1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Pełnomocnik strony pozwanej wniósł - na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.- zażalenie na zawarte w wyroku Sądu Okręgowego postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Zarzucając naruszenie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz w związku z § 11 ust.
1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 4 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu przez ich niewłaściwe zastosowanie, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej dalszej kwoty w wysokości 390 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, tj. o podwyższenie zasądzonej od powoda tytułem 3 zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym kwoty 60 zł do kwoty 450 zł, oraz o zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wyrok Sądu Okręgowego w zaskarżonej części narusza art. 98 k.p.c. w związku z § 11 ust.
1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, albowiem sprawa niniejsza (o odszkodowanie) nie stanowiła żadnej ze spraw, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, tj. nie była sprawą o nawiązanie umowy o pracę, o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne ani też sprawą o przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku pracy. Powód domagał się zasądzenia od strony pozwanej odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony (art. 50 § 3 k.p.), zaś wartość żądanego odszkodowania wynosiła 7.500 zł. Właściwą podstawę do przyznania kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym w sprawie o odszkodowanie powinny stanowić art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 4 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Na podstawie wymienionych przepisów Sąd Okręgowy powinien był zasądzić od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, odpowiadającej pojedynczej stawce minimalnej, zamiast zasądzonej kwoty 60 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie strony pozwanej jest uzasadnione. Sąd Okręgowy błędnie zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), co doprowadziło do 4 zasądzenia na rzecz strony pozwanej zaniżonych kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Według § 11 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, zastosowanego przez Sąd Okręgowy, w sprawach z zakresu prawa pracy stawkę minimalną wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 60 złotych zastrzeżono jedynie dla spraw o nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy i ustalenie sposobu ustania stosunku pracy. Rozpoznawana sprawa nie należy do żadnej z tych kategorii. Hipotezą normy zawartej w tym przepisie nie są objęte sprawy o odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego lub dokonanego z naruszeniem przepisów wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony. Powód domagał się właśnie odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony. Tylko takie roszczenie przysługiwało mu na podstawie art. 50 § 3 k.p., zgodnie z którym w przypadku wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę zawartej na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Powód domagał się, co prawda, „uznania za niezgodne z prawem wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony”, ale wniosek taki nie stanowił odrębnego roszczenia procesowego od żądania zasądzenia odszkodowania w kwocie 7.500 zł, a miał służyć jedynie stwierdzeniu przesłanki uwzględnienia jedynego zgłoszonego roszczenia o odszkodowanie. Brak jest argumentów, które przemawiałyby za stosowaniem § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia do sytuacji nieobjętej hipotezą zawartej w nim normy prawnej, zwłaszcza wbrew jednoznacznej treści § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, określającej minimalną stawkę wynagrodzenia radcy prawnego w sprawach o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 jako 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 od wartości wynagrodzenia lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z 24 lipca 2009 r., I PZP 3/09, OSNP 2010 nr 7-8, poz. 83, stwierdzając, że w sprawie o odszkodowanie w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę zawartej na czas określony z naruszeniem przepisów o wypowiedzeniu takiej umowy opłatę za czynności radcy 5 prawnego z tytułu zastępstwa prawnego określa się z zastosowaniem § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Uchwała ta odpowiada sytuacji procesowej powstałej w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że wynikający z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zakres władzy sądu do zasądzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, do rozważenia niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru sprawy i wkładu pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, nie obejmuje możliwości niezastosowania przepisów określających stawki minimalne. W sprawie o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy opłatę za czynności radcy prawnego określa się więc z zastosowaniem § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, czyli jako 75% stawki minimalnej obliczonej od wartości odszkodowania będącego przedmiotem sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2010 r. I PZ 7/10, niepublikowane). W świetle powyższych wywodów należało przyjąć, że należne pełnomocnikowi strony pozwanej wynagrodzenie za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym, obliczone zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust.
pkt 4 rozporządzenia wynosi 450 złotych a nie 60 złotych, jak błędnie przyjął Sąd Okręgowy. Stawka minimalna w sprawie o wartości przedmiotu sporu (zaskarżenia) w kwocie 7.500 zł wynosi 1.200 zł (§ 6 pkt 4 rozporządzenia). W sprawie z zakresu prawa pracy o odszkodowanie w kwocie 7.500 zł stawka minimalna ulega redukcji do 75 % i wynosi 900 zł (§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). W postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym stawka minimalna wynosi 50 % stawki przed sądem pierwszej instancji (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), co ostatecznie daje kwotę 450 zł. Wynagrodzenie w takiej właśnie wysokości należało zasądzić na rzecz strony pozwanej z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. 6 Mając powyższe na uwadze należało z mocy art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. zmienić zaskarżone postanowienie i orzec co do istoty sprawy. O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto na podstawie art. 102 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.