganie konstrukcyjne jest niezależne i odrębne od wymagania dotyczącego przytoczenia podstaw skargi, powinno zatem być odrębnie przedstawione. Taki brak skargi nie jest sanowany nawet wówczas gdyby w podstawach, na których skarga została oparta, powołane zostały przepisy prawa materialnego czy procesowego - czego w tej sprawie nie uczyniono. Należy bowiem mieć na względzie, że wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje i cele. Przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie pozostaje w związku z art. 4244 k.p.c. stanowiącym, że skargę można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Natomiast konieczność wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne wynika z tego, że istotą skargi jest właśnie stwierdzenie niezgodności 8 zaskarżonego orzeczenia z prawem, a więc konkretnym jego przepisem. Można więc zarzucać naruszenie wielu przepisów, które doprowadziło do wydania orzeczenia niezgodnego z prawem, jednak należy spośród nich wskazać ten przepis, z którym – zdaniem skarżącego – zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Naruszenia prawa materialnego lub procesowego mogą, ale nie muszą, spowodować niezgodności z prawem, tym samym przepisy powołane w podstawach skargi nie muszą być jednocześnie tymi przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Bez spełnienia tego wymagania nie jest możliwe stwierdzenie przez Sąd Najwyższy bezprawności zaskarżonego orzeczenia, skoro nie wiadomo, z jakim przepisem prawa - zdaniem skarżącego - zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Podobny pogląd wyrażony został między innymi w niepublikowanych postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06 oraz z dnia 27 lutego 2007 r., II BU 8/06. Gdy więc w rozpoznawanej skardze nie wskazano jej podstaw, a także nie przytoczono przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne, należało orzec jak w postanowieniu w oparciu o art. 4248 § 1 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.