k.k.s., która w konsekwencji doprowadziła do bezpod- stawnego umorzenia postępowania karno - skarbowego przeciwko Eweli- nie Z. We wniesionym środku odwoławczym skarżący podniósł, że po no- welizacji Kodeksu karnego skarbowego, która miała miejsce w dniu 17 grudnia 2005 r., nie może już ulegać wątpliwości, że wykroczenie stypizo- wane w art. 57 § 1 k.k.s., jest wykroczeniem polegającym na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej. Dlatego też bieg terminu przedawnienia wykroczenia, o którego popełnienie oskarżona jest Ewelina Z., rozpoczął się, w myśl przepisu art. 51 § 1 k.k.s. w zw. z art. 44 § 2 – 3 k.k.s., z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej na- leżności, a więc z końcem 2008 r. W związku z tym, że przed upływem ro- ku od tej daty wszczęte zostało postępowanie przeciwko Ewelinie Z., karal- ność zarzucanego jej wykroczenia skarbowego, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 51 § 2 k.k.s., ustaje dopiero z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu, a więc z końcem 2011 r. Sąd Okręgowy w Z., postanowieniem z dnia 23 czerwca 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 4 Sąd odwoławczy uznał, że przy liczeniu okresu przedawnienia wy- kroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s., nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 44 § 3 k.k.s. w zw. z art. 51 § 1 k.k.s., gdyż w wykroczeniu tym nie chodzi o karalność uszczuplenia należności publicznoprawnej. Wykro- czenie skarbowe zarzucone oskarżonej popełnione zostało w dniu 30 kwietnia 2008 r., zatem zgodnie z treścią art. 51 § 1 k.k.s., przedawniło się w dniu 30 kwietnia 2009 r., zaś dwuletni okres przedawnienia karalności tego wykroczenia upłynął w dniu 30 kwietnia 2010 r. Od powyższego postanowienia Prokurator Generalny, na podstawie art. 167a k.k.s., wniósł kasację na niekorzyść oskarżonej Eweliny Z., za- rzucając rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 433 § 1 i 2 k.p.k., polegające na dokonaniu wadliwej kontroli instancyjnej postanowienia Sądu Rejono- wego w Z. i utrzymaniu go w mocy, pomimo tego, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą przepisu prawa procesowego - art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 51 § 1 i 2 k.k.s. i art. 44 § 3 k.k.s., polegającą na umorzeniu po- stępowania o wykroczenie skarbowe stypizowane w art. 57 § 1 k.k.s., w oparciu o ujemną przesłankę procesową w postaci przedawnienia karalno- ści wykroczenia, podczas gdy przesłanka ta nie wystąpiła. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymane- go nim w mocy postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie spra- wy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym. Orzekające w sprawie sądy obu instancji nie uwzględniły zmiany sta- nu prawnego, wynikającej z wejścia w życie w dniu 17 grudnia 2005 r. ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 178, poz. 1479), w szczególności zmiany przepisu art. 1 § 2 k.k.s. 5 Prawidłowa ocena stanu prawnego obowiązującego w czasie popeł- nienia czynu zarzucanego oskarżonej oraz w chwili orzekania w niniejszej sprawie przez sądy obu instancji, prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż nie nastąpiło przedawnienie karalności zarzucanego oskarżonej wykrocze- nia skarbowego. Zgodnie z treścią art. 51 § 1 k.k.s. karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok. Stosuje się przy tym odpowiednio przepisy art. 44 § 2 – 4 i 6 – 7 k.k.s. Do ustalenia chwili rozpoczęcia biegu przedawnienia karalności wykroczenia skarbowe- go, polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należno- ści publicznoprawnej, należy zatem stosować określoną w przepisie art. 44 § 3 k.k.s. zasadę, iż bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Zarzucone oskarżonej wykroczenie skarbowe polegało na uporczy- wym niewpłacaniu, w terminie do dnia 30 kwietnia 2008 r., podatku docho- dowego od osób fizycznych, wynikającego ze złożonego zeznania o wyso- kości osiągniętego dochodu w roku 2007. W świetle przepisu art. 53 § 27 k.k.s., należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo kwota pie- niężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy nastąpił. Z kolei, według przepisu art. 53 § 29 k.k.s., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 41 lit. e ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz innych ustaw, obowiązującym od dnia 17 grudnia 2005 r., przepisy §
tego artykułu stosuje się od- powiednio również do określenia „nie wpłaca w terminie podatku”. Zesta- wiając treść przepisów art. 53 §
należy dojść do wniosku, iż uporczywe niewpłacanie w terminie podatku, będące znamieniem wykro- czenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s., stanowi uszczuplenie należności publicznoprawnej. Niewpłacenie w określonym ustawowo terminie należ- 6 nego podatku, już w dacie upływu tego terminu skutkuje zaległością podat- kową, a tym samym uszczupleniem należności. W konsekwencji powyż- szego ustalenia uznać należy, że termin przedawnienia takiego wykrocze- nia, z mocy przepisu art. 44 § 3 k.k.s., rozpoczyna bieg z końcem roku, w którym upłynął termin płatności należności stanowiącej przedmiot wykro- czenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s. Tym samym bieg przedawnienia ka- ralności wykroczenia, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, rozpoczynał się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych, a więc z dniem 31 grudnia 2008 r. Ka- ralność wykroczenia skarbowego zarzuconego oskarżonej upływałaby za- tem z dniem 31 grudnia 2009 r., o ile do tego dnia nie zostałoby wszczęte postępowanie przeciwko sprawcy. Tymczasem w dniu 12 listopada 2009 r. wydane zostało postanowienie o przedstawieniu Ewelinie Z. zarzutu popeł- nienia wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s. Zarzut ten został jej ogłoszony w dniu 9 grudnia 2009 r., po czym tego samego dnia została ona przesłuchana w charakterze podejrzanej. Tak więc wszczęcie postę- powania przeciwko Ewelinie Z. nastąpiło przed upływem roku od rozpoczę- cia biegu terminu przedawnienia karalności wykroczenia skarbowego, o którym mowa w przepisie art. 51 § 1 k.k.s. W konsekwencji oznacza to, że na podstawie przepisu art. 51 § 2 k.k.s., karalność wykroczenia skarbowe- go, którego popełnienie zarzucono oskarżonej, ustaje z upływem 2 lat od zakończenia okresu rocznego przewidzianego w art. 51 § 1 k.k.s., a zatem w dniu 31 grudnia 2011 r. Podzielając trafność zarzutu kasacji oraz przytoczoną na jego popar- cie argumentację, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Z. i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.